Το σωστό και το πρέπον θα ήταν να γράψω μια αποτίμηση του παρελθόντος έτους, και να ανασκοπήσω όσα συνέβησαν, με ενθαρρυντικά μηνύματα για την ερχόμενη χρονιά. Δεν το έπραξα καθώς φοβήθηκα πως κάπου στα μέσα θα συνειδητοποιήσω πως δε θα φτάσουν 10 σελίδες για κάτι τέτοιο, κι έτσι το κείμενο θα πήγαινε στον κάδο των αχρήστων. Ας τα πούμε λοιπόν, αφετηριακά για τη νέα χρονιά.
Οι μέρες ενδείκνυνται για να κάνεις μια νέα αρχή στη ζωή σου. Το θέμα είναι κατά πόσο είσαι έτοιμος να ξαλαφρωθείς από την τσάντα του παρελθόντος. Το παρελθόν είναι μια γενικευμένη έννοια και όχι κάτι συγκεκριμένο. Δεν αναφέρεται σε γεγονότα και καταστάσεις, αλλά σε ένα Όλον, το οποίο γενετήσια ακόμα γράφει το κοντέρ της ζωής. Όταν το κοντέρ δείχνει μείον (-) στα χιλιόμετρα, τότε αρχίζουν και μπαίνουν κάποιες σοβαρές σκέψεις για όλα αυτά που μπορεί να έχεις κάνει στη ζωή σου και να τα θεωρείς βάρη. Πρόσεξε αναγνώστη. Όχι "λάθη". Μιλάμε για βάρη. Το να μετανιώνεις είναι τεράστια αρετή, γιατί ζεις χωρίς τύψεις. Κι όμως το αλάτι της ζωής είναι όλα αυτά που φέρουν την ταμπέλα "όνειδος", και σε κάνουν να σιχαίνεσαι την φύση σου, την ύπαρξή σου.
Θα μπορούσε κανείς να πει, πως όλα τα παραπάνω αποτελούν λόγια ενός γρουσούζη κι όχι κάποιου που πρωτοχρονιάτικα θα έπρεπε να δώσει ένα αισιόδοξο μήνυμα. Στο σημείο αυτό ίσως πρέπει να διευκρινισθούν κάποια -κατ εμέ- αυτονόητα. Η σημερινή μέρα είναι γιορτινή. Ο κόσμος βγαίνει και κάνει μια νέα αρχή, συνήθως συνοδεύοντάς την με τρανσαμινάσες ανεβασμένες επικίνδυνα. Μια μάζωξη για να είναι πετυχημένη πρέπει τα μέλη που την συγκαλούν να έχουν κοινές δονήσεις και επιδιώξεις. Το να παρουσιαστεί ανάμεσά τους κάποιος που φαινομενικά νιώθει λύπη/θλίψη/κακοκεφιά, είναι τουλάχιστον αγενές. Η βαθιά πίστη μου στην αγάπη προς τον άνθρωπο, αλλά παράλληλα η μεγάλη μου απέχθεια προς το άτομο (βλ. Λυγερός), με κάνει να απέχω. Είναι σαν ένα κομμάτι που λέγεται "δε θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας", ή κάπως έτσι, για παράδειγμα.
Η ημέρα αυτή μου προξένησε μια θλίψη. Ίσως έχει να κάνει με κάποια γεγονότα που με έκαναν να τύπτομαι, ίσως κάποια άλλα που με εκνεύρισαν, ίσως ο ίδιος μου ο εγκέφαλος πήρε μια ανάποδη στροφή θέλοντας να με προειδοποιήσει.. Νιώθω το μέλλον αβέβαιο, κοιτάζοντας όμως την ταυτότητα, κατανοώ πως τα χρόνια δεν πέρασαν. Ωστόσο, κανείς δε θα μπορούσε να αμφισβητήσει το γεγονός πως τα καλοκαίρια που σε συντροφεύουν, μπορεί φαινομενικά να είναι Χ, αλλά ουσιαστικά να είναι 3Χ.
Τελευταία άκουσα πολλές φορές την φράση "για όλους έχει ο Θεός". Όλοι τη λαμβάνουν θετικά. Οι απολαβές όμως από τον Κύριο, δεν είναι πάντα δεξιές. Έρχονται και οι στραβές. Πρέπει για να τηρείται μια ισορροπία να επωμίζονται κάποιοι και τα αρνητικά. Και οφείλουν να το δέχονται στωικά. Όπως μεγαλειωδώς απάντησε και ο Προμηθέας.
