Μόνος σου

Όχι αναγνώστη μου δεν έχω μοναξιές. Ούτε με εγκατέλειψε ο κόσμος, ούτε τον εγκαταλείπω εγώ. Απλά σήμερα ''δι' ἀσήμαντον ἀφορμήν'' έκανα κάποιες σκέψεις.

Οι σκέψεις αυτές με οδήγησαν σε ένα πόρισμα, σύμφωνα με το οποίο, τα περισσότερα πράγματα, στην καθημερινότητα του ανθρώπου, πρέπει να γίνονται ατομικά. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Πρώτος και κύριος, είναι το ότι καθετί έχει να κάνει με την ηδονή και την ευχαρίστηση που απολαμβάνει ο άνθρωπος όταν ολοκληρώνει μια εργασία που είτε του ανατέθηκε είτε τη διάλεξε ο ίδιος. Αν είσαι άτιμος και επιχειρείς να κερδίσεις τα περισσότερα δυνατά οφέλη με τον μικρότερο δυνατό κόπο, τότε το πράγμα χάνει τη μαγεία του. Οι αρχαίοι ἡμῶν πρόγονοι άλλωστε έλεγαν ότι τα "ἀγαθὰ κόποις κτῶνται
". Τι να την κάνεις μια νίκη αν δεν είναι δική σου ; Εκτός κι αν είσαι Μακιαβελικός και υποστηρίζεις το ότι "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". Πέραν αυτού, κατακτώντας κάτι δια της πλάγιας οδού, χάνεις άμεσα το δικαίωμα του να κρίνεις τον άλλον, ο οποίος κέρδισε κάτι και δεν το άξιζε. Οδηγούμαστε δε τάχιστα σε μια κοινωνία τυφλών στην οποία θα βασιλέψει κάποια στιγμή ο μονόφθαλμος. Γιατί όμως να μην είμαστε όλοι υγιείς ως προς την όραση ;

Αν κάτι είναι πράγματι δύσκολο, έως και ακατόρθωτο, ίσως να δικαιολογήσω το να προσπαθήσει κάποιος να το ξεπεράσει με αθέμιτα μέσα. Και αυτό έχει τη δράση του. Όμως, το να έχει τη δυνατότητα και το υπόβαθρο να το καταφέρει, και παρ' όλ' αυτά να αποφασίζει να εξαρτάται από κάποιον άλλον, είναι μια κατάφωρη υποτίμηση του ίδιου του του εαυτού. Κλασικό παράδειγμα τέτοιων συμπεριφορών μπορούμε να αντλήσουμε από τον καθημερινό φοιτητικό βίο, όταν αρκετοί επιλέγουν τη ράθυμη ζωή καθ' όλη τη διάρκεια του εξαμήνου, και επιδιώκουν να καταφέρουν τον στόχο τους να περάσουν όσο το δυνατόν περισσότερα μαθήματα με τον λιγότερο δυνατό κόπο, εκμεταλλευόμενοι συνεπείς συμφοιτητές τους -απαιτώντας μάλιστα σημειώσεις- αντιγράφοντας και λοιδορώντας πάντοτε τον καθηγητή, ο οποίος φέρει την αποκλειστική ευθύνη της αποτυχίας τους.

Εννοείται πως οι παραπάνω νύξεις έχουν πολλές κατευθύνσεις και εφαρμόζονται σε πάμπολλες πτυχές του καθημερινού βίου του ανθρώπου, που έχουν να κάνουν με την επαγγελματική του σταδιοδρομία ή τις υποχρεώσεις του απέναντι στο κράτος. Το θλιβερό της υπόθεσης είναι ότι τελικά αυτά τα άτομα είναι αυτά που γίνονται αποδεκτά από την κοινωνία και προελαύνουν σε βάρος των τίμιων και εργατικών, οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως αγαθότεροι με την υποτιμητική φυσικά έννοια, και γραφικοί. Σαν να επιτελούν κάποιο κακοπροαίρετο έργο, ακολουθώντας την νόμιμη (στην περίπτωση του γνωστού "φακελακίου" στους γιατρούς ή στα ρουσφέτια για ψηφοθηρία), ή την ηθική διαδικασία (στην περίπτωση της Εξεταστικής).

Δεν τίθεται θέμα αντικοινωνικότητας, απλά ο άνθρωπος πέρα από αγελαίο ζώο που του επέβαλαν να πιστεύει πως είναι, πρέπει να ακολουθεί το δρόμο του "Λύκου της Στέπας" όπως θα έλεγε και ο Έσσε. Να επιλέγει τον μοναχισμό, για να καταφέρει αυτά που ποθεί. Άλλωστε η ζωή είναι ένα παραμύθι. Και τα παραμύθια έχουν συνήθως αίσιο τέλος. Επομένως, όσο κι αν κερδίζουν οι πονηροί και κακοί, κάποια στιγμή θα θριαμβεύσει αυτός που αγωνίζεται μόνος του και δεν κρέμεται πάντα από κάποιον ανώτερό του, ή δεν χρησιμοποιεί κάποιον κατώτερο ως δεκανίκι του.

Ούτε δούλος, ούτε αφέντης. Κυρίως όχι δούλος. Αφέντης, ναι, του εαυτού σου!

Ως επιμύθιο:

Solitude is independence. It had been my wish and with the years I had attained it. It was cold. Oh, cold enough! But it was also still, wonderfully still and vast like the cold stillness of space in which the stars revolve.

The Steppenwolf, Hermann Hesse