Τρίτη 1 Απριλίου 2014

Έρρωσθε και ευδαιμονείτε

Σήμερα γιορτάζω. Δε θυμάμαι καλά την ηλικία μου, γιατί οι ομοειδείς μου με αποσπούν συνεχώς με ηλίθιες παρεμβολές στη συχνότητα του ομολογουμένως αξιέπαινου εγκεφάλου μου. Έτσι τα χάνω που και που αλλά μετά επανέρχομαι. Είμαι πρωτεύον ζώο και αν και θα έπρεπε ταξονομικά να εντάσσομαι στο ζωικό βασίλειο, έχω το αυτοδίκαιο να αυτοπροσδιορίζομαι. Ίσως αυτή να είναι η ουσιαστική διαφορά μου από τα υπόλοιπα ζώα. Αυτοπροσδιορίζομαι και εκμεταλλεύομαι τον αντιτακτό μου αντίχειρα με παραγωγικό τρόπο.
Είμαι ποικιλόμορφο ως προς τα χαρακτηριστικά μου τόσο τα ανατομικά όσο και τα ψυχικά. Μπορώ να είμαι ψηλός και κοντός, χοντρός και λεπτός, αλλά και χαζό και έξυπνος, και συναισθηματικός και λογικός. Μπορώ να ζηλεύω και να αγαπάω, να μισώ και να ευεργετώ. Μπορώ να κουράζομαι και να κοιμάμαι όποτε θέλω, ή να καταπιέζομαι από ομοειδείς μου και ο ύπνος να είναι πολυτέλεια ενώ η κούραση ρουτίνα. Μπορώ να γελάω και να κλαίω, ακόμα και για αντίστροφα συναισθήματα. Μπορώ να αρρωσταίνω και να υγιαίνω, χωρίς να πεθαίνω. Μπορώ να ζω αιώνια όταν κάνω κάτι μεγάλο, ποιοτικά καλό ή κακό. Η μνήμη μου με βοηθάει σε αυτό, αν και κυρίως είναι επιλεκτική.
Το τι μπορώ να κάνω είναι εργασία προς γράψιμο άπειρων σελίδων. Αν είσαι στο ίδιο είδος με εμένα, τότε ξέρεις καλά πως έχω και έχεις άπειρες δυνατότητες άσχετα τελικά με το πόσες αξιοποιείς.

Υποκρίνεσαι και ψεύδεσαι. Το κάνω κι εγώ. Ζω σε ένα ψέμα και αλλάζω χαρακτήρες καθημερινά για να επιβιώνω στα περιβάλλοντα που βρίσκομαι. Εκτιμώ ελάχιστους και σε όσους δείχνω πρόσχαρος, όντως είμαι αλλά σε κλάσματα δευτερολέπτου βγάζω την καλοσυνάτη μάσκα και θυμάμαι πως είμαι τόσο μόνος. Κυνηγάμε σαν κουκκίδες που είμαστε άλλες κουκκίδες που απομακρύνονται από τα κύματα αέρα, και συμβιβαζόμαστε με άλλες υποδεέστερες κουκκίδες από σκόνη. Αποφάσισα να δώσω ένα τέλος σε αυτό όμως είναι δύσκολο. Ξέρω πως το προσπάθησες κι εσύ αγαπητέ συνάνθρωπε. "Πως φτάσαμε μονάχοι εδώ ;"  Η ανάγκη για αναγνώριση της σημασίας της κουκκίδας σου είναι εθιστικό ναρκωτικό. Ίσως τελικά η νομοτέλεια να το επιτάσσει. Ίσως η ισορροπία να σε θέλει να ψεύδεσαι, συνάνθρωπε. Μάλλον κάνουμε το σωστό. Συγχώρησε με για την κρίση αυτή. Έχεις δίκιο. Καλά κάνουμε. Άλλωστε τι νόημα έχει η ζωή αν ασχολείσαι μόνο με τη δική σου ; "Οι ζωές των άλλων, δηλαδή οι ζωές μας".

Χρόνια μας πολλά. Να τα τερματίσουμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου