Χαρούμενο Ηλιοστάσιο. Ο δωρητής της ζωής. Ο ήλιος. Θα μπορούσαμε χωρίς επιφύλαξη να πούμε πως θέτει υψηλή υποψηφιότητα για την ανάληψη της θέσης του Θεού της γης. Προφανώς χάνει, από το γεγονός πως υπάρχουν εκατομμύρια ήλιοι σε όλο το γαλαξία μας, και μύριοι γαλαξίες στο σύμπαν. Αν συνυπολογίσει κανείς και την σκοτεινή ύλη, δε θα μάθουμε ποτέ πόσο είναι το σύμπαν. Επομένως προεκτείνοντας τη σκέψη αυτή, δε θα μάθουμε ποτέ και τον Θεό. Ο σκοπός φυσικά του σημερινού κειμένου δεν είναι να θίξει τα θεολογικά ερωτήματα που ταλανίζουν τον άνθρωπο, ούτε γενικά να ενταχθεί στα πλαίσια των μεταφυσικών κειμένων που κατά καιρούς έχουν γραφτεί.
Η σημερινή απόπειρα γραφής έχει να κάνει με μια τομή στη σκέψη του γράφοντος. Μια μεταστροφή όχι 180 μοιρών, αλλά αρκετών για να πει κανείς πως είναι ριζική για τη σκέψη. Πρόκειται για όλα αυτά που σηματοδοτεί το Ηλιοστάσιο το οποίο εορτάζεται σήμερα στη βόρεια Ευρώπη και συμβαίνει παγκοσμίως. στο βόρειο ημισφαίριο. Και όλα αυτά που σηματοδοτεί αφορούν τον άνθρωπο πρωτίστως και την φύση σε δεύτερο πλάνο.
Ο ήλιος είναι ζωογόνος. Δίνει τα πάντα. Ο άνθρωπος χρωστάει πολλά στη μέρα. Η νύχτα κρύβει μεγάλο πλούτο εμπειριών που η μέρα δεν μπορεί να διανοηθεί. Παρόλ'αυτά όμως η μέρα είναι αυτή που στήνει το πάλκο για να εκδηλώσει κανείς την ηθοποιϊα της ζωής του, που προβάρει τη νύχτα. Ίσως η σκέψη να είναι όχι καλά οργανωμένη, ο αναγνώστης όμως είναι αρκετά έμπειρος για να καταλάβει τον ειρμό της. Ορίζοντας λοιπόν, αυτό το πράγμα σαν σταθερά, μπορούμε να διαμορφώσουμε μια νέα σκέψη πάνω στη σημασία του φωτός τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά.
Το φως του ηλίου είναι αυτό που κινητοποιεί την ενεργητική ζωή. Και όπου ενεργητική ζωή, εννοείται η εκτός ύπνου κατάσταση. (Στο σημείο αυτό θα σκεφτεί κανείς πως κάποιοι κοιμούνται και όρθιοι. Θα συμφωνήσουμε). Οι πρώτοι άνθρωποι ξυπνούσαν με τις αχτίδες του ήλιου στα μάτια τους. Οι μεταγενέστεροι διαμόρφωσαν τον πολιτισμό κάτω από το φως του. Οι σύγχρονοι εξασκούν τα ταλέντα της νύχτας για να επιβιώνουν. Η ζωή είναι δύσκολη και πολύπλοκη. Τα πιο βασικά ερωτήματα της ύπαρξης δε θα απαντηθούν ποτέ, κι έτσι αυτό που μένει είναι η δημιουργική ματαιότητα. Μια ματαιότητα που ζει μόνο για τη μέρα. Τότε μόνο η κοινωνία ενεργοποιείται και η κοινωνική καταξίωση μαζί με το κυνήγι της από τα φρενιασμένα ανθρώπινα όντα τίθεται σε εφαρμογή. Το αέναο αυτό μάταιο κυνήγι δε γίνεται τη νύχτα. Κι όλο αυτό γιατί η νύχτα είναι σχολείο και ώρες πρόβας.
Πολλές φορές σκέφτηκα, αν πρέπει να ζω μόνο τη νύχτα. Και το εφάρμοσα για καιρό. Κυρίως φυσικά τα καλοκαίρια, όταν δεν έχω υποχρεώσεις φοιτητικές ή άλλες. Βέβαια με την τακτική αυτή ήρθε ένας κορεσμός. Διαμόρφωσα άμυνες και αντισώματα που δεν μπορούσα να τα χρησιμοποιήσω το πρωί. Ο ήλιος δεν έβλεπε τα ταλέντα μου και με λύπη παρατηρούσα άλλα όντα να ασκούν καθημερινά τα ταλέντα τους αυτά. Αποφάσισα να ξαναδώ τον ήλιο και να τον ευχαριστήσω που μου δίνει τη δυνατότητα να ασκούμαι και να ζω. Η νύχτα με έκανε άνθρωπο, ο ήλιος όμως μου έβαλε την επικυρωτική υπογραφή και με επιβεβαίωσε ως άνθρωπο. Το α'ενικό είναι οικουμενικό. Συμβαίνει σε όλους, ισχύει για όλους. Ο ήλιος είναι πατέρας στοργικός και τίμιος. Δίκαιος και γενναιόδωρος. Δεν ξέρουμε πόσο θα ζει ακόμα με ακρίβεια. Ας σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και ας τον τιμούμε. Όχι ως άλλοι Γερμανοί παγανιστές, αλλά ως ευγνώμονες άνθρωποι.
Η σημερινή απόπειρα γραφής έχει να κάνει με μια τομή στη σκέψη του γράφοντος. Μια μεταστροφή όχι 180 μοιρών, αλλά αρκετών για να πει κανείς πως είναι ριζική για τη σκέψη. Πρόκειται για όλα αυτά που σηματοδοτεί το Ηλιοστάσιο το οποίο εορτάζεται σήμερα στη βόρεια Ευρώπη και συμβαίνει παγκοσμίως. στο βόρειο ημισφαίριο. Και όλα αυτά που σηματοδοτεί αφορούν τον άνθρωπο πρωτίστως και την φύση σε δεύτερο πλάνο.
Ο ήλιος είναι ζωογόνος. Δίνει τα πάντα. Ο άνθρωπος χρωστάει πολλά στη μέρα. Η νύχτα κρύβει μεγάλο πλούτο εμπειριών που η μέρα δεν μπορεί να διανοηθεί. Παρόλ'αυτά όμως η μέρα είναι αυτή που στήνει το πάλκο για να εκδηλώσει κανείς την ηθοποιϊα της ζωής του, που προβάρει τη νύχτα. Ίσως η σκέψη να είναι όχι καλά οργανωμένη, ο αναγνώστης όμως είναι αρκετά έμπειρος για να καταλάβει τον ειρμό της. Ορίζοντας λοιπόν, αυτό το πράγμα σαν σταθερά, μπορούμε να διαμορφώσουμε μια νέα σκέψη πάνω στη σημασία του φωτός τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά.
Το φως του ηλίου είναι αυτό που κινητοποιεί την ενεργητική ζωή. Και όπου ενεργητική ζωή, εννοείται η εκτός ύπνου κατάσταση. (Στο σημείο αυτό θα σκεφτεί κανείς πως κάποιοι κοιμούνται και όρθιοι. Θα συμφωνήσουμε). Οι πρώτοι άνθρωποι ξυπνούσαν με τις αχτίδες του ήλιου στα μάτια τους. Οι μεταγενέστεροι διαμόρφωσαν τον πολιτισμό κάτω από το φως του. Οι σύγχρονοι εξασκούν τα ταλέντα της νύχτας για να επιβιώνουν. Η ζωή είναι δύσκολη και πολύπλοκη. Τα πιο βασικά ερωτήματα της ύπαρξης δε θα απαντηθούν ποτέ, κι έτσι αυτό που μένει είναι η δημιουργική ματαιότητα. Μια ματαιότητα που ζει μόνο για τη μέρα. Τότε μόνο η κοινωνία ενεργοποιείται και η κοινωνική καταξίωση μαζί με το κυνήγι της από τα φρενιασμένα ανθρώπινα όντα τίθεται σε εφαρμογή. Το αέναο αυτό μάταιο κυνήγι δε γίνεται τη νύχτα. Κι όλο αυτό γιατί η νύχτα είναι σχολείο και ώρες πρόβας.
Πολλές φορές σκέφτηκα, αν πρέπει να ζω μόνο τη νύχτα. Και το εφάρμοσα για καιρό. Κυρίως φυσικά τα καλοκαίρια, όταν δεν έχω υποχρεώσεις φοιτητικές ή άλλες. Βέβαια με την τακτική αυτή ήρθε ένας κορεσμός. Διαμόρφωσα άμυνες και αντισώματα που δεν μπορούσα να τα χρησιμοποιήσω το πρωί. Ο ήλιος δεν έβλεπε τα ταλέντα μου και με λύπη παρατηρούσα άλλα όντα να ασκούν καθημερινά τα ταλέντα τους αυτά. Αποφάσισα να ξαναδώ τον ήλιο και να τον ευχαριστήσω που μου δίνει τη δυνατότητα να ασκούμαι και να ζω. Η νύχτα με έκανε άνθρωπο, ο ήλιος όμως μου έβαλε την επικυρωτική υπογραφή και με επιβεβαίωσε ως άνθρωπο. Το α'ενικό είναι οικουμενικό. Συμβαίνει σε όλους, ισχύει για όλους. Ο ήλιος είναι πατέρας στοργικός και τίμιος. Δίκαιος και γενναιόδωρος. Δεν ξέρουμε πόσο θα ζει ακόμα με ακρίβεια. Ας σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και ας τον τιμούμε. Όχι ως άλλοι Γερμανοί παγανιστές, αλλά ως ευγνώμονες άνθρωποι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου