Ξεκινήσανε οι Πανελλήνιες λοιπόν! Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Για μένα τουλάχιστον! Περίπου αυτές τις μέρες πέρυσι, βίωνα και εγώ ,αναγνώστη μου, τη δοκιμασία αυτή. Την πρώτη σοβαρή δοκιμασία που υφίσταται ένας νέος στην Ελλάδα. Φιλαράκια βρίσκονται φέτος σε αυτή τη θέση και η αλήθεια είναι πως με γαργαλάει λίγο, το να τα πάνε καλά.
Η αλήθεια είναι πως μου άρεσε η όλη διαδικασία των Πανελληνίων. Σε κρατούσε όλη την χρονιά σε μια ένταση. Σε μια τσίτα, μια αδρεναλίνη που κινούταν συνεχώς μέσα σου, σαν μια δράκαινα που σου τρώει τα σωθικά. Όσο ανώμαλο κι αν ακούγεται, εμένα μου άρεσε όλο αυτό. Ήταν αφυπνιστική διαδικασία. Σου καλλιεργούσε την ευθύνη. Μια ευθύνη που δεν καταλάβαινα αν είναι δική μου, για τους δικούς μου (οι οποίοι δεν με πίεσαν λεπτό), για τους δασκάλους μου, για τον περίγυρό μου, για το συγγενολόι. Εν πάσῃ περιπτώσει, τα κατάφερα σε έναν ικανοποιητικό βαθμό δεδομένων των δύσκολων, ή καλύτερα αλλόκοτων περυσινών θεμάτων (2011).
Από τη διαδικασία δεν βγήκα αλώβητος, καθώς μου έμειναν πολλά νεύρα, μια αυστηρή αξιολόγηση για καθετί γύρω μου, κάποιες άσπρες τρίχες και παραπανίσια κιλά που αποδιώχνω πλέον και νιώθω πολύ καλύτερα. Με ώριμη σκέψη δηλώνω πως το ξαναέκανα. Ίσως είναι και η μαζοχιστική λογική του γράφοντος, σαν να θέλει να τιμωρήσει το γεγονός πως δεν πέτυχε εντελώς αυτό που ήθελε (κάτι που του βγήκε σε καλό βέβαια). Στην τελική καμιά φορά πρέπει να τρώμε κάνα χαστούκι για να ορθοποδούμε και να επανεκτιμούμε τα πράγματα γύρω μας.
Αυτό που θα συμβούλευα τον κάθε μαθητή είναι να αγχωθεί στο βαθμό που θα τον αφυπνίσει και θα τον βοηθήσει να είναι παραγωγικός, και όχι να καταβληθεί. Επιπροσθέτως, να σκεφτεί πως οι Πανελλήνιες είναι η πρώτη του χοντρή μάχη με ένα σάπιο από τις ρίζες Εκπαιδευτικό σύστημα που βασίζεται στην παπαγαλία και την αναξιοκρατία και σε καμία περίπτωση στις ίσες ευκαιρίες.
Τέλος, κλείνω λέγοντας, πως δεν είναι οι Πανελλήνιες η πανάκεια για μια επιτυχημένη σταδιοδρομία. Στην τελική δεν γίνεται όλοι να γίνουν τεχνοκράτες και εργάτες του άσπρου γιακά. Κάποιος θα πρέπει να επανδρώσει και την εργατιά, και το ελεύθερο εμπόριο, ως ελεύθερος επαγγελματίας. Οι δρόμοι βέβαια στην νεκρή Ελλάδα, είναι στενοί. Όποιος δουλεύει όμως ανταμείβεται και τα καταφέρνει.
Τις περισσότερες φορές τουλάχιστον.
Έτσι για την καλή επιτυχία το μεγαλύτερο ή το δεύτερο μεγαλύτερο συγκρότημα που γέννησε αυτός ο πλανήτης.http://www.youtube.com/watch?v=N8LZGQ4MkvQ
Η αλήθεια είναι πως μου άρεσε η όλη διαδικασία των Πανελληνίων. Σε κρατούσε όλη την χρονιά σε μια ένταση. Σε μια τσίτα, μια αδρεναλίνη που κινούταν συνεχώς μέσα σου, σαν μια δράκαινα που σου τρώει τα σωθικά. Όσο ανώμαλο κι αν ακούγεται, εμένα μου άρεσε όλο αυτό. Ήταν αφυπνιστική διαδικασία. Σου καλλιεργούσε την ευθύνη. Μια ευθύνη που δεν καταλάβαινα αν είναι δική μου, για τους δικούς μου (οι οποίοι δεν με πίεσαν λεπτό), για τους δασκάλους μου, για τον περίγυρό μου, για το συγγενολόι. Εν πάσῃ περιπτώσει, τα κατάφερα σε έναν ικανοποιητικό βαθμό δεδομένων των δύσκολων, ή καλύτερα αλλόκοτων περυσινών θεμάτων (2011).
Από τη διαδικασία δεν βγήκα αλώβητος, καθώς μου έμειναν πολλά νεύρα, μια αυστηρή αξιολόγηση για καθετί γύρω μου, κάποιες άσπρες τρίχες και παραπανίσια κιλά που αποδιώχνω πλέον και νιώθω πολύ καλύτερα. Με ώριμη σκέψη δηλώνω πως το ξαναέκανα. Ίσως είναι και η μαζοχιστική λογική του γράφοντος, σαν να θέλει να τιμωρήσει το γεγονός πως δεν πέτυχε εντελώς αυτό που ήθελε (κάτι που του βγήκε σε καλό βέβαια). Στην τελική καμιά φορά πρέπει να τρώμε κάνα χαστούκι για να ορθοποδούμε και να επανεκτιμούμε τα πράγματα γύρω μας.
Αυτό που θα συμβούλευα τον κάθε μαθητή είναι να αγχωθεί στο βαθμό που θα τον αφυπνίσει και θα τον βοηθήσει να είναι παραγωγικός, και όχι να καταβληθεί. Επιπροσθέτως, να σκεφτεί πως οι Πανελλήνιες είναι η πρώτη του χοντρή μάχη με ένα σάπιο από τις ρίζες Εκπαιδευτικό σύστημα που βασίζεται στην παπαγαλία και την αναξιοκρατία και σε καμία περίπτωση στις ίσες ευκαιρίες.
Τέλος, κλείνω λέγοντας, πως δεν είναι οι Πανελλήνιες η πανάκεια για μια επιτυχημένη σταδιοδρομία. Στην τελική δεν γίνεται όλοι να γίνουν τεχνοκράτες και εργάτες του άσπρου γιακά. Κάποιος θα πρέπει να επανδρώσει και την εργατιά, και το ελεύθερο εμπόριο, ως ελεύθερος επαγγελματίας. Οι δρόμοι βέβαια στην νεκρή Ελλάδα, είναι στενοί. Όποιος δουλεύει όμως ανταμείβεται και τα καταφέρνει.
Τις περισσότερες φορές τουλάχιστον.
Έτσι για την καλή επιτυχία το μεγαλύτερο ή το δεύτερο μεγαλύτερο συγκρότημα που γέννησε αυτός ο πλανήτης.http://www.youtube.com/watch?v=N8LZGQ4MkvQ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου