Εναγωνίως μοχθούμε να εντάξουμε την ύπαρξή μας σε θιάσους ατόμων, που το κύριο μέλημά τους δεν είναι να φέρουν εις πέρας την παράσταση συλλογικά, αλλά να κερδίσουν το ρόλο του πρωταγωνιστή, σκηνοθέτη, σεναριογράφου και σε ακραίες περιπτώσεις, ακόμα και την παθητική θέση του ακροατή. Έτσι οι θίασοι αυτοί γίνονται φαρσικά μπουλούκια που περιφέρονται ανάλογα με τον πετεινό στον ανεμοδείκτη, δίχως κατεύθυνση, σκοπό και τέλος.
Κάτι τέτοια Σάββατα σκέφτομαι πως η πραγματικότητα μπορεί να μην υπάρχει, πάντοτε μέσα από τη θεώρηση πως ο,τι ζούμε είναι πλαστό. Η ουσία της πραγματικότητας, είναι προφανώς έωλη. Μέσα στην πραγματικότητα αυτή πείθουμε τον εαυτό μας και το συλλογικό εαυτό μας με στερεότυπα που σίγουρα προκύπτουν από λογική αναγκαιότητα, όμως την ίδια στιγμή κρατάνε την ύπαρξη στο νηπιακό στάδιο, δέσμια σε πολώσεις και ιδέες-εξαμβλώματα. Η συνειδητοποίηση της βλάβης είναι ένα πρώτο βήμα. Έπειτα τίθεται η προσπάθεια λύσης της βλάβης ή καλύτερα αποκατάστασης της βλάβης, μιας και το ελληνικό λεξιλόγιο επιτρέπει τον πλουραλισμό στην παραγωγή λόγου. Και τέλος έρχεται ο θρίαμβος ή η αποτυχία.
Όταν συνειδητοποιεί κάποιος τη βλάβη που έχει υποστεί η ανθρωπότητα, ο νοητικός του περίπατος τον οδηγεί σε πυκνές φυλλωσιές που από την όψη τους μοιάζουν αβέβαιες και επικίνδυνες. Εκεί ο σοφός νους θα αποτρέψει την συσσώρευση σκέψεων και θα προχωρήσει λίγο παραπάνω. Με τον τρόπο αυτό, μπορεί να ριψοκινδυνεύσει να χάσει μεγάλο μέρος των κοινωνικών του αισθητηρίων, όχι όμως σε βαθμό γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης Αφού λάβει εμπειρίες που θα τον καταστήσουν σίγουρο για τη σήψη αυτή, τότε μπορεί να επιδιώξει να βρει λύσεις. Λύσεις που θα ανταποκρίνονται είτε στην ανάγκη του εαυτού του είτε στην ανάγκη μιας επαναπροσέγγισης της διάπλασης του συλλογικού εαυτού. Κατά τον γράφοντα, το δεύτερο πρόκειται για μια ματαιότητα περιωπής.
Τα πράγματα δεν είναι τόσο μαύρα όσο παρουσιάζονται εδώ κι εκεί. Πάντοτε θα υπάρχουν φωνές που θα σπέρνουν τον πανικό και την καταστροφολογία. Πάντα θα μιλούν κάποιοι για έκπτωση των ηθών και των φραγμών και θα προτείνουν προγράμματα σε κονσέρβες. Αντίστοιχα, οι ωχαδελφιστές (κοινώς σταρχιδιστές) ανέκαθεν επέλεγαν και θα επιλέγουν την οπτιμιστική θεώρηση, έχοντας προφανώς λυμένα τα προβλήματά τους. Γι'αυτούς "όλα θα πάνε καλά", και "η ζωή είναι μικρή επομένως πρέπει να τη ζήσεις δίχως ιδιαίτερες σκοτούρες" -και διανοητικές γυμναστικές συμπληρώνω. Η ύπαρξη απλώς περνάει την κρίση της. Τα προβλήματα του δαρβινικού μοντέλου, φανερώνουν πως η εξέλιξη καμιά φορά μπορεί να έχει πολλαπλές ταχύτητες και πάνω που περνάμε επίσημα στο νέο είδος να πλημμυρίζει η υδρόγειος από γενιές χαζών πιθήκων. Επιλογικά, ατυχώς ζούμε (ή ευτυχώς, ανάλογα το ποτήρι-το γνωστό ποτήρι ναι), κάτι που σημαίνει πως κάθε μέρα πάνω από τη γη είναι μια καλή μέρα (βλ. Scarface 1971-2). Η πορεία δε θα δικαιώσει κανέναν. Απλά θα αποδείξει το πώς οι ανώτερες υπάρξεις είναι καταδικασμένες να ζουν με κλειστά παράθυρα, κατακτώντας έναν κόσμο εκ των έσω και πώς τελικά, η μεγαλύτερη καταδίκη για τον άνθρωπο, είναι να επιβεβαιώσει την ύπαρξη και την φύση του.
Κάτι τέτοια Σάββατα σκέφτομαι πως η πραγματικότητα μπορεί να μην υπάρχει, πάντοτε μέσα από τη θεώρηση πως ο,τι ζούμε είναι πλαστό. Η ουσία της πραγματικότητας, είναι προφανώς έωλη. Μέσα στην πραγματικότητα αυτή πείθουμε τον εαυτό μας και το συλλογικό εαυτό μας με στερεότυπα που σίγουρα προκύπτουν από λογική αναγκαιότητα, όμως την ίδια στιγμή κρατάνε την ύπαρξη στο νηπιακό στάδιο, δέσμια σε πολώσεις και ιδέες-εξαμβλώματα. Η συνειδητοποίηση της βλάβης είναι ένα πρώτο βήμα. Έπειτα τίθεται η προσπάθεια λύσης της βλάβης ή καλύτερα αποκατάστασης της βλάβης, μιας και το ελληνικό λεξιλόγιο επιτρέπει τον πλουραλισμό στην παραγωγή λόγου. Και τέλος έρχεται ο θρίαμβος ή η αποτυχία.
Όταν συνειδητοποιεί κάποιος τη βλάβη που έχει υποστεί η ανθρωπότητα, ο νοητικός του περίπατος τον οδηγεί σε πυκνές φυλλωσιές που από την όψη τους μοιάζουν αβέβαιες και επικίνδυνες. Εκεί ο σοφός νους θα αποτρέψει την συσσώρευση σκέψεων και θα προχωρήσει λίγο παραπάνω. Με τον τρόπο αυτό, μπορεί να ριψοκινδυνεύσει να χάσει μεγάλο μέρος των κοινωνικών του αισθητηρίων, όχι όμως σε βαθμό γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης Αφού λάβει εμπειρίες που θα τον καταστήσουν σίγουρο για τη σήψη αυτή, τότε μπορεί να επιδιώξει να βρει λύσεις. Λύσεις που θα ανταποκρίνονται είτε στην ανάγκη του εαυτού του είτε στην ανάγκη μιας επαναπροσέγγισης της διάπλασης του συλλογικού εαυτού. Κατά τον γράφοντα, το δεύτερο πρόκειται για μια ματαιότητα περιωπής.
Τα πράγματα δεν είναι τόσο μαύρα όσο παρουσιάζονται εδώ κι εκεί. Πάντοτε θα υπάρχουν φωνές που θα σπέρνουν τον πανικό και την καταστροφολογία. Πάντα θα μιλούν κάποιοι για έκπτωση των ηθών και των φραγμών και θα προτείνουν προγράμματα σε κονσέρβες. Αντίστοιχα, οι ωχαδελφιστές (κοινώς σταρχιδιστές) ανέκαθεν επέλεγαν και θα επιλέγουν την οπτιμιστική θεώρηση, έχοντας προφανώς λυμένα τα προβλήματά τους. Γι'αυτούς "όλα θα πάνε καλά", και "η ζωή είναι μικρή επομένως πρέπει να τη ζήσεις δίχως ιδιαίτερες σκοτούρες" -και διανοητικές γυμναστικές συμπληρώνω. Η ύπαρξη απλώς περνάει την κρίση της. Τα προβλήματα του δαρβινικού μοντέλου, φανερώνουν πως η εξέλιξη καμιά φορά μπορεί να έχει πολλαπλές ταχύτητες και πάνω που περνάμε επίσημα στο νέο είδος να πλημμυρίζει η υδρόγειος από γενιές χαζών πιθήκων. Επιλογικά, ατυχώς ζούμε (ή ευτυχώς, ανάλογα το ποτήρι-το γνωστό ποτήρι ναι), κάτι που σημαίνει πως κάθε μέρα πάνω από τη γη είναι μια καλή μέρα (βλ. Scarface 1971-2). Η πορεία δε θα δικαιώσει κανέναν. Απλά θα αποδείξει το πώς οι ανώτερες υπάρξεις είναι καταδικασμένες να ζουν με κλειστά παράθυρα, κατακτώντας έναν κόσμο εκ των έσω και πώς τελικά, η μεγαλύτερη καταδίκη για τον άνθρωπο, είναι να επιβεβαιώσει την ύπαρξη και την φύση του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου