Σημαντικό ρόλο στη ζωή παίζει το momentum. Πολλές φορές αισθανόμαστε πως κάπου εκεί ψηλά ένα άστρο καίγεται για χάρη μας. Μπορεί να απέχει έτη φωτός και αυτό που βλέπουμε να είναι μια ετεροχρονισμένη εικόνα, ωστόσο όλοι καταλαβαίνουμε τι μπορεί να σημαίνει το να έχει κάποιος "άστρο". Το άστρο αυτό τον βοηθά να πορεύεται, τον βοηθά να καταφέρνει πράγματα (με μεγάλη ή μικρή δόση τύχης), τον βοηθά να αδράττει ευκαιρίες ή να βρίσκεται στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή. Είναι το σύνολο των ευνοϊκών συγκυριών που δημιουργούν ένα καθεστώς εκ διαμέτρου αντίθετο με το νόμο του Murphy.
Υπάρχουν άνθρωποι που πάντοτε κοιτώντας ψηλά θα το βλέπουν. Ο καθένας θα αποδίδει τα επιτεύγματά του, ποταπά ή μνημειώδη, σε αυτό. Κάποιος ευγνωμονεί το άστρο του γιατι επιβιώνει, κάποιος άλλος επειδή ανελίχθηκε κάπου (με την αξία του ή όχι). Οι άνθρωποι αυτοί είναι προικισμένοι με μια αύρα που θα τους συμπορεύεται καθ'όλη τη ζωή τους. Δε θα χάσουν ποτέ, δεν έχουν μάθει να χάνουν άλλωστε. Κι αν ποτέ συμβεί αυτό, τότε σίγουρα η δομή του Εγώ τους είναι τέτοια, που δικαιολογεί καταστάσεις και αρκετές φορές τροφοδοτείται από μια ήττα για να ξανανέβει. Δεν ξέρω αν αυτοί είναι οι οπτιμιστές/αισιόδοξοι. Δε θα τους έβαζα ταμπέλα, ξεκάθαρα επειδή κρίνω ως πολύ μοιρολατρική στάση το να δοξάζει κάποιος το άστρο του "επειδή ξύπνησε και σήμερα σώος και αβλαβής". Όπως και να'χει όμως, η αξιοζήλευτη αυτή ομάδα, θα συνοδεύεται πάντα από βάγια και κλάδους.
Στην αμέσως επόμενη κάστα θα μπορούσαμε να εντάξουμε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Πρόκειται για τη ζωή την ίδια. Η οποία είναι απρόβλεπτη και όπως λέει και ο Αθάνατος στους Ιππείς της Πύλου "..είναι πιο πουτάνα από το θάτρο. Η ζωή είναι τέχνη..". Πόσες φορές ένιωσες πως όλα είναι καλά και ευθύνεσαι εσύ, όμως η τύχη είναι δίπλα σου ; Πόσες φορές ήταν που κοίταξες ψηλά κι ακόμα κι αν ήσουν άθεος ένιωσες πως κάτι κατευθύνει τον σκοπό σου ; Και επίσης πόσες φορές ήταν που πίστεψες βαθιά μέσα σου πως μπορείς να κατακτήσεις αυτά που ποθείς ; Κι όμως, όσο καιρό κι αν έζησες αυτή τη ρέντα, κάτι προέκυψε που σε έθεσε πάλι στην τροχειά της αποτυχίας. Μια αέναη, δυναμική αντιπαραγωγικότητα, στασιμότητα, βάλτωμα. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να νιώθουν την ψευδαίσθηση της ρέντας. Η περιστασιακή αυτή τύχη σε νιοστή δύναμη, τους κάνει να παράγουν ποσότητες αδρεναλίνης που είναι αναγκαίες. Φυσικά έκει, προκύπτει το ρυθμιστικό μέτρο μιας γκίνιας που συνετίζει τον επαιρόμενο, επαναφέρει τον συνετό, στεναχωρεί τον ορθολογιστή. Η ζωή είναι έτσι.
Τέλος, βρίσκουμε μια ομάδα που δε δρα σαν συγκροτημένο σύνολο. Δεν έλκονται μεταξύ τους τα υποκείμενα, παρά διασκορπισμένα μέσα στην πόλη, περπατούν σέρνοντας την σιδερένια μπάλα με την αλυσίδα στο πόδι τους. Πρόκειται για την συνομοταξία των ανθρώπων που δεν έλαμψε ποτέ άστρο για αυτούς. Προσοχή, στο σημείο αυτό, δεν εννοούνται οι απόκληροι της ζωής λόγω συνθηκών (ορφανά, τοξικομανείς, άστεγοι κλπ). Προφανώς και αυτοί εμπεριέχονται σε αυτή την τάξη όμως κανένας φυσικός νόμος δεν τους αποκλείει από το να ενταχθούν σε μια από τις παραπάνω δύο περιπτώσεις. Έτσι για να επανέλθουμε, το άστρο αυτών των ατόμων είναι σβηστό για χρόνια. Δεν έλαμψε ποτέ, παρά μόνο στη γέννησή τους που είναι και ουσιαστικά η δικαίωση του μόχθου ενός σπερματοζωαρίου. Ίσως να λάμπει, όμως πνέει τα λοίσθια και δεν υφίσταται καμία περίπτωση αναζωπύρωσης. Δεν ξέρω αν οι τίτλοι "παιδιά ενός κατώτερου Θεού" και άλλες τέτοιες δημοσιογραφίστικες ατάκες, τους αρμόζουν. Δεν ξέρω αν αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν το άστρο τους. Δε γνωρίζω αν παρά το γεγονός πως παραπονιούνται, πραγματικά ενδιαφέρονται να κάνουν κάτι που θα επαφίεται της πρώτης περίπτωσης. Η ζωή είναι μικρή. Ο χρόνος όμως τεράστιος και σχετικός. Επομένως ίσως, σε κατοπινή ανάλυση να μπορέσω να δώσω κάποια πιο εμπεριστατωμένη άποψη πάνω στις επιδιώξεις των τελευταίων.
Επιλογικά, όλοι ψάχνουμε το αστέρι μας. Είτε αυτό θα το δούμε στον ουρανό, είτε αυτό θα το βρούμε στο πρόσωπο ενός ανθρώπου, είτε στα μάτια ενός ζώου, είτε στο μόχθο μιας εργασίας, ενός χόμπι κλπ. Πάντως κανείς δεν το αφήνει στην τύχη του. Ακόμα δε, κι αν το αφήνει, σίγουρα όταν αυτό βρίσκεται στη λαμπρή του περίοδο θα τον συντροφεύει. Οι προτεραιότητες και οι πρώτης τάξεως επιλογές θα το αναδείξουν. Αλλιώς, η ζωή για ακόμα μια φορά αποδεικνύεται άδικη.
Υπάρχουν άνθρωποι που πάντοτε κοιτώντας ψηλά θα το βλέπουν. Ο καθένας θα αποδίδει τα επιτεύγματά του, ποταπά ή μνημειώδη, σε αυτό. Κάποιος ευγνωμονεί το άστρο του γιατι επιβιώνει, κάποιος άλλος επειδή ανελίχθηκε κάπου (με την αξία του ή όχι). Οι άνθρωποι αυτοί είναι προικισμένοι με μια αύρα που θα τους συμπορεύεται καθ'όλη τη ζωή τους. Δε θα χάσουν ποτέ, δεν έχουν μάθει να χάνουν άλλωστε. Κι αν ποτέ συμβεί αυτό, τότε σίγουρα η δομή του Εγώ τους είναι τέτοια, που δικαιολογεί καταστάσεις και αρκετές φορές τροφοδοτείται από μια ήττα για να ξανανέβει. Δεν ξέρω αν αυτοί είναι οι οπτιμιστές/αισιόδοξοι. Δε θα τους έβαζα ταμπέλα, ξεκάθαρα επειδή κρίνω ως πολύ μοιρολατρική στάση το να δοξάζει κάποιος το άστρο του "επειδή ξύπνησε και σήμερα σώος και αβλαβής". Όπως και να'χει όμως, η αξιοζήλευτη αυτή ομάδα, θα συνοδεύεται πάντα από βάγια και κλάδους.
Στην αμέσως επόμενη κάστα θα μπορούσαμε να εντάξουμε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Πρόκειται για τη ζωή την ίδια. Η οποία είναι απρόβλεπτη και όπως λέει και ο Αθάνατος στους Ιππείς της Πύλου "..είναι πιο πουτάνα από το θάτρο. Η ζωή είναι τέχνη..". Πόσες φορές ένιωσες πως όλα είναι καλά και ευθύνεσαι εσύ, όμως η τύχη είναι δίπλα σου ; Πόσες φορές ήταν που κοίταξες ψηλά κι ακόμα κι αν ήσουν άθεος ένιωσες πως κάτι κατευθύνει τον σκοπό σου ; Και επίσης πόσες φορές ήταν που πίστεψες βαθιά μέσα σου πως μπορείς να κατακτήσεις αυτά που ποθείς ; Κι όμως, όσο καιρό κι αν έζησες αυτή τη ρέντα, κάτι προέκυψε που σε έθεσε πάλι στην τροχειά της αποτυχίας. Μια αέναη, δυναμική αντιπαραγωγικότητα, στασιμότητα, βάλτωμα. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να νιώθουν την ψευδαίσθηση της ρέντας. Η περιστασιακή αυτή τύχη σε νιοστή δύναμη, τους κάνει να παράγουν ποσότητες αδρεναλίνης που είναι αναγκαίες. Φυσικά έκει, προκύπτει το ρυθμιστικό μέτρο μιας γκίνιας που συνετίζει τον επαιρόμενο, επαναφέρει τον συνετό, στεναχωρεί τον ορθολογιστή. Η ζωή είναι έτσι.
Τέλος, βρίσκουμε μια ομάδα που δε δρα σαν συγκροτημένο σύνολο. Δεν έλκονται μεταξύ τους τα υποκείμενα, παρά διασκορπισμένα μέσα στην πόλη, περπατούν σέρνοντας την σιδερένια μπάλα με την αλυσίδα στο πόδι τους. Πρόκειται για την συνομοταξία των ανθρώπων που δεν έλαμψε ποτέ άστρο για αυτούς. Προσοχή, στο σημείο αυτό, δεν εννοούνται οι απόκληροι της ζωής λόγω συνθηκών (ορφανά, τοξικομανείς, άστεγοι κλπ). Προφανώς και αυτοί εμπεριέχονται σε αυτή την τάξη όμως κανένας φυσικός νόμος δεν τους αποκλείει από το να ενταχθούν σε μια από τις παραπάνω δύο περιπτώσεις. Έτσι για να επανέλθουμε, το άστρο αυτών των ατόμων είναι σβηστό για χρόνια. Δεν έλαμψε ποτέ, παρά μόνο στη γέννησή τους που είναι και ουσιαστικά η δικαίωση του μόχθου ενός σπερματοζωαρίου. Ίσως να λάμπει, όμως πνέει τα λοίσθια και δεν υφίσταται καμία περίπτωση αναζωπύρωσης. Δεν ξέρω αν οι τίτλοι "παιδιά ενός κατώτερου Θεού" και άλλες τέτοιες δημοσιογραφίστικες ατάκες, τους αρμόζουν. Δεν ξέρω αν αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν το άστρο τους. Δε γνωρίζω αν παρά το γεγονός πως παραπονιούνται, πραγματικά ενδιαφέρονται να κάνουν κάτι που θα επαφίεται της πρώτης περίπτωσης. Η ζωή είναι μικρή. Ο χρόνος όμως τεράστιος και σχετικός. Επομένως ίσως, σε κατοπινή ανάλυση να μπορέσω να δώσω κάποια πιο εμπεριστατωμένη άποψη πάνω στις επιδιώξεις των τελευταίων.
Επιλογικά, όλοι ψάχνουμε το αστέρι μας. Είτε αυτό θα το δούμε στον ουρανό, είτε αυτό θα το βρούμε στο πρόσωπο ενός ανθρώπου, είτε στα μάτια ενός ζώου, είτε στο μόχθο μιας εργασίας, ενός χόμπι κλπ. Πάντως κανείς δεν το αφήνει στην τύχη του. Ακόμα δε, κι αν το αφήνει, σίγουρα όταν αυτό βρίσκεται στη λαμπρή του περίοδο θα τον συντροφεύει. Οι προτεραιότητες και οι πρώτης τάξεως επιλογές θα το αναδείξουν. Αλλιώς, η ζωή για ακόμα μια φορά αποδεικνύεται άδικη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου