Τα σημεία των καιρών μαρτυρούν μια αλλόκοτη συμπεριφορά του παρόντος μήνα, καθώς μέσα στην καρδιά του χειμώνα βιώνουμε ένα μικρό καλοκαίρι. Οι παλαιοί αναγνώστες, ενδεχομένως να έχουν μια ιδέα των παραπάνω συμβόλων που χρησιμοποιεί συχνά ο γράφων. Η δημιουργική γραφή τροφοδοτείται από το παραμικρό και πλάθει ολόκληρους κόσμους. Επομένως οι παραλληλισμοί είναι κοινοί τόποι, και ίσως και η εύκολη οδός καμιά φορά για να παραχθεί κείμενο.
Σίγουρα τα κείμενα αυτά, δεν μπορούν να λογιστούν ως λογοτεχνία. Άλλωστε ειδολογικά τα έχουμε ορίσει. Όμως σε καμία περίπτωση δε δηλώνουν, αλλά συνδηλώνουν. Από αυτή την πλευρά ίσως θα μπορούσα να φουσκώσω το στήθος μου, θεωρώντας πως παράγω λογοτεχνία. Κάτι τέτοιο όμως, θα κατέστρεφε την αθωότητα και την αφέλεια που χαρακτηρίζει αυτές εδώ τις αράδες που κάθε τόσο γράφονται. Τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια στους ασυνείδητους. Κι όταν γράφω "ασυνείδητους", δεν εννοώ ασυνείδητους εργαζομένους ή οδηγούς, αλλά αυτούς τους ανθρώπους που δεν έχουν συνείδηση ένταξης σε κάποιο πλαίσιο/μάζα. Το πάθος της ένταξης είναι νοσηρό, και αυτοί που τυχαία ή ηθελημένα παραμένουν ασυνείδητοι, τοιουτοτρόπως, είναι συμπαθητικά αφελείς.
Η ύπαρξη τροφοδοτείται από την ήττα. Ο άνθρωπος ακόμα κι αν είναι περήφανος τη φύσει ή τη καταγωγηι ή από οτιδήποτε άλλο, έχει την τάση να δημιουργεί όταν βρίσκεται πίσω στο σκορ. Η νίκη δηλώνει επανάπαυση και στασιμότητα. Προσωπικά, θεωρώ τιμή μου να μου προσάπτουν χαρακτηρισμούς αρνητικούς. Μου αρκεί να επιβεβαιώνω την ύπαρξή μου και την αξία της σε μένα. Από κει και πέρα, όλα τα υπόλοιπα είναι μια τάση επίδειξης που έχει μόνο ο νικητής. Ο άνθρωπος που θέλει να εξελίσσεται κρατά μοναχικό προφίλ, όμως δε ζει τη μοναξιά σωματικά. Επιλέγει να ζει μέσα στον κόσμο για να επιβεβαιώνει στον εαυτό του την πλήξη της συνάφειας. Για να νιώθει πως βάλλεται και πλήττει, κι όταν επιστρέφει σπίτι του αργά το βράδυ να νιώθει την εξάρτηση από τη δημιουργία που θα είναι η μόνη που θα τον σώσει.
Ίσως αυτό να είναι η αγάπη στον άνθρωπο. Αυτός να είναι ο βαθύς ανθρωπισμός. Η υποκριτική τέχνη μακριά από το σανίδι. Η τάση να ζεις μια ζωή που δε σου ανήκει, και καταπιεστικά να προσπαθείς να την αλλάξεις, όμως όλο αυτό να είναι μια αυταπάτη. Αυταπάτη, γιατί δε θες να την αλλάξεις. Και δε θες να την αλλάξεις γιατί σου αρέσει να χάνεις. Γιατί όταν χάνεις δημιουργείς. Κι όταν δημιουργείς, τότε ολοκληρώνεις την ύπαρξη.
Αν ζεις τη ζωή που θες. Αν έχεις ο,τι θες. Τότε τι ; Ποιος ο λόγος να επιδιώξεις ; Τι ; Πως ; Πότε ;
ΥΓ. Ο μάγος κοιτάζει την πόλη. Καθώς παραπατά υπνωτισμένη. Καθώς αργοπεθαίνει.
Σίγουρα τα κείμενα αυτά, δεν μπορούν να λογιστούν ως λογοτεχνία. Άλλωστε ειδολογικά τα έχουμε ορίσει. Όμως σε καμία περίπτωση δε δηλώνουν, αλλά συνδηλώνουν. Από αυτή την πλευρά ίσως θα μπορούσα να φουσκώσω το στήθος μου, θεωρώντας πως παράγω λογοτεχνία. Κάτι τέτοιο όμως, θα κατέστρεφε την αθωότητα και την αφέλεια που χαρακτηρίζει αυτές εδώ τις αράδες που κάθε τόσο γράφονται. Τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια στους ασυνείδητους. Κι όταν γράφω "ασυνείδητους", δεν εννοώ ασυνείδητους εργαζομένους ή οδηγούς, αλλά αυτούς τους ανθρώπους που δεν έχουν συνείδηση ένταξης σε κάποιο πλαίσιο/μάζα. Το πάθος της ένταξης είναι νοσηρό, και αυτοί που τυχαία ή ηθελημένα παραμένουν ασυνείδητοι, τοιουτοτρόπως, είναι συμπαθητικά αφελείς.
Η ύπαρξη τροφοδοτείται από την ήττα. Ο άνθρωπος ακόμα κι αν είναι περήφανος τη φύσει ή τη καταγωγηι ή από οτιδήποτε άλλο, έχει την τάση να δημιουργεί όταν βρίσκεται πίσω στο σκορ. Η νίκη δηλώνει επανάπαυση και στασιμότητα. Προσωπικά, θεωρώ τιμή μου να μου προσάπτουν χαρακτηρισμούς αρνητικούς. Μου αρκεί να επιβεβαιώνω την ύπαρξή μου και την αξία της σε μένα. Από κει και πέρα, όλα τα υπόλοιπα είναι μια τάση επίδειξης που έχει μόνο ο νικητής. Ο άνθρωπος που θέλει να εξελίσσεται κρατά μοναχικό προφίλ, όμως δε ζει τη μοναξιά σωματικά. Επιλέγει να ζει μέσα στον κόσμο για να επιβεβαιώνει στον εαυτό του την πλήξη της συνάφειας. Για να νιώθει πως βάλλεται και πλήττει, κι όταν επιστρέφει σπίτι του αργά το βράδυ να νιώθει την εξάρτηση από τη δημιουργία που θα είναι η μόνη που θα τον σώσει.
Ίσως αυτό να είναι η αγάπη στον άνθρωπο. Αυτός να είναι ο βαθύς ανθρωπισμός. Η υποκριτική τέχνη μακριά από το σανίδι. Η τάση να ζεις μια ζωή που δε σου ανήκει, και καταπιεστικά να προσπαθείς να την αλλάξεις, όμως όλο αυτό να είναι μια αυταπάτη. Αυταπάτη, γιατί δε θες να την αλλάξεις. Και δε θες να την αλλάξεις γιατί σου αρέσει να χάνεις. Γιατί όταν χάνεις δημιουργείς. Κι όταν δημιουργείς, τότε ολοκληρώνεις την ύπαρξη.
Αν ζεις τη ζωή που θες. Αν έχεις ο,τι θες. Τότε τι ; Ποιος ο λόγος να επιδιώξεις ; Τι ; Πως ; Πότε ;
ΥΓ. Ο μάγος κοιτάζει την πόλη. Καθώς παραπατά υπνωτισμένη. Καθώς αργοπεθαίνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου