Μια διαλογική συνεδρία πάνω σε οποιοδήποτε ζήτημα προϋποθέτει ομιλητές και ακροατές. Οι ομιλητές λαμβάνουν το λόγο συνήθως από το συντονιστή. Ο ρόλος του συντονιστή είναι απαραίτητος ιδιαίτερα δε, αν το κοινό με το οποίο έχει να κάνει είναι απαίδευτο ώστε να καταφέρει να συγκρατήσει τις ορμές του και να κάνει μια συζήτηση η οποία θα χαρακτηρίζεται από ευγένεια και σεβασμό στο συνομιλητή (σε παλαιότερη ανάρτηση έχει επισημανθεί πως δεν είναι αναγκαία η ευγένεια αυτή, απλά ας το πάρουμε ως δεδομένο στην παρούσα, για να είμαστε politically correct).
Οι εκάστοτε ομιλητές οφείλουν να παρουσιάζουν τη δική τους θεώρηση πάνω στο θέμα. Όταν αυτή θα μπει στο μικροσκόπιο και θα λάβει κάποιες αιχμές, τότε είναι υποχρεωμένοι να υποστηρίξουν τη γνώμη τους με επιχειρήματα, τα οποία προς τέρψη του ακροατηρίου πρέπει (είθισται) να είναι λογικά. Η χωρίς επιχειρήματα απάντηση σε μια αμφισβήτηση των λεγομένων ενός ομιλητή, το μόνο που προκαλεί είναι τη ντροπή του τελευταίου και τη δικαίωση του έτερου συνομιλητή, που παρά το γεγονός πως μπορεί να ήταν σε πολύ πιο λανθασμένη θέση από τον "αντίπαλό" του, φάνηκε να κερδίζει σε αυτόν τον αγώνα. Καταλήγουμε επομένως εύλογα στο συμπέρασμα, πως ο λόγος πρέπει να διανθίζεται με επιχειρήματα, κατά βάση λογικά.
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας ενός ατόμου, οι υπόλοιποι περισσότερο για τη διαφύλαξη του κύρους τους, της συνέχειας της κουβέντας αλλά και για προσωπικό όφελος, πρέπον είναι να μη μιλάνε/αδιαφορούν. Η διαφύλαξη του κύρους τους θα επιτευχθεί, καθώς αν ο ομιλητής συλλάβει κάποιον να τον αγνοεί, μπορεί να τον προσβάλει ευθέως, κάτι που ακόμα και τον πιο αήθη άνθρωπο θα τον έκανε να κοκκινίσει μπροστά σε ένα ακροατήριο. Η συνέχεια της κουβέντας επίσης, εξασφαλίζεται, καθώς οι συνομιλητές ακούν τα λεγόμενα του ομιλητή και μπορούν να οργανώσουν την ανταπάντησή τους. Τέλος, το προσωπικό όφελος στηρίζεται στο ουτοπικό πλαίσιο, πως μπορεί κάποιος να κερδίσει κάτι από τα λεγόμενα του ομιλητή. (Αναφέρομαι ειρωνικά σε αυτό, καθώς κατά βάση οι συνομιλητές ψάχνουν τρόπους να δημιουργήσουν ρήγμα στη σκέψη του ομιλητή, παρά να ακούσουν ουσιαστικά τι λέει).
Όταν δε, έρθει η ώρα να υπάρξει απάντηση στα λεγόμενα του ομιλητή, τότε αυτό πρέπει να γίνει στο ίδιο πλαίσιο. Εάν υπάρχει αντίρρηση, τότε με λογικά επιχειρήματα πρέπει να εκφραστεί. Εάν όχι, τότε η σιωπή είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση. Αν βέβαια υπάρχει η περίπτωση να μη δύναται κάποιος να απαντήσει λόγω διαφορετικών ενδιαφερόντων με τον ομιλούντα, ή λόγω μιας υπερβολικά ορθής τοποθέτησής του που άφησε άναυδου το ακροατήριο, τότε η σιωπή είναι μια λύση εξίσου ορθή. Για μένα, ορθότερη λύση είναι η αποχώρηση από τη συζήτηση, ώστε αφού προετοιμαστεί ο καθένας κατάλληλα να μπορέσει σε νέα ενδεχόμενη συνεδρία να αντιμετωπίσει με γνώση, τα λεγόμενα του -πολυαναφερμένου στην ανάρτηση αυτή- ομιλητή.
Η στηλίτευση των λεγομένων κάποιου, συνήθως προκύπτει όταν το ακροατήριο δεν μπορεί να ακολουθήσει γνωστικά τον ομιλητή. Τότε ξεκινούν ψίθυροι και πηγαδάκια, τα οποία προσπαθούν σαν άλλα κουνούπια, να βρουν μια εκτεθειμένη περιοχή για να ρουφήξουν λίγο αίμα, τουτέστιν, να προσβάλλουν γελοιωδώς κάποιον που τους απέδειξε πως η σκέψη, η γνώση και η μνήμη του είναι ελαφρώς πιο γυμνασμένη από τη δική τους.
Η αντίδραση αυτή είναι σωστή. Ο ομιλών φθείρεται καθώς μεταδίδει γνώση χωρίς να κερδίσει τίποτα. Στο καθεστώς αυτό της φθοράς, το μόνο που μένει είναι να θεωρηθεί και ανόητος από ένα ακροατήριο που φεύγοντας από τη συνεδρία νιώθει σίγουρα πληρέστερο εμπειριών, γνώσεων και ανωτερότητας, σε βάρος κάποιων γραφικών που το μόνο που θέλουν να κάνουν είναι να προβάλουν τον επιστημονισμό τους για προσωπικό κλέος.
Μόνο τα καρποφόρα δέντρα τα πετροβολούν.
Σααντί
ΥΓ. Αιτιοκρατία.
Οι εκάστοτε ομιλητές οφείλουν να παρουσιάζουν τη δική τους θεώρηση πάνω στο θέμα. Όταν αυτή θα μπει στο μικροσκόπιο και θα λάβει κάποιες αιχμές, τότε είναι υποχρεωμένοι να υποστηρίξουν τη γνώμη τους με επιχειρήματα, τα οποία προς τέρψη του ακροατηρίου πρέπει (είθισται) να είναι λογικά. Η χωρίς επιχειρήματα απάντηση σε μια αμφισβήτηση των λεγομένων ενός ομιλητή, το μόνο που προκαλεί είναι τη ντροπή του τελευταίου και τη δικαίωση του έτερου συνομιλητή, που παρά το γεγονός πως μπορεί να ήταν σε πολύ πιο λανθασμένη θέση από τον "αντίπαλό" του, φάνηκε να κερδίζει σε αυτόν τον αγώνα. Καταλήγουμε επομένως εύλογα στο συμπέρασμα, πως ο λόγος πρέπει να διανθίζεται με επιχειρήματα, κατά βάση λογικά.
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας ενός ατόμου, οι υπόλοιποι περισσότερο για τη διαφύλαξη του κύρους τους, της συνέχειας της κουβέντας αλλά και για προσωπικό όφελος, πρέπον είναι να μη μιλάνε/αδιαφορούν. Η διαφύλαξη του κύρους τους θα επιτευχθεί, καθώς αν ο ομιλητής συλλάβει κάποιον να τον αγνοεί, μπορεί να τον προσβάλει ευθέως, κάτι που ακόμα και τον πιο αήθη άνθρωπο θα τον έκανε να κοκκινίσει μπροστά σε ένα ακροατήριο. Η συνέχεια της κουβέντας επίσης, εξασφαλίζεται, καθώς οι συνομιλητές ακούν τα λεγόμενα του ομιλητή και μπορούν να οργανώσουν την ανταπάντησή τους. Τέλος, το προσωπικό όφελος στηρίζεται στο ουτοπικό πλαίσιο, πως μπορεί κάποιος να κερδίσει κάτι από τα λεγόμενα του ομιλητή. (Αναφέρομαι ειρωνικά σε αυτό, καθώς κατά βάση οι συνομιλητές ψάχνουν τρόπους να δημιουργήσουν ρήγμα στη σκέψη του ομιλητή, παρά να ακούσουν ουσιαστικά τι λέει).
Όταν δε, έρθει η ώρα να υπάρξει απάντηση στα λεγόμενα του ομιλητή, τότε αυτό πρέπει να γίνει στο ίδιο πλαίσιο. Εάν υπάρχει αντίρρηση, τότε με λογικά επιχειρήματα πρέπει να εκφραστεί. Εάν όχι, τότε η σιωπή είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση. Αν βέβαια υπάρχει η περίπτωση να μη δύναται κάποιος να απαντήσει λόγω διαφορετικών ενδιαφερόντων με τον ομιλούντα, ή λόγω μιας υπερβολικά ορθής τοποθέτησής του που άφησε άναυδου το ακροατήριο, τότε η σιωπή είναι μια λύση εξίσου ορθή. Για μένα, ορθότερη λύση είναι η αποχώρηση από τη συζήτηση, ώστε αφού προετοιμαστεί ο καθένας κατάλληλα να μπορέσει σε νέα ενδεχόμενη συνεδρία να αντιμετωπίσει με γνώση, τα λεγόμενα του -πολυαναφερμένου στην ανάρτηση αυτή- ομιλητή.
Η στηλίτευση των λεγομένων κάποιου, συνήθως προκύπτει όταν το ακροατήριο δεν μπορεί να ακολουθήσει γνωστικά τον ομιλητή. Τότε ξεκινούν ψίθυροι και πηγαδάκια, τα οποία προσπαθούν σαν άλλα κουνούπια, να βρουν μια εκτεθειμένη περιοχή για να ρουφήξουν λίγο αίμα, τουτέστιν, να προσβάλλουν γελοιωδώς κάποιον που τους απέδειξε πως η σκέψη, η γνώση και η μνήμη του είναι ελαφρώς πιο γυμνασμένη από τη δική τους.
Η αντίδραση αυτή είναι σωστή. Ο ομιλών φθείρεται καθώς μεταδίδει γνώση χωρίς να κερδίσει τίποτα. Στο καθεστώς αυτό της φθοράς, το μόνο που μένει είναι να θεωρηθεί και ανόητος από ένα ακροατήριο που φεύγοντας από τη συνεδρία νιώθει σίγουρα πληρέστερο εμπειριών, γνώσεων και ανωτερότητας, σε βάρος κάποιων γραφικών που το μόνο που θέλουν να κάνουν είναι να προβάλουν τον επιστημονισμό τους για προσωπικό κλέος.
Μόνο τα καρποφόρα δέντρα τα πετροβολούν.
Σααντί
ΥΓ. Αιτιοκρατία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου