Ανδρόγεω

Είναι η επιστροφή; Είναι το τέλος; Είναι η συνήθεια; Ομολογώ πως είχα διαγράψει ολοσχερώς από τη μνήμη μου το συναίσθημα της επιστροφής από τις διακοπές. Και ομολογώ παράλληλα, πως δεν περίμενα επ'ουδενί να το ξαναζήσω τόσο έντονα και χιμαιρικά. Είναι άλλη μια απόδειξη της περιοδικότητας και του αμείλικτου χρόνου; Ή πρόκειται για μια αντίδραση φυσιολογική και ανθρωπίνως ανθρώπινη; Ερωτήματα σχεδόν ανούσια, άυλα και αέναα. Λίγο ταράζουν τα θολά ελώδη νερά της καρδιάς που νιώθει την ξεγνοιασιά να φεύγει και το μόνο που μένει να είναι η αχλή της ανάμνησης. Μιας ανάμνησης που γεννήθηκε από την πρωτόγνωρη εμπειρία που συντάραξε τα ακόμα περισσότερο λιμνάζοντα νερά του στάσιμου παρελθόντος. Και η θαλασσοταραχή αυτή κι η τραμουντάνα, πάνω στο κρεσέντο της ευχαρίστησης, βυθίζονται πάλι στο έλος της αστικής στασιμότητας.
Ο αρχαίος ελληνικός μύθος έχει κάτι που τα κοσμικά μυθολογικά σύμπαντα στερούνται. Και το χαρακτηριστικό αυτό είναι η πρόβλεψη. Καταφέρνει να επαληθεύει ένα πάγιο χαρακτηριστικό του μύθου που είναι η διαχρονικότητα, μόνο που η ελληνική περίπτωση μετουσιώνει την ιδιότητα αυτή σε κάτι πολύ πιο πραγματικό και ουσιαστικό. Γίνεται πρόβλεψη. Γίνεται μηχανισμός που καθορίζει τον τρόπο δράσης του ανθρώπινου οργανισμού και του ανθρώπινου φαινομένου οικουμενικά. Διαμορφώνει ένα ασυνείδητο και ένα υποσυνείδητο -συλλογικό-, που όμως βρίθει εξατομικευμένης πρόβλεψης. Και για να μη βαδίζουμε μέσω της ανάγνωσης στον γκρεμό της ασάφειας θα καταλήξω εκεί που σκοπεύω δίνοντας λύση στις παραπάνω σκέψεις επικαλούμενος το μύθο της Πανδώρας. Μύθος γνωστός σε όλους. Ταιριαστό παράδειγμα στην παραπάνω σκέψη και παρακάτω θα δοθεί η εξήγηση.
Το μόνο που έμεινε μέσα στο "κουτί" όπως επικράτησε να λέμε, ήταν η ελπίδα. Η άπληστη και αδηφάγα φύση του ανθρώπου τον ώθησε να ανοίξει το κουτί αφήνοντας όλα τα θεία δώρα και αγαθά να πετάξουν μακριά. Έμεινε η ελπίδα. Και πράγματι είναι αυτό που σαν φωτεινός φάρος φέγγει μέσα στα σπλάχνα του εν άστει απομονωμένου ατόμου. Είναι η ελπίδα του μέλλοντος και της ανάκαμψης προς νέες εμπειρίες και κατακτήσεις. Είναι η υπόσχεση προς κάτι νέο και μεγαλύτερο, με σκοπό την ολοένα και μεγαλύτερη ανταμοιβή. Ανταμοιβή οποιασδήποτε μορφής, που βοηθά τον καθένα να πληρώσει τον εγωισμό του. Και εδώ είναι που βρίσκεται η πρόβλεψη του ελληνικού μύθου. Στο ότι φροντίζει η διαχρονικότητα της έννοιας της ελπίδας, να ενταχθεί σε ένα πάνθεον συμβολιστικό. Να καταταγεί ψηλότερα από οτιδήποτε στον αστερισμό των αξιών και να δώσει στο υποκείμενο να καταλάβει πολλαπλώς την αποκρυσταλλωμένη σημασία της λέξης. Να κατανοήσει σε σημείο πρωτογενούς -a priori- γνώσης την έννοια της ελπίδας. Και κατόπιν αυτής της διεργασίας, να γίνει αρωγός στην πραγματική καταπράυνση της πικρής καρδιάς που μένει κλειδωμένη στο ασθενικό αστικό σώμα, όταν αποχωρίζεται την επαρχία και την εξοχή.

Οι παραπάνω αράδες διακατέχονται από μια φόρτιση κι έναν κάματο. Και χωρίς υπερβολή γράφονται μετά από μια μακρά κυνηγετική περίοδο όπου το θήραμα ήταν η εμπειρία και ο θηρευτής ο γράφων. Ο βιότοπος όπου διεξήχθη η θήρα ήταν πρωτόγνωρος και τα θηράματα πολλά και εντυπωσιακά. Όπως όμως και ένας καλός καφές ή μια όμορφη συζήτηση, έτσι και τα φυσίγγια του θηρευτή σώνονται. Όλα τελειώνουν, όλα φθίνουν. Κι οι άνθρωποι κι οι οπώρες. Όλα στον κύκλο είναι. Όταν θέμε ματάρχονται. Α δε θέμε φεύγουν.