Ακούω γύρω μου για αντιρατσισμό, αντιφασισμό, αντικομουνισμό και γενικότερα πάσης φύσεως αντί-. Γενικότερα τέτοια ρεύματα με βρίσκουν εντελώς αντίθετο, καθώς είναι πολύ εύκολο να είσαι αντί- σε κάτι, όμως πάρα πολύ δύσκολο, να είσαι κάτι άλλο που ο κόσμος το θεωρεί "κακό" ή περίεργο.
Θα πιάσω στην συγκεκριμένη ανάρτηση το ζήτημα του αντιρατσισμού. Να ξεκαθαρίσουμε αρχικά όμως τι σημαίνει ρατσισμός. Ή τουλάχιστον πως εκλαμβάνομαι εγώ την έννοια του ρατσισμού και να αποδείξω με βάση τη δική μου λογική πως όλοι ανεξαιρέτως είμαστε ρατσιστές.
Αρχικά, ρατσισμός σημαίνει η μη ανοχή της διαφορετικότητας και η στηλίτευση της, για να μην πω ο κατακερματισμός της. Είναι εθνικός, φυλετικός, κοινωνικός και απαντάται και σε πολλές άλλες μορφές. Επικεντρώνομαι στον κοινωνικό ρατσισμό. Ο κοινωνικός ρατσισμός περιλαμβάνει το ρατσισμό απέναντι σε ανάπηρους, διανοητικά καθυστερημένους, φιλομόφυλους, ναρκομανείς και άλλες, περιθωριακές και μη, κοινωνικές ομάδες. Άποψη του γράφοντος είναι πως μπορεί κάλλιστα κάποιος να μην είναι φυλετικά ή εθνικά ρατσιστής. Να μην πιστεύει στην ιδέα της φυλής και να μην έχει κανένα πρόβλημα η κόρη του να του παρουσιάσει στα 25 της τον Μουσταφά, Ιρανό pizza boy, ως τον εραστή της και μέλλοντα άντρα της. Όμως αντιθέτως, άποψη του γράφοντος είναι πως όλοι μα όλοι είμαστε κοινωνικοί ρατσιστές.
Όπως προαναφέρθηκε, ρατσισμός είναι η μη ανοχή της διαφορετικότητας. Με κάθε τρόπο. Δηλαδή στο θέαμα ενός αναπήρου, να μην αλλάζεις πεζοδρόμιο, (δεν χρειάζεται άλλωστε), αλλά να του δείχνεις οίκτο και να τον κατηγοριοποιείς, ξεχωρίζοντας τον από το ενιαίο κοινωνικό σύνολο. Άπαξ και θεωρήσεις τους υπόλοιπους κανονικούς και αυτόν μη κανονικό έκανες το βήμα προς τον ρατσισμό. Δεν είναι ανάγκη να τον χλευάσεις. Δεν είναι ανάγκη να τον βρίσεις. Μόνο ο οίκτος που του δείχνεις σε κάνει να τον θέτεις αμέσως, εκτός συνόλου και να τον θεωρείς "διαφορετικό". Μια διαφορετικότητα που δεν σου αρέσει. Άρα, βλέπεις καμιά ομοιότητα με αυτό που ορίζει ως ρατσισμό ο γράφων ;
Επίσης, αν δεν σου φτάνει αυτό, σκέψου το και διαφορετικά, αναγνώστη μου. Κλείσε τα μάτια και πλάσε μια εικόνα με το μυαλό σου. Σκέψου το γιο σου ή την κόρη σου, ως ναρκομανή, φιλομόφυλο στο μέλλον, ή αν δεν έχεις παιδιά σκέψου πως ο μέλλοντας γιος σου θα είναι διανοητικά καθυστερημένος ή η κόρη σου ανάπηρη. Εξυπακούεται πως ο,τι επιλογές και αν κάνουν τα παιδιά σου, ή όποια προβλήματα έχουν, θα τα αγαπάς εφόσον είναι κομμάτι σου. Η κληρονομιά σου και η συνέχεια σου. Όμως τη σκέψη και μόνο δεν νιώθεις έναν κόμπο ; Δεν νιώθεις πως δεν θα ήθελες ποτέ να σου τύχει ; Αν ναι, (που σίγουρα ναι, γιατί ποιος θα ήθελε το παιδί του να γεννηθεί τυφλό;) τότε αυτό αυτόματα σημαίνει πως θεωρείς όλες τις προαναφερθέντες ομάδες μη κανονικές. Επομένως τις εξαιρείς από το κοινωνικό σύνολο. Επομένως είσαι κοινωνικός ρατσιστής.
Δεν σε καταδικάζω. Είναι φυσιολογικό. Απλά να μην έχουμε αυταπάτες. Και να μην πλασάρουμε την ανοχή μας σε όλα τα μοντερνιστικα και προοδευτικά πράγματα που μας περιβάλλουν. Είναι εύκολο να αγαπάς τους ναρκομανείς και να τους θεωρείς άρρωστους. Θα ήθελες όμως έναν πρεζάκια σπίτι σου ;
Δεν κατηγορώ κανέναν. Απλά προσπαθώ να κινητοποιήσω τη σκέψη σου και να σε βγάλω από κάποια καλούπια. Η Παιδεία είναι η πανάκεια. Να το θυμάσαι. Δεν σου ζητάω να πάψεις να είσαι κοινωνικός ρατσιστής. Δεν γίνεται. Όμως να το παραδέχεσαι και να σταματήσεις επιτέλους την επίπλαστη αυτή ανθρωπιστική καταιγίδα που σε κάνει in. Πίστεψε με! Δεν το πιστεύεις αυτό που λες οτι πρεσβεύεις και φαίνεται... Σε εμένα τουλάχιστον..
Θα πιάσω στην συγκεκριμένη ανάρτηση το ζήτημα του αντιρατσισμού. Να ξεκαθαρίσουμε αρχικά όμως τι σημαίνει ρατσισμός. Ή τουλάχιστον πως εκλαμβάνομαι εγώ την έννοια του ρατσισμού και να αποδείξω με βάση τη δική μου λογική πως όλοι ανεξαιρέτως είμαστε ρατσιστές.
Αρχικά, ρατσισμός σημαίνει η μη ανοχή της διαφορετικότητας και η στηλίτευση της, για να μην πω ο κατακερματισμός της. Είναι εθνικός, φυλετικός, κοινωνικός και απαντάται και σε πολλές άλλες μορφές. Επικεντρώνομαι στον κοινωνικό ρατσισμό. Ο κοινωνικός ρατσισμός περιλαμβάνει το ρατσισμό απέναντι σε ανάπηρους, διανοητικά καθυστερημένους, φιλομόφυλους, ναρκομανείς και άλλες, περιθωριακές και μη, κοινωνικές ομάδες. Άποψη του γράφοντος είναι πως μπορεί κάλλιστα κάποιος να μην είναι φυλετικά ή εθνικά ρατσιστής. Να μην πιστεύει στην ιδέα της φυλής και να μην έχει κανένα πρόβλημα η κόρη του να του παρουσιάσει στα 25 της τον Μουσταφά, Ιρανό pizza boy, ως τον εραστή της και μέλλοντα άντρα της. Όμως αντιθέτως, άποψη του γράφοντος είναι πως όλοι μα όλοι είμαστε κοινωνικοί ρατσιστές.
Όπως προαναφέρθηκε, ρατσισμός είναι η μη ανοχή της διαφορετικότητας. Με κάθε τρόπο. Δηλαδή στο θέαμα ενός αναπήρου, να μην αλλάζεις πεζοδρόμιο, (δεν χρειάζεται άλλωστε), αλλά να του δείχνεις οίκτο και να τον κατηγοριοποιείς, ξεχωρίζοντας τον από το ενιαίο κοινωνικό σύνολο. Άπαξ και θεωρήσεις τους υπόλοιπους κανονικούς και αυτόν μη κανονικό έκανες το βήμα προς τον ρατσισμό. Δεν είναι ανάγκη να τον χλευάσεις. Δεν είναι ανάγκη να τον βρίσεις. Μόνο ο οίκτος που του δείχνεις σε κάνει να τον θέτεις αμέσως, εκτός συνόλου και να τον θεωρείς "διαφορετικό". Μια διαφορετικότητα που δεν σου αρέσει. Άρα, βλέπεις καμιά ομοιότητα με αυτό που ορίζει ως ρατσισμό ο γράφων ;
Επίσης, αν δεν σου φτάνει αυτό, σκέψου το και διαφορετικά, αναγνώστη μου. Κλείσε τα μάτια και πλάσε μια εικόνα με το μυαλό σου. Σκέψου το γιο σου ή την κόρη σου, ως ναρκομανή, φιλομόφυλο στο μέλλον, ή αν δεν έχεις παιδιά σκέψου πως ο μέλλοντας γιος σου θα είναι διανοητικά καθυστερημένος ή η κόρη σου ανάπηρη. Εξυπακούεται πως ο,τι επιλογές και αν κάνουν τα παιδιά σου, ή όποια προβλήματα έχουν, θα τα αγαπάς εφόσον είναι κομμάτι σου. Η κληρονομιά σου και η συνέχεια σου. Όμως τη σκέψη και μόνο δεν νιώθεις έναν κόμπο ; Δεν νιώθεις πως δεν θα ήθελες ποτέ να σου τύχει ; Αν ναι, (που σίγουρα ναι, γιατί ποιος θα ήθελε το παιδί του να γεννηθεί τυφλό;) τότε αυτό αυτόματα σημαίνει πως θεωρείς όλες τις προαναφερθέντες ομάδες μη κανονικές. Επομένως τις εξαιρείς από το κοινωνικό σύνολο. Επομένως είσαι κοινωνικός ρατσιστής.
Δεν σε καταδικάζω. Είναι φυσιολογικό. Απλά να μην έχουμε αυταπάτες. Και να μην πλασάρουμε την ανοχή μας σε όλα τα μοντερνιστικα και προοδευτικά πράγματα που μας περιβάλλουν. Είναι εύκολο να αγαπάς τους ναρκομανείς και να τους θεωρείς άρρωστους. Θα ήθελες όμως έναν πρεζάκια σπίτι σου ;
Δεν κατηγορώ κανέναν. Απλά προσπαθώ να κινητοποιήσω τη σκέψη σου και να σε βγάλω από κάποια καλούπια. Η Παιδεία είναι η πανάκεια. Να το θυμάσαι. Δεν σου ζητάω να πάψεις να είσαι κοινωνικός ρατσιστής. Δεν γίνεται. Όμως να το παραδέχεσαι και να σταματήσεις επιτέλους την επίπλαστη αυτή ανθρωπιστική καταιγίδα που σε κάνει in. Πίστεψε με! Δεν το πιστεύεις αυτό που λες οτι πρεσβεύεις και φαίνεται... Σε εμένα τουλάχιστον..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου