Η καθεστηκυία τάξη έχει ορίσει τον Αύγουστο ως τον μήνα των διακοπών. Προσαρμόστηκε πάνω στα πλαίσια του Δημοσίου. Τα πάντα παραλύουν τον Αύγουστο, τουτέστιν και ο ιδιωτικός τομέας αναγκάζεται να ακολουθήσει. Πέραν αυτού, ιστορικά αν το δει κανείς, οι μετεωρολογικές συνθήκες ακόμα και στο πρόσφατο παρελθόν οδηγούσαν τον επίδοξο παραθεριστή στο να ζήσει το βαθύ καλοκαίρι τέλη Ιουλίου και αρχές Αυγούστου. Ο μήνας αυτός ήρθε, και το λεκανοπέδιο αρχίζει να νιώθει τα πρώτα συμπτώματα αυτής της γάγγραινας. Το πρώτο μούδιασμα που θα φέρει την παράλυση μιας ολόκληρης πόλης.
Ένα βιβλίο μιας φαντασμένης συγγραφέα από την Ιρλανδία -νομίζω- λέγεται Ο Αύγουστος είναι κακός μήνας. Αν με ρωτούσε κάποιος τα περασμένα χρόνια αν συμμερίζομαι τη γνώμη αυτή, θα έλεγα πως τίποτα δε με βρίσκει πιο σύμφωνο. Ακόμα και τότε καταλάβαινα την πλάνη μέσα στην οποία είχα πέσει, ωστόσο έπρεπε να φτάσω στο 2014 για να συνειδητοποιήσω βαθιά πως ο Αύγουστος είναι κομβικός μήνας, κάτι που δεν τον καθιστά καλό αλλά σε καμία περίπτωση κακό. Ένας καθηγητής στη σχολή σε μια ανύποπτη στιγμή είπε: "Ήρθε και το καλοκαιράκι. Θα πάτε και για μπάνια όταν τελειώσουμε. Μακάρι να διαβάζετε και τίποτα. Αν και πού να διαβάσεις ; Το καλοκαίρι έχει μια νωθρότητα που κάνει και το μυαλό να βράζει, να νεκρώνεται". Κανένα άδικο. Είναι μια διαπίστωση που ο έχων λίγη νοημοσύνη, μπορεί να προβεί. Και αυτό ακριβώς είναι, που σε συνδυασμό με το κλίμα του μήνα αυτού, τον κάνει να είναι κομβικό σημείο της χρονιάς.
Ο Αύγουστος κλιματικά ξεφεύγει από το καθαρόαιμο καλοκαίρι. Είναι ο μήνας των άκρων όσον αφορά το θέρος. Αγγίζει θερμοκρασίες και ξηρότητα, που ακόμα και ο Ιούλιος θα ζήλευε, και παράλληλα τα υγρά βράδια του και οι ξαφνικές αδιαθεσίες του συναγωνίζονται την απροσδιοριστία του Μαρτίου. Μια τέτοια αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά προφανώς κινητοποιεί σιγά-σιγά τον νωθρό και αποχαυνωμένο από τη ζέστη άνθρωπο, και τον βάζει σε παραγωγικούς φθινοπωρινούς και χειμερινούς ρυθμούς. Τον ξυπνά από το λήθαργο της θερινής ναρκοληψίας που περιλαμβάνει αντιπαραγωγικότητα, παγωτά, και μπάνια στη θάλασσα για τους προύχοντες. Έτσι, με ένα καλοκαίρι να οδηγείται στο τέλος του, ο άρτι αφυπνισμένος νους αρχίζει να κάνει την αποτίμηση, ίσως μερικές φορές πρόωρα, μιας και δεν έχει πάει ακόμα διακοπές, ή δε θα πάει κάν κάπου για διακοπές, ή δε θα κάνει καν διακοπές.
Παράλληλα κανείς δε θα μπορούσε να αμφισβητήσει το γεγονός πως η σχολική νόρμα εντάσσει το μυαλό στο να λογίζει την χρονιά ως σεζόν. Και η σεζόν ξεκινάει το Σεπτέμβρη. Το καλοκαίρι και δη ο Αύγουστος, πρόκειται για ένα χρονικό σημείο στο οποίο το άτομο ή και ο άνθρωπος (έχουν εξηγηθεί οι διαφορές παλιότερα) προετοιμάζονται για μια νέα σεζόν θέτοντας στόχος (ή και όχι). Εν πάση περιπτώσει όμως, έχουμε να κάνουμε με μια περίοδο αναπροσαρμογής στο παραγωγικόν, ξεφεύγοντας από την παραθεριστική μανία, που αγγίζει τα όρια του παροξυσμού.
Δεν ξέρω αν το γλυκύ κλίμα, η αναμονή της περιόδου παραγωγικότητος ή κάτι άλλο είναι αυτά που κάνουν το υποκείμενο να λογίζει τον Αύγουστο ως κάτι το αξιοσημείωτο. Προσωπικά, για να κλείσει αυτό το κείμενο, νιώθω τον Αύγουστο σαν φίλο. Το ένδοξο όνομά του και το χρώμα που του ταιριάζει (που είναι αδιαμφισβήτητα το χρυσό) τον κάνουν να αναβλύζει από τις πηγές του, μικρά ρυάκια μελαγχολίας και ελπίδας. Είναι ο μήνας των ετερόκλητων στοιχείων. Της καλλιέργειας της μοναχικότητας και της συλλογικότητας. Καλύπτει τις ανάγκες όλων των ομίλων της κοινωνίας. Είχαμε μια έντονη σχέση για πολλά χρόνια. Αγάπη και μίσος. Ένα μίσος (ξεκινώ ανάποδα ετοιμάζοντας το κειμενικό κρεσέντο) το οποίο απέρρεε από τη θέλησή μου να εγκαταλείψω για λίγο καιρό την πόλη που αγαπώ όσο τίποτα αλλά με τρώει. Μια αγάπη, γιατί μου έδινε την ευκαιρία να μένω σε μια εγκαταλελειμμένη πολιτεία η οποία με ανάγκαζε να την ξαναδώ με νέα μάτια σαν τρίτος. Να αγαπώ αυτό που με τρώει, και δεν είναι τίποτα άλλο από την κατ'επιλογήν μοναχικότητα μέσα σε μια συλλογικότητα. Το εγώ, μέσα στο όλον της πόλης.
Φέτος θα απογοητεύσω τον Αύγουστο και θα έρθω σε μια πρωτοφανή ρήξη με τις προσδοκίες του. Εάν δεν παρουσιαστεί κάτι παρά προσδοκίαν, θα τον ακολουθήσω στις υποσχέσεις που δίνει και θα εγκαταλείψω την πόλη για λίγο καιρό. Ίσως κάτι τέτοιο να βοηθήσει, ίσως και όχι. Η σημασία όλη ρίχνει το βάρος της στην φυγή. Μια φυγή όχι από την πόλη τόσο πολύ, όσο από τον Αύγουστο και ο,τι κουβαλάει. Το σώμα θα είναι κάπου και θα παραθερίζει. Αυτό που μπορώ να εγγυηθώ στον Αύγουστο είναι πως το μυαλό θα είναι πάντα στην μοναχική περιπλάνηση της ερημωμένης σαν από πόλεμο πρωτεύουσας.
Ένα βιβλίο μιας φαντασμένης συγγραφέα από την Ιρλανδία -νομίζω- λέγεται Ο Αύγουστος είναι κακός μήνας. Αν με ρωτούσε κάποιος τα περασμένα χρόνια αν συμμερίζομαι τη γνώμη αυτή, θα έλεγα πως τίποτα δε με βρίσκει πιο σύμφωνο. Ακόμα και τότε καταλάβαινα την πλάνη μέσα στην οποία είχα πέσει, ωστόσο έπρεπε να φτάσω στο 2014 για να συνειδητοποιήσω βαθιά πως ο Αύγουστος είναι κομβικός μήνας, κάτι που δεν τον καθιστά καλό αλλά σε καμία περίπτωση κακό. Ένας καθηγητής στη σχολή σε μια ανύποπτη στιγμή είπε: "Ήρθε και το καλοκαιράκι. Θα πάτε και για μπάνια όταν τελειώσουμε. Μακάρι να διαβάζετε και τίποτα. Αν και πού να διαβάσεις ; Το καλοκαίρι έχει μια νωθρότητα που κάνει και το μυαλό να βράζει, να νεκρώνεται". Κανένα άδικο. Είναι μια διαπίστωση που ο έχων λίγη νοημοσύνη, μπορεί να προβεί. Και αυτό ακριβώς είναι, που σε συνδυασμό με το κλίμα του μήνα αυτού, τον κάνει να είναι κομβικό σημείο της χρονιάς.
Ο Αύγουστος κλιματικά ξεφεύγει από το καθαρόαιμο καλοκαίρι. Είναι ο μήνας των άκρων όσον αφορά το θέρος. Αγγίζει θερμοκρασίες και ξηρότητα, που ακόμα και ο Ιούλιος θα ζήλευε, και παράλληλα τα υγρά βράδια του και οι ξαφνικές αδιαθεσίες του συναγωνίζονται την απροσδιοριστία του Μαρτίου. Μια τέτοια αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά προφανώς κινητοποιεί σιγά-σιγά τον νωθρό και αποχαυνωμένο από τη ζέστη άνθρωπο, και τον βάζει σε παραγωγικούς φθινοπωρινούς και χειμερινούς ρυθμούς. Τον ξυπνά από το λήθαργο της θερινής ναρκοληψίας που περιλαμβάνει αντιπαραγωγικότητα, παγωτά, και μπάνια στη θάλασσα για τους προύχοντες. Έτσι, με ένα καλοκαίρι να οδηγείται στο τέλος του, ο άρτι αφυπνισμένος νους αρχίζει να κάνει την αποτίμηση, ίσως μερικές φορές πρόωρα, μιας και δεν έχει πάει ακόμα διακοπές, ή δε θα πάει κάν κάπου για διακοπές, ή δε θα κάνει καν διακοπές.
Παράλληλα κανείς δε θα μπορούσε να αμφισβητήσει το γεγονός πως η σχολική νόρμα εντάσσει το μυαλό στο να λογίζει την χρονιά ως σεζόν. Και η σεζόν ξεκινάει το Σεπτέμβρη. Το καλοκαίρι και δη ο Αύγουστος, πρόκειται για ένα χρονικό σημείο στο οποίο το άτομο ή και ο άνθρωπος (έχουν εξηγηθεί οι διαφορές παλιότερα) προετοιμάζονται για μια νέα σεζόν θέτοντας στόχος (ή και όχι). Εν πάση περιπτώσει όμως, έχουμε να κάνουμε με μια περίοδο αναπροσαρμογής στο παραγωγικόν, ξεφεύγοντας από την παραθεριστική μανία, που αγγίζει τα όρια του παροξυσμού.
Δεν ξέρω αν το γλυκύ κλίμα, η αναμονή της περιόδου παραγωγικότητος ή κάτι άλλο είναι αυτά που κάνουν το υποκείμενο να λογίζει τον Αύγουστο ως κάτι το αξιοσημείωτο. Προσωπικά, για να κλείσει αυτό το κείμενο, νιώθω τον Αύγουστο σαν φίλο. Το ένδοξο όνομά του και το χρώμα που του ταιριάζει (που είναι αδιαμφισβήτητα το χρυσό) τον κάνουν να αναβλύζει από τις πηγές του, μικρά ρυάκια μελαγχολίας και ελπίδας. Είναι ο μήνας των ετερόκλητων στοιχείων. Της καλλιέργειας της μοναχικότητας και της συλλογικότητας. Καλύπτει τις ανάγκες όλων των ομίλων της κοινωνίας. Είχαμε μια έντονη σχέση για πολλά χρόνια. Αγάπη και μίσος. Ένα μίσος (ξεκινώ ανάποδα ετοιμάζοντας το κειμενικό κρεσέντο) το οποίο απέρρεε από τη θέλησή μου να εγκαταλείψω για λίγο καιρό την πόλη που αγαπώ όσο τίποτα αλλά με τρώει. Μια αγάπη, γιατί μου έδινε την ευκαιρία να μένω σε μια εγκαταλελειμμένη πολιτεία η οποία με ανάγκαζε να την ξαναδώ με νέα μάτια σαν τρίτος. Να αγαπώ αυτό που με τρώει, και δεν είναι τίποτα άλλο από την κατ'επιλογήν μοναχικότητα μέσα σε μια συλλογικότητα. Το εγώ, μέσα στο όλον της πόλης.
Φέτος θα απογοητεύσω τον Αύγουστο και θα έρθω σε μια πρωτοφανή ρήξη με τις προσδοκίες του. Εάν δεν παρουσιαστεί κάτι παρά προσδοκίαν, θα τον ακολουθήσω στις υποσχέσεις που δίνει και θα εγκαταλείψω την πόλη για λίγο καιρό. Ίσως κάτι τέτοιο να βοηθήσει, ίσως και όχι. Η σημασία όλη ρίχνει το βάρος της στην φυγή. Μια φυγή όχι από την πόλη τόσο πολύ, όσο από τον Αύγουστο και ο,τι κουβαλάει. Το σώμα θα είναι κάπου και θα παραθερίζει. Αυτό που μπορώ να εγγυηθώ στον Αύγουστο είναι πως το μυαλό θα είναι πάντα στην μοναχική περιπλάνηση της ερημωμένης σαν από πόλεμο πρωτεύουσας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου