Ο θρίαμβος του μετρίου. Η νομιμοποίηση της τεμπελιάς. Ο ωφελιμισμός σε κάθε προέκταση της ζωής. Τρεις αξιώσεις, που συνιστούν τη σύγχρονη κοινωνία. Καθορίζουν τη νόρμα και τείνουν να λάβουν θέση αυτονόητου, καθιστώντας καθετί διαφορετικό ως γραφικό, λάθος, και αντικοινωνικό. Ίσως τελικά, η αναξιοκρατία να είναι φυσιολογική συμπεριφορά. Το να ρέπει κανείς προς το παράνομο είναι κάτι ερεθιστικό. Ακόμα και στην παρανομία όμως, υπάρχει αξιοκρατία. Η ροπή στην αναξιοκρατία όμως είναι παθογένεια. Είναι ο θάνατος του homo sapiens.
Κατά τα πρότυπα του καλού και του κακού, υπάρχει το σωστό και το λάθος, το υψηλό και το χαμηλό και χίλια άλλα. Η μεσότητά τους, κάτι που δεν ενστερνίζεται το Λεμόνι, σε κάποια από αυτά τα αντιθετικά ζεύγη ίσως να είναι αποδεκτή. Σε κάποια άλλα βέβαια, είναι συνώνυμο της μετριότητας. Ερχόμενοι στην ταμπακιέρα λοιπόν, είναι προτιμότερο το να αποτυγχάνεις. Είναι προτιμότερο να μην είσαι καλός σε κάτι, να μην είσαι καλός άνθρωπος γενικά, να μην, να μην, να μην. Είναι σαφώς καλύτερο ακόμα το να είσαι καλός σε κάτι, να επιτυγχάνεις, να αποδεικνύεις πως είσαι ικανός. Όμως δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα από το να είσαι μέτριος. Η χροιά και μόνο της λέξης αυτής δηλώνει κάτι το αρνητικό. Η μετριότητα είναι η γάγγραινα που τρώει τα πάντα. Να κάνεις κάτι μέτρια, συνεπάγεται δύο πράγματα. Ή πως λόγω παθολογικής τεμπελιάς δεν προσπαθείς να πετύχεις ή πως απλώς επιδιώκεις το αποτέλεσμα, άσχετα με το αν είναι καλό ή όχι. Απλά να γίνει. Να διεκπεραιωθεί η εργασία, κι ας μην είναι καλή. Μέτρο σύγκρισης για τον μέτριο δεν υπάρχει. Ακόμα κι ο καφές όταν είναι μέτριος, τείνει άλλοτε στον σκέτο κι άλλοτε στον γλυκό.
Σε τελική ανάλυση, ας είσαι κακός στη ζωή σου, σε ο,τι κάνεις. Θα συγκρίνεσαι με τον καλό και θα σε καταβαραθρώνουνε. Δύο τινά θα σου προκαλέσει αυτό. Ή να ζήσεις την παρακμή σου και ποτέ δεν ξέρεις, να βγάλει κάπου όλο αυτό (σκέψου πόσοι decadants ποιητές έγιναν πασίγνωστοι από την καταραμένη ζωή τους), ή θα λάβεις κίνητρα για να ακολουθήσεις το λαγό που θα προπορεύεται και θα είναι ο φαινομενικά "καλός". Σε κάθε περίπτωση, θα επιτελείς το αντίβαρο του καλού και θα έχεις λειτουργικό ρόλο μέσα στην κοινωνική δομή, δεδομένου πως δε ζούμε σε μια κοινωνία αγγέλων. Χαίρομαι τους ανήθικους κατ'επιλογήν. Με εξιτάρει το γεγονός πως το αξιακό τους σύστημα είναι τέτοιο που τους ωθεί να προβαίνουν συνειδητά σε τέτοιες πράξεις. Δεν κυμαίνονται τουλάχιστον στη μετριότητα. Στο βάλτο της κοινής ζωής.
Ο ωφελιμιστής θα συντριβεί. Όσο σκέφτεται τα αποτελέσματα της πράξης του, βυθίζεται στην αδράνεια. Κάποια στιγμή θα του πάρει πίσω η ζωή όλα αυτά που κατέκτησε από συγκυρίες και από τυχαίες επιλογές που απλά "του βγήκαν". Παίρνει ρίσκα, το αναγνωρίζω αυτό, αλλά ρίσκα τα οποία όταν έρθει η συντριβή, δε θα έχουν πια καμία αξία. Το μόνο πράγμα που παίρνεις μαζί σου είναι η γνώση και τίποτα παραπάνω. Οι επιλογές σου και τα ροδοπέταλα, ή αγκάθια, ανάλογα του τι αντιμετώπισες, δεν έχουν καμία αξία απέναντι στον Κριτή όλων. Προσεύχομαι καθημερινά να μην είναι Κριτής αλλά Τιμωρός. Τότε τουλάχιστον θα δικαιωθώ.
Ο άξιος πλέον δεν πάει μπροστά. Ίσως να είναι γραφικός. Αλλά σίγουρα κάποια στιγμή η ζωή θα πληρώσει τον ιδρώτα του. Μπορεί να φτάσει στο σημείο της παρακμής, μπορεί στην αποθέωση. Η ζωή θα τον πληρώσει πάντως και θα τον κατονομάσει ως "μη κοινό άνθρωπο".
Θάνατος στην Κοινότητα. Θάνατος στην Αγελαία ζωή. Θάνατος στο ασυνείδητο κοπάδι.
ΥΓ. Οφείλεις αναγνώστη να μπεις στη μάζα για να την κρίνεις. Να φορέσεις, όπως λέει κι ο ποιητής, τη μάσκα του ανθρώπου, και να κάνεις για λίγο το βήμα προς τη μάζα. Να γίνεις κοινός, και να καταλάβεις πως δεν έχει αξία το καλό και το κακό, το πάνω και το κάτω. Αρκεί να ανήκεις σε κάποια ΕΠΙΛΟΓΗ. Κι ας είναι τα άκρα. Η μέση οδός, σε βγάζει πιο γρήγορα στον προορισμό σου, όμως το στομάχι δε συνηθίζει στις στροφές των πλαγίων οδών. Όταν θα έρθει η ώρα όμως να οδηγήσεις στην Κορίνθου-Πατρών, να κρατάς σακούλες. Η κένωση είναι αναπόφευκτη
Κατά τα πρότυπα του καλού και του κακού, υπάρχει το σωστό και το λάθος, το υψηλό και το χαμηλό και χίλια άλλα. Η μεσότητά τους, κάτι που δεν ενστερνίζεται το Λεμόνι, σε κάποια από αυτά τα αντιθετικά ζεύγη ίσως να είναι αποδεκτή. Σε κάποια άλλα βέβαια, είναι συνώνυμο της μετριότητας. Ερχόμενοι στην ταμπακιέρα λοιπόν, είναι προτιμότερο το να αποτυγχάνεις. Είναι προτιμότερο να μην είσαι καλός σε κάτι, να μην είσαι καλός άνθρωπος γενικά, να μην, να μην, να μην. Είναι σαφώς καλύτερο ακόμα το να είσαι καλός σε κάτι, να επιτυγχάνεις, να αποδεικνύεις πως είσαι ικανός. Όμως δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα από το να είσαι μέτριος. Η χροιά και μόνο της λέξης αυτής δηλώνει κάτι το αρνητικό. Η μετριότητα είναι η γάγγραινα που τρώει τα πάντα. Να κάνεις κάτι μέτρια, συνεπάγεται δύο πράγματα. Ή πως λόγω παθολογικής τεμπελιάς δεν προσπαθείς να πετύχεις ή πως απλώς επιδιώκεις το αποτέλεσμα, άσχετα με το αν είναι καλό ή όχι. Απλά να γίνει. Να διεκπεραιωθεί η εργασία, κι ας μην είναι καλή. Μέτρο σύγκρισης για τον μέτριο δεν υπάρχει. Ακόμα κι ο καφές όταν είναι μέτριος, τείνει άλλοτε στον σκέτο κι άλλοτε στον γλυκό.
Σε τελική ανάλυση, ας είσαι κακός στη ζωή σου, σε ο,τι κάνεις. Θα συγκρίνεσαι με τον καλό και θα σε καταβαραθρώνουνε. Δύο τινά θα σου προκαλέσει αυτό. Ή να ζήσεις την παρακμή σου και ποτέ δεν ξέρεις, να βγάλει κάπου όλο αυτό (σκέψου πόσοι decadants ποιητές έγιναν πασίγνωστοι από την καταραμένη ζωή τους), ή θα λάβεις κίνητρα για να ακολουθήσεις το λαγό που θα προπορεύεται και θα είναι ο φαινομενικά "καλός". Σε κάθε περίπτωση, θα επιτελείς το αντίβαρο του καλού και θα έχεις λειτουργικό ρόλο μέσα στην κοινωνική δομή, δεδομένου πως δε ζούμε σε μια κοινωνία αγγέλων. Χαίρομαι τους ανήθικους κατ'επιλογήν. Με εξιτάρει το γεγονός πως το αξιακό τους σύστημα είναι τέτοιο που τους ωθεί να προβαίνουν συνειδητά σε τέτοιες πράξεις. Δεν κυμαίνονται τουλάχιστον στη μετριότητα. Στο βάλτο της κοινής ζωής.
Ο ωφελιμιστής θα συντριβεί. Όσο σκέφτεται τα αποτελέσματα της πράξης του, βυθίζεται στην αδράνεια. Κάποια στιγμή θα του πάρει πίσω η ζωή όλα αυτά που κατέκτησε από συγκυρίες και από τυχαίες επιλογές που απλά "του βγήκαν". Παίρνει ρίσκα, το αναγνωρίζω αυτό, αλλά ρίσκα τα οποία όταν έρθει η συντριβή, δε θα έχουν πια καμία αξία. Το μόνο πράγμα που παίρνεις μαζί σου είναι η γνώση και τίποτα παραπάνω. Οι επιλογές σου και τα ροδοπέταλα, ή αγκάθια, ανάλογα του τι αντιμετώπισες, δεν έχουν καμία αξία απέναντι στον Κριτή όλων. Προσεύχομαι καθημερινά να μην είναι Κριτής αλλά Τιμωρός. Τότε τουλάχιστον θα δικαιωθώ.
Ο άξιος πλέον δεν πάει μπροστά. Ίσως να είναι γραφικός. Αλλά σίγουρα κάποια στιγμή η ζωή θα πληρώσει τον ιδρώτα του. Μπορεί να φτάσει στο σημείο της παρακμής, μπορεί στην αποθέωση. Η ζωή θα τον πληρώσει πάντως και θα τον κατονομάσει ως "μη κοινό άνθρωπο".
Θάνατος στην Κοινότητα. Θάνατος στην Αγελαία ζωή. Θάνατος στο ασυνείδητο κοπάδι.
ΥΓ. Οφείλεις αναγνώστη να μπεις στη μάζα για να την κρίνεις. Να φορέσεις, όπως λέει κι ο ποιητής, τη μάσκα του ανθρώπου, και να κάνεις για λίγο το βήμα προς τη μάζα. Να γίνεις κοινός, και να καταλάβεις πως δεν έχει αξία το καλό και το κακό, το πάνω και το κάτω. Αρκεί να ανήκεις σε κάποια ΕΠΙΛΟΓΗ. Κι ας είναι τα άκρα. Η μέση οδός, σε βγάζει πιο γρήγορα στον προορισμό σου, όμως το στομάχι δε συνηθίζει στις στροφές των πλαγίων οδών. Όταν θα έρθει η ώρα όμως να οδηγήσεις στην Κορίνθου-Πατρών, να κρατάς σακούλες. Η κένωση είναι αναπόφευκτη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου