-Τόσα πολλά γύρω μας, και πάντα όλα μας αιφνιδιάζουν. Δε μας εντυπωσιάζουν. Μας αιφνιδιάζουν. Ο αιφνιδιασμός είναι ίσως η μισή νίκη, κι αν πράγματι ισχύει αυτό τότε σημαίνει πως νικήσαμε ; Η ζωή είναι ένα τυχερό παιχνίδι, όπου αυτός που ποντάρει λιγότερο απ'όλους κερδίζει. Η πραγματικότητα είναι μια άσχημη γυναίκα με εξαιρετικό μακιγιάζ, που γερνάει νωθρά και υποβάλει σε μαρτυρική δοκιμασία ο,τι περιέχεται σε αυτήν.
-Ατυχώς ζούμε. Πεσιμιστικά προσεγγισμένο, αν και θα μπορούσε να πει κανείς, πως τυχαία ζούμε, ισοδύναμο με το προλεχθέν. Η δύναμη του νου να πλάθει δυνητικά σκηνικά μέσα στο μάτριξ της καθημερινότητας υπερθεματίζει τη θέση αυτή. Ανά πάσα στιγμή υπάρχουν χιλιάδες δυνητικές περιστάσεις που θα μπορούσαν να πατήσουν το off στο τηλεχειριστήριο της ζωής. Τόσο απλά και αέρινα. Τόσο εύκολα και αναίμακτα. Τόσο ασήμαντη κουκκίδα στο σύμπαν. Τόσο ανώφελη για το παρόν ύπαρξη.
-Καμιά φορά δεν χρειάζεται να τοποθετηθεί το πτώμα στο φέρετρο. Μπορεί να κυκλοφορεί όρθιο. Να μην το υπολογίζει κανείς και να του συμπεριφέρεται πραγματικά με το τακτ, που αρμόζει σε έναν νεκρό. Τι πιο τιμητικό από το να φέρεσαι κατά τα αρμόζοντα στο νεκρό κοιτώντας τον στα μάτια ; Τι πιο εύκολο και σκληρό, θα συμπλήρωνα. Στο αχανές ατελεύτητο διάστημα, υπάρχουν στιγμές. Μικρές λάμψεις που η σκέψη απομονώνει και τις γεμίζει με υγρά, ευχάριστα ή δυσάρεστα, όξινα ή γλυκά. Στις στιγμές αυτές κλείνονται αιώνια κάποιες, που μια τυχαία ύπαρξη έμεινε εντελώς μόνη από προσοχή και συντροφιά. Νεκρώθηκε προσωρινά. Πόσο πιο μάταιη θα μπορούσε να γίνει η πλάση όταν στιγμές που συναπαρτίζουν το διηνεκές του χρόνου περιέχουν τέτοια ασημαντότητα ; Πόσο πιο σκληρή θα μπορούσε να γίνει η αλήθεια ;
-Σκοτώνουμε μέρα με τη μέρα το 'εμείς' και κλεινόμαστε σε ένα 'εγώ' που είναι κενό. Παρουσιάζεται επομένως τεράστιο πρόβλημα αναντιστοιχίας στόχου και μέσου. Το μέσο επίτευξης είναι μνημειώδες κι ανθρώπινο. Η εγωπάθεια. Ο στόχος πάσχει, καθώς δεν πληρώνεται η εγωπάθεια όταν το 'εγώ' νοσεί. Η κατασκευή ενός συγκροτημένου 'εγώ' που θα αξίζει τα λεφτά του, ενδεχομένως να φωτίσει περισσότερο τη στροφή προς το εσω-. Ειδάλλως καταλήγουμε στο να διαψεύδουμε την φύση μας, και να συνεχίζουμε να ορίζουμε λάθος τον ανθρωπισμό, ρίχνοντας το βάρος σε ένα 'εμείς' που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να μεταβάλει την προβληματική φύση του.
ΥΓ. Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί ξεκάθαρα ένα 'τίποτα'. Για να το εξαντλήσω, θα έλεγα πως αποτελεί ένα 'σημαντικό τίποτα'. Η περίοδος που πέρασε αποτέλεσε σημαντική πηγή κόπωσης σωματικής όχι όμως πνευματικής, μιας και απεδείχθη προς τον γράφοντα πως η σκληρή δουλειά αποδίδει. Μια σκληρή δουλειά που πρέπει να γίνεται, για να επαληθεύεται η σπισιστική άποψη, της ουράνιας ανάληψης του ανθρώπου ως είδος -κι όχι ως μονάδα- πάνω από κάθε άλλο είδος, που δεν μπορεί να θέσει τον εαυτό του σε λειτουργία 'εγω'/'εμείς' για να εξυπηρετήσει συμφέρον στιγμής, παρά μόνο ένστικτο. Οι μέρες για την Ανάσταση μετρούν ανάποδα. (Ο αναγνώστης είναι ελεύθερος να λάβει αυτή τη λέξη όπως θέλει). Εμείς θα τα λέμε συχνότερα.
-Ατυχώς ζούμε. Πεσιμιστικά προσεγγισμένο, αν και θα μπορούσε να πει κανείς, πως τυχαία ζούμε, ισοδύναμο με το προλεχθέν. Η δύναμη του νου να πλάθει δυνητικά σκηνικά μέσα στο μάτριξ της καθημερινότητας υπερθεματίζει τη θέση αυτή. Ανά πάσα στιγμή υπάρχουν χιλιάδες δυνητικές περιστάσεις που θα μπορούσαν να πατήσουν το off στο τηλεχειριστήριο της ζωής. Τόσο απλά και αέρινα. Τόσο εύκολα και αναίμακτα. Τόσο ασήμαντη κουκκίδα στο σύμπαν. Τόσο ανώφελη για το παρόν ύπαρξη.
-Καμιά φορά δεν χρειάζεται να τοποθετηθεί το πτώμα στο φέρετρο. Μπορεί να κυκλοφορεί όρθιο. Να μην το υπολογίζει κανείς και να του συμπεριφέρεται πραγματικά με το τακτ, που αρμόζει σε έναν νεκρό. Τι πιο τιμητικό από το να φέρεσαι κατά τα αρμόζοντα στο νεκρό κοιτώντας τον στα μάτια ; Τι πιο εύκολο και σκληρό, θα συμπλήρωνα. Στο αχανές ατελεύτητο διάστημα, υπάρχουν στιγμές. Μικρές λάμψεις που η σκέψη απομονώνει και τις γεμίζει με υγρά, ευχάριστα ή δυσάρεστα, όξινα ή γλυκά. Στις στιγμές αυτές κλείνονται αιώνια κάποιες, που μια τυχαία ύπαρξη έμεινε εντελώς μόνη από προσοχή και συντροφιά. Νεκρώθηκε προσωρινά. Πόσο πιο μάταιη θα μπορούσε να γίνει η πλάση όταν στιγμές που συναπαρτίζουν το διηνεκές του χρόνου περιέχουν τέτοια ασημαντότητα ; Πόσο πιο σκληρή θα μπορούσε να γίνει η αλήθεια ;
-Σκοτώνουμε μέρα με τη μέρα το 'εμείς' και κλεινόμαστε σε ένα 'εγώ' που είναι κενό. Παρουσιάζεται επομένως τεράστιο πρόβλημα αναντιστοιχίας στόχου και μέσου. Το μέσο επίτευξης είναι μνημειώδες κι ανθρώπινο. Η εγωπάθεια. Ο στόχος πάσχει, καθώς δεν πληρώνεται η εγωπάθεια όταν το 'εγώ' νοσεί. Η κατασκευή ενός συγκροτημένου 'εγώ' που θα αξίζει τα λεφτά του, ενδεχομένως να φωτίσει περισσότερο τη στροφή προς το εσω-. Ειδάλλως καταλήγουμε στο να διαψεύδουμε την φύση μας, και να συνεχίζουμε να ορίζουμε λάθος τον ανθρωπισμό, ρίχνοντας το βάρος σε ένα 'εμείς' που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να μεταβάλει την προβληματική φύση του.
ΥΓ. Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί ξεκάθαρα ένα 'τίποτα'. Για να το εξαντλήσω, θα έλεγα πως αποτελεί ένα 'σημαντικό τίποτα'. Η περίοδος που πέρασε αποτέλεσε σημαντική πηγή κόπωσης σωματικής όχι όμως πνευματικής, μιας και απεδείχθη προς τον γράφοντα πως η σκληρή δουλειά αποδίδει. Μια σκληρή δουλειά που πρέπει να γίνεται, για να επαληθεύεται η σπισιστική άποψη, της ουράνιας ανάληψης του ανθρώπου ως είδος -κι όχι ως μονάδα- πάνω από κάθε άλλο είδος, που δεν μπορεί να θέσει τον εαυτό του σε λειτουργία 'εγω'/'εμείς' για να εξυπηρετήσει συμφέρον στιγμής, παρά μόνο ένστικτο. Οι μέρες για την Ανάσταση μετρούν ανάποδα. (Ο αναγνώστης είναι ελεύθερος να λάβει αυτή τη λέξη όπως θέλει). Εμείς θα τα λέμε συχνότερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου