Τα άτομα που συναναστρεφόμαστε σε μεγάλο βαθμό καθορίζουν και το κατά περίσταση iq μας. Το iq κυμαίνεται και αυξομειώνεται ανάλογα με την ψυχολογική κατάσταση, την ώρα της ημέρας, την σωματική κούραση και άλλους παράγοντες που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν -κατά βάση- ανασταλτικά. Μια λογική σκέψη επομένως είναι πως μέσα σε αυτά που μπορούν να επηρεάσουν την νοημοσύνη μας είναι και η παρέα μας. Προσωρινά και παροδικά, εννοείται, αλλά όπως και να'χει την επηρεάζουν.
Η παρέα, ορίζεται εδώ ως κάτι το γενικευμένο. Ως η συντροφιά ας πούμε, επομένως δεν περιορίζεται μόνο σε φίλους, γνωστούς ή απλώς σε συνδαιτυμόνες και λοιπούς παριστάμενους. Ο κοινωνικός περίγυρος για να είμαστε και πολιτικά ορθοί, θα λέγαμε. Ο συγχρωτισμός με πρόσωπα μπορεί να φέρει προφανώς θετικά και αρνητικά αποτελέσματα στη διαμόρφωση του "κατά περίσταση" iq. Παρόλ'αυτά, η εντύπωση μου είναι πως μόνο την κατιούσα μπορεί να πάρει ο δείκτης νοημοσύνης. Ο σκεπτόμενος άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του, επιδιώκει να συναναστρέφεται άτομα αντίστοιχης νοημοσύνης ή ανώτερης. Ωστόσο η ζωή τον υποχρεώνει να συγχρωτίζεται με μονάδες που απέχουν συντριπτικά από το iq του. Η διάσταση ανάμεσα στους εγκεφάλους τους, αποβαίνει μοιραία για το κατά περίσταση iq, μιας και ο σκεπτόμενος ανώτερος, μπαίνει στη διαδικασία να καθοδηγηθεί η σκέψη του από κάποιον εξαιρετικά κατώτερό του. Παράλληλα, αν και έχει το δικαίωμα να μπει αυτός σε θέση οδηγού, δεν το κάνει, μιας και σε περίπτωση που πράξει κάτι τέτοιο η συνεννόηση καθίσταται αυτόματα εξαιρετικά δύσκολη.
Αναφέρθηκα παραπάνω, σε αυτόν που επιδιώκει να συναναστρέφεται άτομα αντίστοιχης νοημοσύνης ή ανώτερης. Ο σκεπτόμενος άνθρωπος που πραγματικά σέβεται τον εαυτό του, επιλέγει το να μένει μόνος. Δεν είναι εγωιστική στάση, ούτε αποστασιοποίηση. Είναι η μεγαλύτερη ένδειξη ανθρωπισμού. Ο έξυπνος άνθρωπος διαδραματίζει δύο ρόλους. Ο πρώτος είναι ο σάκος της πυγμαχίας. Βάλλεται από τον άμεσο περίγυρό του, ως κατά φαντασίαν ανώτερος, και σαν μια ένδειξη άμυνας, οι υπόλοιποι του επιτίθενται για να χρυσώσουν το χάπι της κατώτερης τους ύπαρξης. Ο δεύτερος είναι ο ρόλος του καλλιεργητή του κόμπλεξ κατωτερότητας. Χωρίς να το θέλει, οι κινήσεις του και τα λεγόμενά του είναι τέτοια, που οι συνομιλητές του, μη ευρισκόμενοι σε θέση να τα αντιληφθούν υιοθετούν το όπλο της ειρωνείας για να λοιδορήσουν την ενδεχομένως ανώτερη φύση του αναφερόμενου.
Στην πρώτη περίπτωση, αυτοί που επιτίθενται στο σάκο του μποξ, έπειτα νιώθουν τύψεις και κατηγορούν τον εαυτό τους γι'αυτή τους τη μικροπρέπεια. Στη δεύτερη περίπτωση, το κόμπλεξ αυτό μπορεί να τους οδηγήσει σε βαθιές και θλιβερές σκέψεις σε σημείο που να μη νιώθουν άνετα με τον εαυτό τους σε υπερθετικό βαθμό. Έτσι, λοιπόν, ο σκεπτόμενος άνθρωπος οφείλει να αποτραβηχτεί. Να μείνει μόνος και να συνεχίσει να πλάθει τη ζύμη της ύπαρξής του, και την εκμετάλλευση της νοημοσύνης του, χωρίς να χαραμίζεται σε μικρότητες και να θέτει τον εαυτό του ως ανδρείκελο στις ορέξεις τρίτων.
Η παρέα, ορίζεται εδώ ως κάτι το γενικευμένο. Ως η συντροφιά ας πούμε, επομένως δεν περιορίζεται μόνο σε φίλους, γνωστούς ή απλώς σε συνδαιτυμόνες και λοιπούς παριστάμενους. Ο κοινωνικός περίγυρος για να είμαστε και πολιτικά ορθοί, θα λέγαμε. Ο συγχρωτισμός με πρόσωπα μπορεί να φέρει προφανώς θετικά και αρνητικά αποτελέσματα στη διαμόρφωση του "κατά περίσταση" iq. Παρόλ'αυτά, η εντύπωση μου είναι πως μόνο την κατιούσα μπορεί να πάρει ο δείκτης νοημοσύνης. Ο σκεπτόμενος άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του, επιδιώκει να συναναστρέφεται άτομα αντίστοιχης νοημοσύνης ή ανώτερης. Ωστόσο η ζωή τον υποχρεώνει να συγχρωτίζεται με μονάδες που απέχουν συντριπτικά από το iq του. Η διάσταση ανάμεσα στους εγκεφάλους τους, αποβαίνει μοιραία για το κατά περίσταση iq, μιας και ο σκεπτόμενος ανώτερος, μπαίνει στη διαδικασία να καθοδηγηθεί η σκέψη του από κάποιον εξαιρετικά κατώτερό του. Παράλληλα, αν και έχει το δικαίωμα να μπει αυτός σε θέση οδηγού, δεν το κάνει, μιας και σε περίπτωση που πράξει κάτι τέτοιο η συνεννόηση καθίσταται αυτόματα εξαιρετικά δύσκολη.
Αναφέρθηκα παραπάνω, σε αυτόν που επιδιώκει να συναναστρέφεται άτομα αντίστοιχης νοημοσύνης ή ανώτερης. Ο σκεπτόμενος άνθρωπος που πραγματικά σέβεται τον εαυτό του, επιλέγει το να μένει μόνος. Δεν είναι εγωιστική στάση, ούτε αποστασιοποίηση. Είναι η μεγαλύτερη ένδειξη ανθρωπισμού. Ο έξυπνος άνθρωπος διαδραματίζει δύο ρόλους. Ο πρώτος είναι ο σάκος της πυγμαχίας. Βάλλεται από τον άμεσο περίγυρό του, ως κατά φαντασίαν ανώτερος, και σαν μια ένδειξη άμυνας, οι υπόλοιποι του επιτίθενται για να χρυσώσουν το χάπι της κατώτερης τους ύπαρξης. Ο δεύτερος είναι ο ρόλος του καλλιεργητή του κόμπλεξ κατωτερότητας. Χωρίς να το θέλει, οι κινήσεις του και τα λεγόμενά του είναι τέτοια, που οι συνομιλητές του, μη ευρισκόμενοι σε θέση να τα αντιληφθούν υιοθετούν το όπλο της ειρωνείας για να λοιδορήσουν την ενδεχομένως ανώτερη φύση του αναφερόμενου.
Στην πρώτη περίπτωση, αυτοί που επιτίθενται στο σάκο του μποξ, έπειτα νιώθουν τύψεις και κατηγορούν τον εαυτό τους γι'αυτή τους τη μικροπρέπεια. Στη δεύτερη περίπτωση, το κόμπλεξ αυτό μπορεί να τους οδηγήσει σε βαθιές και θλιβερές σκέψεις σε σημείο που να μη νιώθουν άνετα με τον εαυτό τους σε υπερθετικό βαθμό. Έτσι, λοιπόν, ο σκεπτόμενος άνθρωπος οφείλει να αποτραβηχτεί. Να μείνει μόνος και να συνεχίσει να πλάθει τη ζύμη της ύπαρξής του, και την εκμετάλλευση της νοημοσύνης του, χωρίς να χαραμίζεται σε μικρότητες και να θέτει τον εαυτό του ως ανδρείκελο στις ορέξεις τρίτων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου