Το συναπάντημα του καθρέφτη

Μια φορά γνώρισα έναν άνθρωπο. Δεν ξέρω στην πορεία αν έγινε και φίλος μου. Προσπάθησα πολλές φορές να τον προσεγγίσω και να φιλιώσουμε αλλά τα πράγματα στράβωναν κάθε φορά που φτάναμε στο παρατσάκ της ένωσης. Πριν κάνα δύο χρόνια τα βρήκαμε πολύ μπορώ να πω διότι οι περιστάσεις το έφεραν έτσι. Το ώθησαν στην ένωση -να πούμε- και σταδιακά γίναμε από απομακρυσμένα ξαδέρφια (γιατί δεν πρέπει να κρύψω πως γνωριζόμασταν εξ αίματος) πολύ καλοί αδερφικοί φίλοι. Υπήρχε μια τάση να ελέγχει ο ένας τον άλλον με έναν τρόπο ανεξέλεγκτο. Να τροχίζει τις οξείες απολήξεις του φόβου, καλλιεργώντας ο ένας στον άλλον τη σκέψη πως "καλός κι ο θάνατος". 

Τα καλοκαίρια κάναμε πολλή παρέα και ελπίζω φυσικά να εξακολουθήσουμε. Φυσικά, ο αναγνώστης έρχεται σε σύγχυση σκεπτόμενος πως η παραπάνω παράγραφος βρίσκεται σε παρελθοντικό χρόνο. Ναι, τεχνηέντως. Διότι το κείμενο αυτό θα δικαιώσει την επιλογή αυτή με το γνωστό μελοδραματισμό που διακρίνει τον γράφοντα, στο τέλος. Πίσω στο θέμα, το τελευταίο τετράμηνο άρχισα να νιώθω πως απομακρύνομαι από το φιλαράκι και τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά. Ίσως να είναι τα αστεία μου, ή τα πολλά λόγια. Έπειτα σκέφτηκα πως αλληλεπιδράσαμε γνωρίζοντας ο εις τα κουσούρια του ετέρου. Επομένως, "δεν είναι καιρός για δάκρυα Στέλλα". Παιδιάστικη επιλογή να χωρίσουμε μετά από τόση τριβή, και τόσο αγώνα να ενώσουμε τα υπερπόντια χωράφια μας. Κι όμως ήλθε τέλμα. 

Πολλάκις σκέφτηκα αν το προκάλεσα εγώ ή αυτός, κι όμως δε βρήκα άκρη, καθώς δικαιολογώ με μοναδικό τρόπο τον εαυτό μου όπως κάθε άνθρωπος. Από την άλλη δε, δικαιολογούσα και την επιλογή του φίλου. Σίγουρα όμως, η ψύχραιμη προσέγγιση των πραγμάτων δίνει τις απαραίτητες απαντήσεις. Και η απάντηση που αρμόζει στην προκειμένη περίπτωση είναι η εξής: Στο ερώτημα, γιατί να απομακρύνεται ο φίλος ή ο υποφαινόμενος, είναι προφανές πως πρέπει με τη μέθοδο του αποκλεισμού να φτάσει κανείς στο πρώτο αίτιο. Και η ψύχραιμη -όπως αναφέρθηκε- σκέψη απέδειξε πως τα πάντα είναι θέμα οικειότητας. Μια οικειότητα που κερδίζεται και χάνεται εν ριπή οφθαλμού. Μια οικειότητα που κατακρημνίζεται και σκοτώνει σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα στο ίδιο κορμί. Τι να περιμένει κανείς τότε, από τις γήινες/ανθρώπινες ; 

Για να γίνει σαφέστερο αυτό προς αποφυγή παρεξηγήσεων. "Παρεξηγήσεων" όχι με την έννοια του επαρχιακού μουτρώματος αλλά με την έννοια της παρερμηνείας. Στο στάδιο της βαριάς κοινωνικοποίησης ακόμα και ο ακοινώνητος επιλέγει να διαμορφώσει επαφές έστω λίγες, και έστω σαθρές. Οι επαφές αυτές δεν πρέπει λόγω του προνομίου που έχουν, να δημιουργούν μαγνητικό πεδίο μεγαλύτερο του δέοντος. Στην ακραία περίπτωση που υπάρχει το πεδίο εξαρχής, πρέπει να υπάρξει αντισταθμιστικό μέτρο προς αποφυγή βαριάς προσκόλλησης. Οι ανθρώπινες σχέσεις είτε σε ένα σώμα, είτε μεταξύ δύο ατόμων αποτελούν πεδίο εμπορικών διαπραγματεύσεων. Ένα point system όπως έχει προλεχθεί σε παλαιότερο κείμενο. Αυτός που θεωρεί τον περιπτερά φίλο του, ή τον οποιοδήποτε επαγγελματία ως επίδοξο τραπεζίτη συναισθημάτων, αποτυγχάνει να κάνει φίλο πρώτα πρώτα τον ίδιο του τον εαυτό (αυτά περί ενός σώματος που αναφέρθηκαν παραπάνω). 

Πίσω στον προσωπικό τόνο. Εμένα ο φίλος μου ετοιμάζει βαλίτσες. Δεν ξέρω αν θα πάει να παραθερίσει ή αν θα φύγει ταξίδι. Δεν ξέρω καν αν αυτό το ταξίδι θα είναι one way ή μετ'επιστροφής. Στο χέρι μου είναι να τον πείσω -όπως και στα χέρια όλων των ανθρώπων δίδεται η option της πειθούς. Από την άλλη βέβαια, με πνίγουν οι σκέψεις της οικειότητας και της υπερβολικής άνεσης. Μάλλον αυτά θα έχουν κάνει κακό στη σχέση μας. Εν πάση περιπτώσει, αν με ακούει -που νομίζω με ακούει- θέλω να του πω πως περνάμε πολύ ωραία όταν είμαστε οι δυο μας. Μέσα σε ένα σπίτι, μέσα σε ένα σώμα, μπροστά σε μια οθόνη ή ένα βιβλίο. Μπροστά σε έναν τρίτο που η κοινωνία ονομάζει "συγγενή, φίλο, συνεργάτη, συνάδελφο κ.ά." ή ακόμα και μπροστά στον καθρέφτη, όπου οι τέσσερις μας (δυο φίλοι-δυο αντανακλάσεις) έχουμε την ευκαιρία της ενδελεχούς παρατήρησης του σώματος και του ξενιστή. 

Δεν υπάρχει ουδεμία περίπτωση ή πιθανότητα, να ικετεύσω τον φίλο αυτόν να μείνει. Ξέρω πως θα μείνει. Και το κείμενο αυτό ; Μια στιγμιαία έμπνευση εκείνων των μικρών δευτερολέπτων που νομίζει κανείς πως κλονίζεται η πίστη του. Η μεγαλύτερη πίστη του. Ο εαυτός του, η ύπαρξή του. Η ουσία του και η μορφή του. Για τα τρίτα πρόσωπα, αξίζει κανείς να κάνει θυσίες, γιατί δεν του διασφαλίζουν τη μόνιμη παραμονή. Αυτό το γεγονός από μόνο του, γεννά την αμφιβολία. Μια ζωή, ένα στερέωμα γεμάτο αμφιβολίες, είναι λόγος για δημιουργικό έναυσμα ή αιτία μεγάλων καταστροφών. Ας κληθεί ο καθείς να αντικρίσει τον καθρέφτη του. Με τον φίλο του, τον εαυτό του και τις αντανακλάσεις τους. Με άλλον έναν φίλο και την αντανάκλασή του, ο οποίος είναι ένας άλλος εαυτός. Και με έναν τρίτο, και με έναν νιοστό φίλο, όσοι όλοι οι εαυτοί του. Όταν η μάζωξη αυτή θα αβγατίσει, τότε ο ενδιαφερόμενος, ας κάνει μια μικρή σκέψη για την αξία των τρίτων. Όχι των τρίτων εαυτών.. Των άλλων.. Θα εντυπωσιαστεί με το πόσο πλήρης μπορεί να είναι μια ζωή που βασίζεται στο συναπάντημα του καθρέφτη.