Δεκαπενταύγουστος. Άλλος ένας. Πέρασε ανώδυνα. Θερμά αλλά και ψυχρά. Ανέλπιστα θερμά και αυτό είναι το θετικό. Ψυχρά επειδή το επιδιώκω αρκετές φορές. Και έτσι έκανα και φέτος. Αν και παρεξηγήσιμο, το επίρρημα "ψυχρά" δεν υποδηλώνει κάτι το αρνητικό. Είναι απλά οι απρόσωπες μοναχικές στιγμές που όλοι ζητάμε. Άλλωστε ο Δεκαπενταύγουστος, είναι ένα ορόσημο μέσα στην χρονιά που δεν ξέρω γιατί, αλλά μου προκαλεί αυτά τα αισθήματα. Επιδιώκω μια παρέα, αλλά κυνηγώ την μοναχικότητα.
Η σημασία της οικογένειας, τονώνεται μέσα σε αυτές τις εορτές και τα ετήσια ορόσημα. Κουραστικό. Ειλικρινώς έτσι είναι, γιατί με αυτόν τον τρόπο ευτελίζεται ο ρόλος μιας έννοιας που κατά κόσμον είναι αγιοποιημένη. Δεν θα τοποθετηθώ επί τούτου. Όχι επειδή διαφωνώ αλλά επειδή, δεν έχω την εμπειρία να κρίνω. Αλλά αυτό είναι κάτι για το οποίο δεν ενδιαφέρεται κανείς πέρα από εμένα. Και η συγκεκριμένη αναφορά στην οικογένεια, είναι καθαρά μια παρατήρηση.
Το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του. Δεν ξέρω καν πότε άρχισε. Χάθηκα μέσα σε αράδες βιβλίων με αμφίβολα αποτελέσματα, δεδομένου πως η δεύτερη εξεταστική περίοδος έφερε μια αναποδιά αναπάντεχη, κάτι που παρόλ' αυτά δεν με πτοεί. Αυτό που είναι το ενθαρρυντικό, είναι ξεκάθαρα η άφιξη του Φθινοπώρου και έπειτα του Χειμώνα. Τίποτα ωραιότερο. Μακριά από το πανάθλιο καλοκαίρι το οποίο ξεκάθαρα απευθύνεται σε πλουσίους και γκόμενες.
Όλα τα αλληλοσυγχεόμενα, που προανέφερα, δεν ξέρω ποια λογική συνοχή μπορεί να έχουν. Ίσως είναι σκόρπιες σκέψεις μέσα στην σύγχυση του να κάνω μια ανάρτηση λίγο σαν ανακεφαλαίωση, χωρίς να θέλω να φανεί έτσι προς τα έξω. Όπως και να έχει αναγνώστη μου μπορείς να με συγχωρήσεις για ακόμα μία φορά.
ΥΓ. Ευχαριστώ για την παροχή οικογένειας αυτόν τον Δεκαπενταύγουστο. Ευχαριστώ για όλον τον Αύγουστο.
ΥΓ2. Επιστροφή στην καθημερινή, κοινότοπη ζωή. Όχι κι όμορφα αλλά όχι κι άσχημα.
ΥΓ3. Θέλω πολλά να γράψω. Δεν είμαι συγκεντρωμένος. Θα επιστρέψω.
ΥΓ4. Κάποια άτομα μου λείπουν πολύ. Θα βρεθούμε. Ο πλατωνικός έρως είναι ένα όμορφο συναίσθημα. Κριμα για όσους δεν το συνειδητοποίησαν. Γιατί σίγουρα όλοι το βιώσαμε.
Η σημασία της οικογένειας, τονώνεται μέσα σε αυτές τις εορτές και τα ετήσια ορόσημα. Κουραστικό. Ειλικρινώς έτσι είναι, γιατί με αυτόν τον τρόπο ευτελίζεται ο ρόλος μιας έννοιας που κατά κόσμον είναι αγιοποιημένη. Δεν θα τοποθετηθώ επί τούτου. Όχι επειδή διαφωνώ αλλά επειδή, δεν έχω την εμπειρία να κρίνω. Αλλά αυτό είναι κάτι για το οποίο δεν ενδιαφέρεται κανείς πέρα από εμένα. Και η συγκεκριμένη αναφορά στην οικογένεια, είναι καθαρά μια παρατήρηση.
Το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του. Δεν ξέρω καν πότε άρχισε. Χάθηκα μέσα σε αράδες βιβλίων με αμφίβολα αποτελέσματα, δεδομένου πως η δεύτερη εξεταστική περίοδος έφερε μια αναποδιά αναπάντεχη, κάτι που παρόλ' αυτά δεν με πτοεί. Αυτό που είναι το ενθαρρυντικό, είναι ξεκάθαρα η άφιξη του Φθινοπώρου και έπειτα του Χειμώνα. Τίποτα ωραιότερο. Μακριά από το πανάθλιο καλοκαίρι το οποίο ξεκάθαρα απευθύνεται σε πλουσίους και γκόμενες.
Όλα τα αλληλοσυγχεόμενα, που προανέφερα, δεν ξέρω ποια λογική συνοχή μπορεί να έχουν. Ίσως είναι σκόρπιες σκέψεις μέσα στην σύγχυση του να κάνω μια ανάρτηση λίγο σαν ανακεφαλαίωση, χωρίς να θέλω να φανεί έτσι προς τα έξω. Όπως και να έχει αναγνώστη μου μπορείς να με συγχωρήσεις για ακόμα μία φορά.
ΥΓ. Ευχαριστώ για την παροχή οικογένειας αυτόν τον Δεκαπενταύγουστο. Ευχαριστώ για όλον τον Αύγουστο.
ΥΓ2. Επιστροφή στην καθημερινή, κοινότοπη ζωή. Όχι κι όμορφα αλλά όχι κι άσχημα.
ΥΓ3. Θέλω πολλά να γράψω. Δεν είμαι συγκεντρωμένος. Θα επιστρέψω.
ΥΓ4. Κάποια άτομα μου λείπουν πολύ. Θα βρεθούμε. Ο πλατωνικός έρως είναι ένα όμορφο συναίσθημα. Κριμα για όσους δεν το συνειδητοποίησαν. Γιατί σίγουρα όλοι το βιώσαμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου