Ανάλωση κατά προτίμηση:

Τελειωμένη υπόθεση χαρακτηρίζεται κάτι, μόνο όταν είμαστε σε θέση να το κατατάξουμε στο ντουλάπι εκείνο, με τα υπόλοιπα πράγματα για τα οποία είμαστε σίγουροι. Διαφορετικά τίποτα δεν είναι τελειωμένο, μέχρι την τελευταία στιγμή της ύστατης προσπάθειας. Η σημερινή μέρα ίσως να απέδειξε στον γράφοντα πως καμιά φορά όταν σκέφτεσαι κάτι έντονα και θα ήθελες να το καταφέρεις, ίσως να κινητοποιεί συμπαντικές δυνάμεις που συνωμοτούν τελικά υπέρ σου. Οι εξαγγελίες αυτές δε μου αρέσουν καθόλου γιατί είναι πολύ γραφικές και φτάνουν στα όρια του χαζού. Μου θυμίζουν την εξαθλίωση της τέχνης που την εκμεταλλεύεται η κάθε νεανίδα για να κάνει φιγούρα ευρυμάθειας.
Τα πάντα ξεπουλιούνται. Κάποια πράγματα μένουν αληθινά. Ένα από αυτά μου φανερώθηκε με ένα επισφράγισμα γεμάτο πηχτό μελάνι σήμερα. Κάνω μια παρέκβαση. Πριν καιρό σκέφτηκα πως δεν είμαι ικανός να κάνω ποτέ παιδιά. Πως θα τα διαπαιδαγωγήσω ; Πως θα τους δώσω κατευθύνσεις ως θιασώτης του πεσιμισμού ; Πως θα τους διδάξω πολιτική αγωγή όταν τα ιδεώδη μου την ξεπερνούν και φτάνουν το incorrecto ; Τι μουσική θα παίζω στο αυτοκίνητό μου ; ΒηταΠεις ; Wu Tang ; Onyx ; Ή μήπως psy trance, trip hop, lounge, thrash metal κ.ά είδη που τυγχάνει να ακούω ; Τις σκέψεις μου αυτές τις μοιράστηκα με έναν φίλο ο οποίος υποστήριξε πως ο άνθρωπος αλλάζει και στην τελική δε θα ακούς για μια ζωή χιπ χοπ.
To σκέφτηκα σοβαρά και ένιωσα κενός για μέρες. Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω πως ο τρόπος ζωής σου, σκέψης, δράσης, θα έχει ημερομηνία λήξης. Θα σοβαρευτώ, θα τελειώσω τις σπουδές μου, θα έχω δουλειά, γυναίκα, παιδί και στο αυτοκίνητο θα παίζει κάτι "correcto". Το mp3 δεν έκλεισε ποτέ αυτές τις μέρες, μόνο για μια σύντομη κουβέντα με κάποιον. Κάποιον που θα μπορούσα να τον ονομάσω ευεργέτη, γιατί σε δύσκολες στιγμές ήρθε με αλεξίπτωτο μουσικό και έδωσε κίνητρο. Έδωσε ρυθμό στο περπάτημα, νέο ρυθμό στους χτύπους της καρδιάς και γενικά συνέχισε να με οδηγεί στο δρόμο εκείνο, που περπατούσα ήδη από το 2001-2002.
Συνειδητοποίησα πως η μουσική που ακούς, είσαι εσύ. Κάποιοι παθιάζονται με αυτό που κάνουν. Δίνουν την τέχνη κι ας μην είναι πολύ μορφωμένοι. Τη δίνουν απλόχερα μόνο και μόνο για να ζουν αυτοί γεμάτοι, και να παίρνουν αιμοδοσία από την χαρά αυτών που λειτουργούν ως δέκτες. Αυτοί τι αξίζουν πέρα από αποθέωση ; Ίσως κάτι πολύ παραπάνω. Αξίζουν το να τους παίζεις στο αμάξι σου για πάντα. Όταν θα ξεκινάς για τη δουλειά με το πουκάμισο να τους ακούς και να θυμάσαι πως κάποτε τα πάντα γύρω σου ερμηνεύονταν από ένα δεκαεξάμετρο του τάδε ή του δείνα. Και να δείχνεις τα θετικά στοιχεία που θα δώσουν κατευθύνσεις και στο γιο σου. Να του πεις να "μην φοβάται το αύριο", να του πεις "ανθρωπάκο ξύπνα", να του πεις "χάσε την πίστη σου"¨.

Η τελειωμένη υπόθεση δεν ήταν έτσι. Όταν αγαπάς κάτι, δεν έχει ημερομηνία λήξης. Η αγάπη είναι για πάντα, όπως λέει κι ο ποιητής.

ΥΓ. http://www.youtube.com/watch?v=BC4wOc6iEdw
ΥΓ2. Όλα οκ, δωρεάν, αφού η τιμή ξεκινάει σε άλλα επίπεδα