Γκρίζες μέρες στις αρχές του καλοκαιριού. Συμβολισμοί ; Κυριολεξίες ; Δεν έχει σημασία. Η απέραντη φύση του ανθρώπινου "εγώ", έχει την τάση να αναλύει και να αφομοιώνει όπως θέλει αυτή τα πράγματα που έρχεται αντιμέτωπη μέρα με τη μέρα.
Τέτοιες μέρες κάποτε τελειώναμε το σχολείο. Ξέγνοιαστες εποχές κι ας μην είχαμε τις ανέσεις της σημερινής ζωής. Κινητά, υπολογιστές με ίντερνετ, αρκετά χρήματα για να πηγαίνουμε στην πλατεία της πόλης μας, όπως έκαναν παιδιά από άλλες συνοικίες όμορες της πλατείας. Περιοριζόμασταν σε ένα αδιέξοδο, με ποδήλατα και μπάλα, ενώ το μοιραίο λάθος του να φτάσουμε κάποτε κοντά στην Τατοϊου αποτέλεσε αφορμή για να τιμωρηθούμε όλοι παρέα, που δείξαμε τέτοιο θράσος να φύγουμε από την γειτονιά μας και να φτάσουμε κοντά στον θανατηφόρο αυτοκινητόδρομο.
Με τα χρόνια καταλάβαμε πως ο κόσμος είναι μεγαλύτερος και βαλθήκαμε κάθε φορά και περισσότερο να τον κατακτήσουμε και να γνωρίσουμε και τα παιδιά της μεγάλης πλατείας. Να έρθουμε σε επαφή μαζί τους, να γίνουμε φιλαράκια και να κάνουμε τα ίδια με αυτούς, αντιλαμβανόμενοι όμως μακροπρόθεσμα, πως η τάση της κατάκτησης αυτής στο τέλος σε φέρνει αντιμέτωπο με τον καθρέφτη σου. Με το γεγονός, πως τελικά, μπορεί να είσαι στο κοπάδι των φίλων σου, όμως η επιλογή της κατάκτησης και του "παραπέρα" είναι κάτι που επιλέγεις εσύ ο ίδιος. Μόνος σου. Το αν σε συντροφεύει κάποιος, έχει να κάνει με καθαρή τύχη. Τίποτα δεν σας κίνησε να ξεκινήσετε μαζί. Ο καθείς έκανε την επιλογή να πάτε στην ίδια κατεύθυνση.
Μάλλον εκεί καταλήγουν όλα. Και μάλλον από εκεί ξεκινούν όλα. Το γεγονός πως δεν ανήκεις πουθενά και ποτέ δε θα βρεις κάτι που να σε γεμίζει τόσο πολύ που να σε κρατήσει κοντά του για πάντα. Είτε είναι ένα κρεβάτι, ένα χόμπι, ένας άνθρωπος, μια κατάσταση. Το αίμα που κουβαλάς είναι κι αυτό μια αξία, εφήμερη όμως και ξεκάθαρα ωφελιμιστική μόνο και μόνο για να το χρησιμοποιείς σαν συναισθηματικό κίνητρο στις μαύρες μέρες σου. Κατά τ'άλλα είναι κάτι προσωπικό σου, αφού οι δεσμοί, οι πάσης φύσεως δεσμοί, είναι απλά συμβάσεις. Ακόμα και ο γονεϊκός δεσμός είναι μια σύμβαση η οποία ξεπερνιέται.
Τη μοίρα του ο καθένας την έχει προδιαγεγραμμένη στο DNA του. Οι επιλογές του και οι καταστάσεις στις οποίες εμπλέκεται τον κάνουν νομοτελειακά να καταλήξει με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, στο σκοπό που έχει θέσει η ίδια η ζωή του, για αυτόν. Από τότε ακόμα που δε μιλούσε ή δεν περπάταγε, ο οργανισμός του ήξερε πότε θα πεθάνει, γιατί, για τι, για ποιον, με ποιον, που, πως πότε, κλπ. Τα πάντα στοχεύουν κάπου. Ο,τι παραδέχονται οι πολλοί λέγεται σύμβαση. Ο,τι παραδέχονται οι λίγοι λέγεται ανοησία. Ο,τι παραδέχεσαι εσύ, λέγεται ορθή μοίρα. Όλα τα άλλα θέλουν απλά να σε βγάλουν από το "παραπέρα" που μόνος σου επεδίωκες.
Η πατρίδα σου, η φυλή σου, όσο ψηλά κι αν τα έχεις και τα αγαπάς, ποτέ δε σε νοιάστηκε. Ο Θεός σου ποτέ δε σε νοιάστηκε ακόμα κι αν πιστεύεις πως είσαι εσύ ο Θεός του εαυτού σου. Η οικογένειά σου, η νυν, η πρώην κοπέλα σου, οι μετέπειτες γυναίκες, γκόμενες, ξεπέτες, πουτάνες, τα αδέρφια σου, μετά το θάνατό σου θα βρουν όλοι πάλι τις ζωές τους. Οι φίλοι (περίεργος δεσμός), θα σε θυμούνται σαν αντικείμενο που καθόταν συνήθως σε αυτήν την πολυθρόνα και κάπνιζε τα τάδε τσιγάρα. Ποτέ σαν τα ιδεολογήματά σου. Το μόνο που θα είναι πάντα μαζί σου θα είναι το μυαλό σου και οι επιλογές σου. Οι αναμνήσεις και τα σχέδια σου. Τα τσιγάρα σου..
Τέτοιες μέρες κάποτε τελειώναμε το σχολείο. Ξέγνοιαστες εποχές κι ας μην είχαμε τις ανέσεις της σημερινής ζωής. Κινητά, υπολογιστές με ίντερνετ, αρκετά χρήματα για να πηγαίνουμε στην πλατεία της πόλης μας, όπως έκαναν παιδιά από άλλες συνοικίες όμορες της πλατείας. Περιοριζόμασταν σε ένα αδιέξοδο, με ποδήλατα και μπάλα, ενώ το μοιραίο λάθος του να φτάσουμε κάποτε κοντά στην Τατοϊου αποτέλεσε αφορμή για να τιμωρηθούμε όλοι παρέα, που δείξαμε τέτοιο θράσος να φύγουμε από την γειτονιά μας και να φτάσουμε κοντά στον θανατηφόρο αυτοκινητόδρομο.
Με τα χρόνια καταλάβαμε πως ο κόσμος είναι μεγαλύτερος και βαλθήκαμε κάθε φορά και περισσότερο να τον κατακτήσουμε και να γνωρίσουμε και τα παιδιά της μεγάλης πλατείας. Να έρθουμε σε επαφή μαζί τους, να γίνουμε φιλαράκια και να κάνουμε τα ίδια με αυτούς, αντιλαμβανόμενοι όμως μακροπρόθεσμα, πως η τάση της κατάκτησης αυτής στο τέλος σε φέρνει αντιμέτωπο με τον καθρέφτη σου. Με το γεγονός, πως τελικά, μπορεί να είσαι στο κοπάδι των φίλων σου, όμως η επιλογή της κατάκτησης και του "παραπέρα" είναι κάτι που επιλέγεις εσύ ο ίδιος. Μόνος σου. Το αν σε συντροφεύει κάποιος, έχει να κάνει με καθαρή τύχη. Τίποτα δεν σας κίνησε να ξεκινήσετε μαζί. Ο καθείς έκανε την επιλογή να πάτε στην ίδια κατεύθυνση.
Μάλλον εκεί καταλήγουν όλα. Και μάλλον από εκεί ξεκινούν όλα. Το γεγονός πως δεν ανήκεις πουθενά και ποτέ δε θα βρεις κάτι που να σε γεμίζει τόσο πολύ που να σε κρατήσει κοντά του για πάντα. Είτε είναι ένα κρεβάτι, ένα χόμπι, ένας άνθρωπος, μια κατάσταση. Το αίμα που κουβαλάς είναι κι αυτό μια αξία, εφήμερη όμως και ξεκάθαρα ωφελιμιστική μόνο και μόνο για να το χρησιμοποιείς σαν συναισθηματικό κίνητρο στις μαύρες μέρες σου. Κατά τ'άλλα είναι κάτι προσωπικό σου, αφού οι δεσμοί, οι πάσης φύσεως δεσμοί, είναι απλά συμβάσεις. Ακόμα και ο γονεϊκός δεσμός είναι μια σύμβαση η οποία ξεπερνιέται.
Τη μοίρα του ο καθένας την έχει προδιαγεγραμμένη στο DNA του. Οι επιλογές του και οι καταστάσεις στις οποίες εμπλέκεται τον κάνουν νομοτελειακά να καταλήξει με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, στο σκοπό που έχει θέσει η ίδια η ζωή του, για αυτόν. Από τότε ακόμα που δε μιλούσε ή δεν περπάταγε, ο οργανισμός του ήξερε πότε θα πεθάνει, γιατί, για τι, για ποιον, με ποιον, που, πως πότε, κλπ. Τα πάντα στοχεύουν κάπου. Ο,τι παραδέχονται οι πολλοί λέγεται σύμβαση. Ο,τι παραδέχονται οι λίγοι λέγεται ανοησία. Ο,τι παραδέχεσαι εσύ, λέγεται ορθή μοίρα. Όλα τα άλλα θέλουν απλά να σε βγάλουν από το "παραπέρα" που μόνος σου επεδίωκες.
Η πατρίδα σου, η φυλή σου, όσο ψηλά κι αν τα έχεις και τα αγαπάς, ποτέ δε σε νοιάστηκε. Ο Θεός σου ποτέ δε σε νοιάστηκε ακόμα κι αν πιστεύεις πως είσαι εσύ ο Θεός του εαυτού σου. Η οικογένειά σου, η νυν, η πρώην κοπέλα σου, οι μετέπειτες γυναίκες, γκόμενες, ξεπέτες, πουτάνες, τα αδέρφια σου, μετά το θάνατό σου θα βρουν όλοι πάλι τις ζωές τους. Οι φίλοι (περίεργος δεσμός), θα σε θυμούνται σαν αντικείμενο που καθόταν συνήθως σε αυτήν την πολυθρόνα και κάπνιζε τα τάδε τσιγάρα. Ποτέ σαν τα ιδεολογήματά σου. Το μόνο που θα είναι πάντα μαζί σου θα είναι το μυαλό σου και οι επιλογές σου. Οι αναμνήσεις και τα σχέδια σου. Τα τσιγάρα σου..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου