Χρεωστική ικανότητα

To να δικαιολογείσαι για μια κατάσταση στην οποία έχεις περιέλθει, και δεν είσαι υποχρεωμένος να διεκπεραιώσεις είναι ανούσιο. Σύμφωνα με αυτή τη λογική λοιπόν, το να ζητήσω συγγνώμη για την απουσία από το Λεμόνι, θα ήταν κάτι περιττό, καθώς πολλάκις έχω αναφέρει την φοιτητική μου ιδιότητα. Όμως όπως έχει προλεχθεί, το αυτονόητο έχει πεθάνει. Κάτι τέτοιο με φέρνει σε αυτή τη δύσκολη θέση, απέναντι στον αναγνώστη. Να απολογηθώ για αθέτηση των γραφομένων περί τακτικών αναρτήσεων στη νέα era.
Η ευθύνη απέναντι στο αναγνωστικό κοινό θα μπορούσε να λογιστεί ως μια ευθύνη ανάμεσα στις πολλές ευθύνες που ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του, ο καθείς επιλέγει να αναλάβει. Αλλά προφανέστατα, και να μην αναλάβει. Πολλές φορές δικαιολογημένα, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή υπόνοια έλλειψης θάρρους. Άλλες φορές αδικαιολόγητα, κάτι που πρέπει πρωτοβάθμια να εξεταστεί βάσει της δυσκολίας του, κι αν αυτή είναι ανυπέρβλητη ίσως λειτουργήσει ως σωσίβια λέμβος. Από την άλλη, αν γίνεται συστηματικά με διαφορετικής σημασίας ευθύνες, τότε μιλάμε για ευθυνοφοβία. Μια ασθένεια η οποία κατακλύζει τη σημερινή κοινωνία και όχι τυχαία.
Από τα γεννοφάσκια του ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος ζει στο πλαίσιο μιας γυάλινης σφαίρας, μιας υπερπροστατευτικής γονεϊκής προστασίας ακόμα κι αν νιώθει απελευθερωμένος, μιας αντίρροπης δύναμης που τον κρατάει μακριά από το αναλάβει ευθύνες από μικρός. Ίσως να φταίει το μοντέλο της πυρηνικής οικογένειας, ίσως της μοντέρνας οικογένειας. Ποιος ξέρει με σιγουριά ; Πάντως όπως και να έχει, ο νέος άνθρωπος μένει πίσω, υπό το πρίσμα, του ότι δεν μπαίνει στη δεινή θέση της ανάληψης και διεκπεραίωσης ευθυνών. Ευθυνών που σαφώς, θα ακολουθούν κλιμακωτές δυσκολίες, αλλά και συνέπειες στην περίπτωση μη εκπλήρωσής τους.
Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να λογιστεί ως λύση, όμως το έγκλημα έχει γίνει και είναι μη αναστρέψιμο. Η ευθύνη πλέον καλλιεργείται με χαστούκια. Με ηλεκτροσόκ τα οποία επιφυλάσσει η ζωή και δεν περίμενες ποτέ πως θα ξεκαμπίσει μπροστά σου. Με μικρές κρίσεις πανικού, από "στραβωμένες" καταστάσεις, που σε κάνουν να αναλαμβάνεις το ιερό χρέος της ευθύνης απέναντι στην ίδια την κατάσταση, απέναντι σε ένα πρόσωπο, απέναντι σε εσένα τον ίδιο.
Στο ίδιο μήκος κύματος, η τάση του να αναβάλλουμε πράγματα. Η αναβλητικότητα, με κάθε προέκταση. Όχι μόνο απέναντι σε υποχρεώσεις, αλλά σε κάθε έκφανση της ζωής μας. Το φαινόμενο αυτό, έχει μια αρνητική essence στους κύκλους αυτών που το συζητούν όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Υπάρχει κάτι, που ονομάζεται νόμος του "όχι". Ή βασικά για να ακριβολογούμε, δεν υπάρχει, το παρόν μπλογκ μόλις το επινόησε. Επειδή το πιστεύει προφανώς κι όχι επειδή βολεύει την επέκταση της παραγράφου και της σκέψης. Ο νόμος του "όχι" λοιπόν, είναι μια διπλωματική μέθοδος στην οποία αρνείσαι πάντοτε να κάνεις κάτι επειδή σου προτείνεται. Όχι σε μορφή αντίδρασης, αλλά σαν μια επιβεβαίωση της ελεύθερης βούλησης. Ίσως η αναβλητικότητα αν την εξετάσουμε από μια θετική οπτική γωνία, να είναι ένα σημάδι υπεροχής.
Και για να γίνουν τα πράγματα πιο συγκεκριμένα. Καμιά φορά η ικανότητα κάποιου να ολοκληρώσει κάτι που του έχει ανατεθεί επαρκεί. Αν δεν περιορίζεται χρονικά, η πράξη, εφόσον δυνητικά γίνεται, είναι σαν να έχει επιτελεστεί. Στην περίπτωση αυτή, η αναβλητικότητα, αποτελεί μια συντήρηση δυνάμεων, για πράγματα που επείγουν. Βέβαια, υπάρχουν κι αυτοί που δεν κάνουν ούτε όσα επείγουν στην ώρα τους. Ε, αυτοί οι άνθρωποι, δεν είναι πιο χαζοί ή αργόστροφοι σε καμία περίπτωση. Παρόλ'αυτά, οφείλουμε να διαγνώσουμε, πως απλώς αργούν να πάρουν μπρος και θέλουν παρότρυνση ώστε να επιτελέσουν έργο. Προσωπική μου άποψη είναι πως 9 στους 10 αναβλητικούς είναι ικανοί να κάνουν όλα όσα αναβάλουν. Απλά το πακέτο της ευθυνοφοβίας τους κρατάει πίσω.

Ένα χαστούκι κάποτε θα είναι αυτό που θα λειτουργήσει αφυπνιστικά. Δεν είναι κακό. Είναι απλά η υπενθύμιση πως είμαστε μέρος της φύσης και η τελευταία, επιδιώκει με κάθε τρόπο την ισορροπία.

ΥΓ. Σεισμός και πανικός. Όλα στο πλάνο είναι.