Οι υπερρεαλιστές σκόπευαν στη διακήρυξη των θέσεων τους το 1924 να δώσουν μια θέαση του κόσμου μέσω της ονειρικής διάστασης. Ίσως ενστερνίζονταν την άποψη πως τα όνειρα είναι μίνι προβολές της ζωής, αβίωτες μεν, υποσυνείδητα πραγματωμένες δε. Δεν μπορείς να ζήσεις κάτι στον ύπνο σου, αν δεν το έχεις βιώσει στον ξύπνιο σου. Προφανώς το να βγάζεις παχύρρευστα μπλε υγρά από τα μάτια δεν είναι κάτι που έχεις βιώσει στον ξύπνιο σου, πάντως σίγουρα έχεις δακρύσει και ξέρεις την αίσθηση. Ιδιαίτερο όμως ενδιαφέρον δημιουργείται, όταν βιώνεις στο όνειρο κάτι, που στην πραγματικότητα δεν έχεις βιώσει ούτε κατά διάνοια και οι σωματικές αντιδράσεις είναι τόσο έντονες, που ξυπνώντας είσαι σίγουρος πως αποτελεί άλλη μια αξεπέραστη στιγμή της ζωής σου. Σίγουρα ο Φρόιντ ή κάποιοι συνεχιστές του, να έχουν κάποια ονομασία για το φαινόμενο αυτό. Δεν το έψαξα, και έτσι η βιβλιογραφία εδώ είναι λαβωμένη. Θέλω να σταθώ όμως σε μια προσωπική εμπειρία.
Παρόλο που δε θα μου άρεσε ποτέ να διαβάσω κάτι αντίστοιχο από κάποιον άλλον, θα το πράξω κι ας μην έχει μεγάλη επιτυχία. Άλλωστε ο εγωιστικός χαρακτήρας και η αυτοαναφορικότητα των τελευταίων μηνών τσακίζει κόκαλα. Επομένως, τι κι αν μαχαιρώσεις ένα πτώμα 10 φορές, τι κι αν το μαχαιρώσεις 11 ; Στο θέμα μας. Σε περιόδους πιεστικές ο οργανισμός τείνει να επιβαρύνεται και το ίδιο συμβαίνει και με τα όνειρα. Συνηθίζουμε να βλέπουμε εφιάλτες όμως κυρίως να βλέπουμε αλλόκοτα όνειρα. Ο καθένας φυσικά σε διαφορετικό βαθμό και ένταση. Μια προσωπική εμπειρία όπως αναφέρθηκα παραπάνω, είναι η εξής: Χτες βράδυ η ονειρική περιπλάνηση ξεκίνησε στο αυτοκίνητο ενός φίλου. Κρυβόμασταν από κάποιους που ήθελαν προφανώς το κακό μας. Όταν καταφέραμε και ξεφύγαμε, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, έβγαλα από το μπουφάν μου μια ένεση και εισήγαγα μια δόση ηρωίνης στην φλέβα μου.
Ασφαλώς δεν είμαι τοξικομανής και ούτε είχα προγενέστερη εμπειρία με τη συγκεκριμένη ουσία. Η τριβή με άρθρα και η εφηβική περιέργεια με ώθησαν να ψάξω πολύ για το συγκεκριμένο ναρκωτικό και τις συνέπειές του, για τη δομή του, την χρήση του, το εμπόριό του, την παραγωγή του κλπ. Μαρτυρίες, ντοκιμαντέρ, βόλτες έξω από τον ΟΚΑΝΑ, και τουλάχιστον 4-5 άτομα που μοιράστηκαν εμπειρίες, εννοείται όχι στο άμεσο φιλικό περιβάλλον, αλλά σε αυτό που θα λέγαμε 'κατά περίσταση περιβάλλον΄, δηλαδή γήπεδο, παρκάκια και βόλτες στο κέντρο. Η βαθιά γνώση αυτής της ουσίας, τουλάχιστον λίγο παραπάνω από αυτούς που ξέρουν απλά για μια σκόνη που την σουτάρεις, έβαλαν τον εγκέφαλό μου στη διαδικασία να δημιουργήσει εικόνες στα πλαίσια ενός ονείρου. Το ιδιότροπο της υπόθεσης ωστόσο, δεν είναι η ακρίβεια και η φυσικότητα της χρήσης, όσο το συναίσθημα της παραίσθησης που δημιουργεί. Μια χαλάρωση, μια νιρβάνα, ένα μούδιασμα της ραχοκοκαλιάς και μια ένωση με το Θείο. Ο,τι πιο ηδονικό και ο,τι πιο σιχαμένο. Ο,τι πιο ακριβές και ο,τι πιο έωλο. Μαζί με την παραίσθηση αυτή έπεισα και τον εαυτό μου πως θα ήταν ''για μια φορά''.
Ξύπνησα νιώθοντας πως ο,τι συνέβη έγινε στην πραγματικότητα. Απόρησα προς στιγμήν και αναρωτήθηκα: Τελικά ποια είναι η πραγματικότητα; Αναρωτήθηκα που βρίσκεται τελικά η πρέζα ; Στην τσέπη ενός Αφγανού ή στη βελόνα ενός απόκληρου ; Στο πτυσσόμενο ενός αστυνομικού ή στην φωνή ενός τηλεβόα ; Στην τηλεόραση ή σε ένα βιβλίο ; Στα πάρκα και στα τσαντήρια ή στις μπανιέρες και στα σπίτια των νοικοκυραίων ; Τι είναι η πρέζα ; Είναι η κόρη της μορφίνης που χορηγούσαν ως παυσίπονο στον πόλεμο ή είναι η ιδέα που μας κρατά εγκλωβισμένους στην φυλακή της ύπαρξης ;
Πολύ μακριά πήγε η σκέψη. Ας είναι. Γλίτωσα από την εμπειρία της ηρωίνης. Μιας που τη γεύτηκα χτες βράδυ, δεν χρειάζεται να την ψάξω στο υπόλοιπο της ζωής μου. Και εις ανώτερα να μου ευχηθώ ; Δεν ξέρω. Ίσως μετά από τα παυσίπονα, να πιάσω να βρω κανένα παυσίλυπο.
Κι όπως λέει κι ο Πανούσης: Πρέζα δεν είναι μόνο η ηρωίνη. Απλά η ηρωίνη σκοτώνει.
Παρόλο που δε θα μου άρεσε ποτέ να διαβάσω κάτι αντίστοιχο από κάποιον άλλον, θα το πράξω κι ας μην έχει μεγάλη επιτυχία. Άλλωστε ο εγωιστικός χαρακτήρας και η αυτοαναφορικότητα των τελευταίων μηνών τσακίζει κόκαλα. Επομένως, τι κι αν μαχαιρώσεις ένα πτώμα 10 φορές, τι κι αν το μαχαιρώσεις 11 ; Στο θέμα μας. Σε περιόδους πιεστικές ο οργανισμός τείνει να επιβαρύνεται και το ίδιο συμβαίνει και με τα όνειρα. Συνηθίζουμε να βλέπουμε εφιάλτες όμως κυρίως να βλέπουμε αλλόκοτα όνειρα. Ο καθένας φυσικά σε διαφορετικό βαθμό και ένταση. Μια προσωπική εμπειρία όπως αναφέρθηκα παραπάνω, είναι η εξής: Χτες βράδυ η ονειρική περιπλάνηση ξεκίνησε στο αυτοκίνητο ενός φίλου. Κρυβόμασταν από κάποιους που ήθελαν προφανώς το κακό μας. Όταν καταφέραμε και ξεφύγαμε, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, έβγαλα από το μπουφάν μου μια ένεση και εισήγαγα μια δόση ηρωίνης στην φλέβα μου.
Ασφαλώς δεν είμαι τοξικομανής και ούτε είχα προγενέστερη εμπειρία με τη συγκεκριμένη ουσία. Η τριβή με άρθρα και η εφηβική περιέργεια με ώθησαν να ψάξω πολύ για το συγκεκριμένο ναρκωτικό και τις συνέπειές του, για τη δομή του, την χρήση του, το εμπόριό του, την παραγωγή του κλπ. Μαρτυρίες, ντοκιμαντέρ, βόλτες έξω από τον ΟΚΑΝΑ, και τουλάχιστον 4-5 άτομα που μοιράστηκαν εμπειρίες, εννοείται όχι στο άμεσο φιλικό περιβάλλον, αλλά σε αυτό που θα λέγαμε 'κατά περίσταση περιβάλλον΄, δηλαδή γήπεδο, παρκάκια και βόλτες στο κέντρο. Η βαθιά γνώση αυτής της ουσίας, τουλάχιστον λίγο παραπάνω από αυτούς που ξέρουν απλά για μια σκόνη που την σουτάρεις, έβαλαν τον εγκέφαλό μου στη διαδικασία να δημιουργήσει εικόνες στα πλαίσια ενός ονείρου. Το ιδιότροπο της υπόθεσης ωστόσο, δεν είναι η ακρίβεια και η φυσικότητα της χρήσης, όσο το συναίσθημα της παραίσθησης που δημιουργεί. Μια χαλάρωση, μια νιρβάνα, ένα μούδιασμα της ραχοκοκαλιάς και μια ένωση με το Θείο. Ο,τι πιο ηδονικό και ο,τι πιο σιχαμένο. Ο,τι πιο ακριβές και ο,τι πιο έωλο. Μαζί με την παραίσθηση αυτή έπεισα και τον εαυτό μου πως θα ήταν ''για μια φορά''.
Ξύπνησα νιώθοντας πως ο,τι συνέβη έγινε στην πραγματικότητα. Απόρησα προς στιγμήν και αναρωτήθηκα: Τελικά ποια είναι η πραγματικότητα; Αναρωτήθηκα που βρίσκεται τελικά η πρέζα ; Στην τσέπη ενός Αφγανού ή στη βελόνα ενός απόκληρου ; Στο πτυσσόμενο ενός αστυνομικού ή στην φωνή ενός τηλεβόα ; Στην τηλεόραση ή σε ένα βιβλίο ; Στα πάρκα και στα τσαντήρια ή στις μπανιέρες και στα σπίτια των νοικοκυραίων ; Τι είναι η πρέζα ; Είναι η κόρη της μορφίνης που χορηγούσαν ως παυσίπονο στον πόλεμο ή είναι η ιδέα που μας κρατά εγκλωβισμένους στην φυλακή της ύπαρξης ;
Πολύ μακριά πήγε η σκέψη. Ας είναι. Γλίτωσα από την εμπειρία της ηρωίνης. Μιας που τη γεύτηκα χτες βράδυ, δεν χρειάζεται να την ψάξω στο υπόλοιπο της ζωής μου. Και εις ανώτερα να μου ευχηθώ ; Δεν ξέρω. Ίσως μετά από τα παυσίπονα, να πιάσω να βρω κανένα παυσίλυπο.
Κι όπως λέει κι ο Πανούσης: Πρέζα δεν είναι μόνο η ηρωίνη. Απλά η ηρωίνη σκοτώνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου