1/1000

Η γνώση είναι άπειρη και άπιαστη. Ο Σωκράτης σε μια παραδοχή της άγνοιάς του, ίσως πέρα από κάτι φαινομενικά απλό αλλά ουσιαστικά σύνθετο, να έθιξε τη βάση της ανθρωπότητας. Τη βάση του πολιτισμού επί γης, τη βάση του γαλαξιακού συνεχούς. Η γνώση είναι άπειρη. Δημιουργείται νέο υλικό συνεχώς και το παλαιό είτε καταρρίπτεται, είτε επιβιώνει και παλαιώνεται, είτε αναθεωρείται, είτε διαιωνίζεται. Είναι άπιαστη. Ποτέ κανείς δε θα την κατακτήσει. Όσες προσπάθειες κι αν κάνει. Όσο κι αν γυμνάσει το μυαλό του.
Μάθαμε να ονομάζουμε γνώση, το δοσμένο. Επιδιώξαμε να ξεφύγουμε από αυτή την άποψη, και φτάσαμε να δημιουργούμε γνώση, αναθεωρώντας την παλαιά, ή γεννώντας νέα. Ποτέ όμως δεν καταλάβαμε την ουσία της γνώσης. Η γνώση είναι κάτι που καλύπτει κάθε φάσμα του επιστητού. Δεν έχει χρονική, χωρική ή οποιαδήποτε άλλη υπόσταση. Δεν έχει αξία ή ποιότητα. Γνώση είναι το πιο ποταπό κουτσομπολιό. Η αλήθεια η ίδια. Μια κουβέντα, ακόμα κι ένα βλέμμα που κρύβει λέξεις.

Ζηλεύω όσους  τα μπαλκόνια τους βλέπουν μεγάλους αυτοκινητόδρομους. Θα ήταν απίστευτα όμορφο ένα καλοκαιρινό βράδυ που δε θα ταλαιπωρούσουν από κουνούπια και κατσαρίδες, κοιτώντας τον αυτοκινητόδρομο που αραιά και που διασχίζει κάποιο όχημα. Ένα ποτό της αρεσκείας σου, κρύο νερό και τα αγαπημένα σου τσιγάρα. Τα μάτια σου καρφωμένα στα δυο φώτα που αργά αργά κάποια στιγμή θα σβήσουν από το πλάνο σου και θα συνεχίσουν το ταξίδι τους. Ποιος ήταν αυτός ; Τι αμάξι οδηγούσε ; Που πήγαινε ; Από που ερχόταν ; Τον ξέρω ; Με ξέρει ; Ιστορίες που πλάθονται στο κεφάλι, και μπορεί να εξελιχθούν σε μύθους πρωτόγνωρους.
Ο οδηγός κατευθυνόμενος στον προορισμό του δεν έχει ιδέα πως δύο υγρά μάτια τον κοιτούν από ένα μεσοαστικό μπαλκόνι ενός διαμερίσματος που κουβαλά ενδεχομένως τα ίδια προβλήματα με αυτόν. Τα μάτια το ξέρουν. Αυτός το αγνοεί. Είναι σαν να έγινε μια μονομερής γνωριμία.

-Καλησπέρα. Είμαι ο Ευθύμης
-Χάρηκα.

Ο οδηγός δε θα λάβει ποτέ γνώση των ματιών που ήταν πάνω του. Εσύ, εγώ, δε θα μάθουμε ποτέ για τα περίεργα μάτια της γειτόνισσας που μετά από την τουαλέτα της, πίνει νερό στην κουζίνα και σε βλέπει να γυρνάς σπίτι σου, ξημερώματα, σκεπτόμενη αντίστοιχα τόσα πράγματα για σένα. Θα πεθάνουμε με την άγνοια εκείνης της φωνής που μας φώναξε για να μας υποδείξει πως μας έπεσε το κασκόλ μας, στην οποία δεν ανταποκριθήκαμε ποτέ ακούγοντας δυνατά μουσική από το mp3 player μας. Τι sapiens λοιπόν;  Κατακτούμε τα δοσμένα. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις τα αναθεωρούμε. Σε δείγμα ένα τοις χιλίοις, δημιουργούμε και κάτι νέο.

Σα γνήσιοι δεσμώτες όμως δε θα το μάθουμε ποτέ. Απλά θα πατήσουμε γκάζι σαν τον οδηγό, και θα συνεχίσουμε να σκίζουμε την άσφαλτο μέχρι να αράξουμε το όχημά μας κάποια στιγμή μια για πάντα.

ΥΓ, Ανθρωπάκι ; Ποιον είπες ανθρωπάκι ;