'' τῆς σῆς λατρείας τὴν ἐμὴν δυσπραξίαν,
σαφῶς ἐπίστασ᾽, οὐκ ἂν ἀλλάξαιμ᾽ ἐγώ. ''
Καλή χρονιά σε όλους. Εύχομαι η κακία που έχει αυτός ο κόσμος, να μετατραπεί σε καλοσύνη για όλα τα ζώα της γης. Έλλογα και άλογα.
Οι μέρες ενδείκνυνται για να κάνεις μια νέα αρχή στη ζωή σου. Το θέμα είναι κατά πόσο είσαι έτοιμος να ξαλαφρωθείς από την τσάντα του παρελθόντος. Το παρελθόν είναι μια γενικευμένη έννοια και όχι κάτι συγκεκριμένο. Δεν αναφέρεται σε γεγονότα και καταστάσεις, αλλά σε ένα Όλον, το οποίο γενετήσια ακόμα γράφει το κοντέρ της ζωής. Όταν το κοντέρ δείχνει μείον (-) στα χιλιόμετρα, τότε αρχίζουν και μπαίνουν κάποιες σοβαρές σκέψεις για όλα αυτά που μπορεί να έχεις κάνει στη ζωή σου και να τα θεωρείς βάρη. Πρόσεξε αναγνώστη. Όχι "λάθη". Μιλάμε για βάρη. Το να μετανιώνεις είναι τεράστια αρετή, γιατί ζεις χωρίς τύψεις. Κι όμως το αλάτι της ζωής είναι όλα αυτά που φέρουν την ταμπέλα "όνειδος", και σε κάνουν να σιχαίνεσαι την φύση σου, την ύπαρξή σου.
Θα μπορούσε κανείς να πει, πως όλα τα παραπάνω αποτελούν λόγια ενός γρουσούζη κι όχι κάποιου που πρωτοχρονιάτικα θα έπρεπε να δώσει ένα αισιόδοξο μήνυμα. Στο σημείο αυτό ίσως πρέπει να διευκρινισθούν κάποια -κατ εμέ- αυτονόητα. Η σημερινή μέρα είναι γιορτινή. Ο κόσμος βγαίνει και κάνει μια νέα αρχή, συνήθως συνοδεύοντάς την με τρανσαμινάσες ανεβασμένες επικίνδυνα. Μια μάζωξη για να είναι πετυχημένη πρέπει τα μέλη που την συγκαλούν να έχουν κοινές δονήσεις και επιδιώξεις. Το να παρουσιαστεί ανάμεσά τους κάποιος που φαινομενικά νιώθει λύπη/θλίψη/κακοκεφιά, είναι τουλάχιστον αγενές. Η βαθιά πίστη μου στην αγάπη προς τον άνθρωπο, αλλά παράλληλα η μεγάλη μου απέχθεια προς το άτομο (βλ. Λυγερός), με κάνει να απέχω. Είναι σαν ένα κομμάτι που λέγεται "δε θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας", ή κάπως έτσι, για παράδειγμα.
Η ημέρα αυτή μου προξένησε μια θλίψη. Ίσως έχει να κάνει με κάποια γεγονότα που με έκαναν να τύπτομαι, ίσως κάποια άλλα που με εκνεύρισαν, ίσως ο ίδιος μου ο εγκέφαλος πήρε μια ανάποδη στροφή θέλοντας να με προειδοποιήσει.. Νιώθω το μέλλον αβέβαιο, κοιτάζοντας όμως την ταυτότητα, κατανοώ πως τα χρόνια δεν πέρασαν. Ωστόσο, κανείς δε θα μπορούσε να αμφισβητήσει το γεγονός πως τα καλοκαίρια που σε συντροφεύουν, μπορεί φαινομενικά να είναι Χ, αλλά ουσιαστικά να είναι 3Χ.
Τελευταία άκουσα πολλές φορές την φράση "για όλους έχει ο Θεός". Όλοι τη λαμβάνουν θετικά. Οι απολαβές όμως από τον Κύριο, δεν είναι πάντα δεξιές. Έρχονται και οι στραβές. Πρέπει για να τηρείται μια ισορροπία να επωμίζονται κάποιοι και τα αρνητικά. Και οφείλουν να το δέχονται στωικά. Όπως μεγαλειωδώς απάντησε και ο Προμηθέας.
'' τῆς σῆς λατρείας τὴν ἐμὴν δυσπραξίαν,
σαφῶς ἐπίστασ᾽, οὐκ ἂν ἀλλάξαιμ᾽ ἐγώ. ''
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου