Το πρωί

Αφιερώνω δυο λόγια σε σένα αμίλητε ουρανέ, γιατί καλύτερες ημέρες δεν θα έρθουνε ποτέ
Για να ξεπλύνω τις τύψεις από τη σκόνη της ντροπής, βουτάω για άλλη μια φορά στα νερά της ηδονής
Στα κόκκινα αυτά ύδατα της σάρκας, της λαγνείας, του άσεμνου σκοπού και της κρυφής επιθυμίας
Όπου θα βγω ξανά απ'το δικό μου δηλητήριο, έτσι κι αλλιώς για να σωθώ μία στο εκατομμύριο
Δεν είμαι θύμα εξιλαστήριο αφού συνεχίζω ακόμα, να δίνω το κορμί μου, να χάνεται στο χώμα
Αυτοκαταστρέφομαι, το χέρι του θανάτου ανέχομαι, τα χαστούκια της ζωής έμαθα να αντιπαρέρχομαι
Δεν σκέφτομαι, δεν ελέγχομαι, μα μέρα με τη μέρα
αναρωτιέμαι πως θα ήταν στο κεφάλι μου μια σφαίρα
Στα αριστερό ημισφαίριο που θα σκίσει τον αυχένα. Πάντως δεν πιστεύω πως θα λείψω σε κανέναν
Οι γονείς μου θα' χουν άλλα δυο παιδιά, κι η κοπέλα μου θα πάει σ' άλλη αγκαλιά
Ενώ απ'τους φίλους μου όσοι δεν μ'έχουν προδώσει, αμφιβάλλω αν θα βιώσουν τη στερνή μου την πτώση.

Το πρωί που θα φύγω κι εγώ απ'τη ζωή, θα'ναι κρύο ευτυχισμένο ποτισμένο με σιγή
Ο θάνατος σας θα χαρεί που με πήρε παλικάρι, κι απ΄την τόση ευτυχία κλείνει το μάτι στο φεγγάρι
Που κι αυτό με τη σειρά του άθελα πνίγει τη μιλιά του, γίνεται όλο πιο χλωμό και κερνάει τα παιδιά του μια χούφτα με μαχαίρια κερασμένη απ'τ'αστέρια που δεν λάμπουν όπως πρώτα και ανοίξανε τα χέρια. Να με πάρουν αγκαλιά να γευτούνε την ψυχή μου, σε χίλια μίλια μακριά έχω αφήσει το κορμί μου. Και τώρα είμαι άνεμος αυτό ήταν το γραφτό μου. Αλήτης να γυρίζω όπου με πάει το μυαλό μου. Όπως τώρα, στην πιο μεγάλη μοναξιά μου. Άδεια χέρια, άδεια μάτια, μα γεμάτη η καρδιά μου.

Κι αφού φύγω σαν αγέρι θέλω να ξαναγυρίσω, τα συντρίμμια μιας ζωής θέλω ξανά να ατενίσω
Τίποτα να μην αφήσω σα γυρίσω πάλι πίσω, τη θεϊκή αποστολή μου σαν μύστης να αρχίσω
Μετά το θάνατό μου, στη γη θα επιστρέψω, ανάμεσα στους θνητούς έναν να επιλέξω
Να του χαρίσω κρυφά το πιο τρελό μυστικό μου
Το πιο μεγάλο όνειρό σας δεν αγγίζει το δικό μου.