Αναγνώστη μου, ο τίτλος ίσως να σε κάνει να πιστέψεις πως η παρούσα ανάρτηση θα έχει καντάρια θυμού και πολύ μπινελίκι, κάτι που ο γράφων συνηθίζει στην ομιλία του (και δεν το θεωρεί προτέρημα), όμως σε προδιαθέτω λέγοντας πως ουδεμία όρεξη έχω να θυμώνω με αυτά τα θέματα. Άλλωστε πρέπει να αντιμετωπίζουμε νοσηρές καταστάσεις του κόσμου μας, όπως η ηλιθιότητα, είτε με ευθυμία, είτε με στεναχώρια. Προσωπικά ανήκω στη δεύτερη ομάδα.
Η βλακεία, η ηλιθιότητα, ξεκαθαρίζω πως είναι συμπεριφοριστικές τάσεις του ανθρώπου, επ' ουδενί έμφυτες. Δεν γεννιέται κανείς βλάκας. Η Παιδεία του είναι αυτή που τον τρέπει από εν δυνάμει νοήμονα σε βλάκα, η ελλιπής οικογενειακή ώθηση προς τη γνώση και την έλλογη κρίση και ενδεχομένως -το πιο θλιβερό απ'όλα- η ατομική του επιλογή.
''Ποιο είναι εσένα το πρόβλημα σου'' θα με ρωτήσεις αναγνώστη μου, και θα έχεις εν μέρει δίκιο. Θα μπορούσα κάλλιστα, να εκμεταλλεύομαι τον βλάκα, να κερδίζω από τη σύγκριση μαζί του, και να κερδίζω βαθμούς και αξιώματα καταλήγοντας κάποια στιγμή να εξουσιάζω τον βλάκα. Αν και ενίοτε εκμεταλλεύομαι το ελλιπές άτομο, προς ίδιον όφελος, η αλήθεια είναι πως νιώθω μια βαθιά συμπόνοια γι'αυτό. Αυτή τη συμπόνοια τη στηρίζω στο γεγονός πως αγαπάω πολύ τον άνθρωπο για να τον βλέπω να μην εκμεταλλεύεται σωστά αυτό που έχει στο κεφάλι του, και αποτελεί την ειδοποιό διαφορά μεταξύ αυτού και του καναρινιού, που είναι εξίσου και οι δύο το ίδιο ζώα. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει τόσες μα τόσες δυνατότητες κι όμως κάποιοι πεισματικά επιμένουν να κρατούν τον νου τους σε πλήρη αδράνεια, ασχολούμενοι με Ζώδια, εφήμερα φλερτ, ανούσιες κατινιές και γενικότερα, αυτήν την υποκουλτούρα που δεν αρμόζει σε κανέναν υγιή πολίτη.
Σαφώς και δεν αναφέρομαι με τον όρο βλακεία στις επιδόσεις κάποιου στο μαθητικό/φοιτητικό του στίβο, και γενικότερα στην μόρφωση του. Αναφέρομαι ξεκάθαρα στο πόσο όμορφα χειρίζεται το μυαλό του και την ελεύθερη βούλησή του, καθώς επίσης και στο πόσο επιρρεπής είναι σε αυτό που θα τον κατατάξει ως έναν κοινό μαζοποιημένο άνθρωπο. Η μόρφωση στο συγκεκριμένο θέμα παίζει ρόλο, όμως όχι απαραίτητα. Ο αμόρφωτος παππούς μου καταδικάζει -για παράδειγμα- τις μεσημβρινές κουτσομπολίστικες εκπομπές ποικίλης ύλης, και δεν έχει πατήσει ουδεμία μέρα στο σχολείο.
Αποφάσισα να κάνω αυτήν την ανάρτηση, ορμώμενος από μια κατάσταση που αντικρίζω καθημερινά στη Σχολή μου και γενικότερα στην κοινωνική μου ζωή, η οποία πρωτίστως με θλίβει και δευτερευόντως με εξοργίζει, λόγω του γεγονότος της απάθειας που επιδεικνύουν αυτοί που εκπροσωπούν αυτήν την στάση ζωής. Η γενικότερη απάθεια του νέου, είναι κάτι κοινότοπο, που κατακερματίζει οτιδήποτε έχει να κάνει με το μέλλον -τουλάχιστον- του Έθνους μας, και μηδενίζει την όποια ελπίδα μπορούμε να έχουμε για ανάκαμψη σε όλα τα επίπεδα. Όχι μόνο οικονομικά. Κυρίως ηθικοπνευματικά και κοινωνικά.
Κλείνω, υπογραμμίζοντας ότι, η ανίκητη ηλιθιότητα που μου προκαλεί αυτή την νωχελική στάση απέναντι στα πράγματα, μπορεί να σχολιαστεί, και ως κάτι αναγκαίο για τις κοινωνικές δομές. Για του λόγου το αληθές, ορίστε και μια πανέμορφη μελέτη για τη συγκεκριμένη άποψη. http://users.uoa.gr/~nektar/arts/prose/evangelos_lempesis_idiots.htm
Είμαι στο τσακ, αναγνώστη μου να μεταπηδήσω σε αυτήν την αντιμετώπιση, και να συμβιβαστώ επιτέλους με τα σημεία των καιρών. Ως τότε όμως, σε προτρέπω να προσπαθείς να αλλάξεις τον ηλίθιο που βρίσκεται δίπλα σου. Έστω κι αν είναι ακατόρθωτο, τουλάχιστον εσύ ως καλός πολίτης, προσπάθησες.
Η βλακεία, η ηλιθιότητα, ξεκαθαρίζω πως είναι συμπεριφοριστικές τάσεις του ανθρώπου, επ' ουδενί έμφυτες. Δεν γεννιέται κανείς βλάκας. Η Παιδεία του είναι αυτή που τον τρέπει από εν δυνάμει νοήμονα σε βλάκα, η ελλιπής οικογενειακή ώθηση προς τη γνώση και την έλλογη κρίση και ενδεχομένως -το πιο θλιβερό απ'όλα- η ατομική του επιλογή.
''Ποιο είναι εσένα το πρόβλημα σου'' θα με ρωτήσεις αναγνώστη μου, και θα έχεις εν μέρει δίκιο. Θα μπορούσα κάλλιστα, να εκμεταλλεύομαι τον βλάκα, να κερδίζω από τη σύγκριση μαζί του, και να κερδίζω βαθμούς και αξιώματα καταλήγοντας κάποια στιγμή να εξουσιάζω τον βλάκα. Αν και ενίοτε εκμεταλλεύομαι το ελλιπές άτομο, προς ίδιον όφελος, η αλήθεια είναι πως νιώθω μια βαθιά συμπόνοια γι'αυτό. Αυτή τη συμπόνοια τη στηρίζω στο γεγονός πως αγαπάω πολύ τον άνθρωπο για να τον βλέπω να μην εκμεταλλεύεται σωστά αυτό που έχει στο κεφάλι του, και αποτελεί την ειδοποιό διαφορά μεταξύ αυτού και του καναρινιού, που είναι εξίσου και οι δύο το ίδιο ζώα. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει τόσες μα τόσες δυνατότητες κι όμως κάποιοι πεισματικά επιμένουν να κρατούν τον νου τους σε πλήρη αδράνεια, ασχολούμενοι με Ζώδια, εφήμερα φλερτ, ανούσιες κατινιές και γενικότερα, αυτήν την υποκουλτούρα που δεν αρμόζει σε κανέναν υγιή πολίτη.
Σαφώς και δεν αναφέρομαι με τον όρο βλακεία στις επιδόσεις κάποιου στο μαθητικό/φοιτητικό του στίβο, και γενικότερα στην μόρφωση του. Αναφέρομαι ξεκάθαρα στο πόσο όμορφα χειρίζεται το μυαλό του και την ελεύθερη βούλησή του, καθώς επίσης και στο πόσο επιρρεπής είναι σε αυτό που θα τον κατατάξει ως έναν κοινό μαζοποιημένο άνθρωπο. Η μόρφωση στο συγκεκριμένο θέμα παίζει ρόλο, όμως όχι απαραίτητα. Ο αμόρφωτος παππούς μου καταδικάζει -για παράδειγμα- τις μεσημβρινές κουτσομπολίστικες εκπομπές ποικίλης ύλης, και δεν έχει πατήσει ουδεμία μέρα στο σχολείο.
Αποφάσισα να κάνω αυτήν την ανάρτηση, ορμώμενος από μια κατάσταση που αντικρίζω καθημερινά στη Σχολή μου και γενικότερα στην κοινωνική μου ζωή, η οποία πρωτίστως με θλίβει και δευτερευόντως με εξοργίζει, λόγω του γεγονότος της απάθειας που επιδεικνύουν αυτοί που εκπροσωπούν αυτήν την στάση ζωής. Η γενικότερη απάθεια του νέου, είναι κάτι κοινότοπο, που κατακερματίζει οτιδήποτε έχει να κάνει με το μέλλον -τουλάχιστον- του Έθνους μας, και μηδενίζει την όποια ελπίδα μπορούμε να έχουμε για ανάκαμψη σε όλα τα επίπεδα. Όχι μόνο οικονομικά. Κυρίως ηθικοπνευματικά και κοινωνικά.
Κλείνω, υπογραμμίζοντας ότι, η ανίκητη ηλιθιότητα που μου προκαλεί αυτή την νωχελική στάση απέναντι στα πράγματα, μπορεί να σχολιαστεί, και ως κάτι αναγκαίο για τις κοινωνικές δομές. Για του λόγου το αληθές, ορίστε και μια πανέμορφη μελέτη για τη συγκεκριμένη άποψη. http://users.uoa.gr/~nektar/arts/prose/evangelos_lempesis_idiots.htm
Είμαι στο τσακ, αναγνώστη μου να μεταπηδήσω σε αυτήν την αντιμετώπιση, και να συμβιβαστώ επιτέλους με τα σημεία των καιρών. Ως τότε όμως, σε προτρέπω να προσπαθείς να αλλάξεις τον ηλίθιο που βρίσκεται δίπλα σου. Έστω κι αν είναι ακατόρθωτο, τουλάχιστον εσύ ως καλός πολίτης, προσπάθησες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου