Χαμένα

Το κείμενο αυτό ξεκίνησε με πολλές απόπειρες στησίματος ενός προλόγου, που μιλάει για το πόσο αινιγματικό είναι το καλοκαίρι, πόσο μας κινητοποιεί να σκεφτούμε και άλλα τέτοια. Έχω ξεκινήσει τόσα κείμενα με αυτόν τον τρόπο που τείνει να γίνει ένα βαρετό μοτίβο. Ας μην βυθιστούμε λοιπόν σε αυτή την περιοδικότητα. Είναι ένα τυπικό γλυκό βράδυ του αθηναϊκού Ιουνίου. 

Η σημερινή συνεδρία απέναντι στο κείμενο αυτό, δυστυχώς θα αποδειχτεί στείρα. Δεν μπορεί να αυτοαναπαραχθεί η σκέψη, σαν άλλη αμοιβάδα. Οι αράδες γεμίζουν με δυσκολία, και απορώ τελικά αν πρέπει να υποβάλλω τον εαυτό μου σε αυτή τη διαδικασία. Τη διαδικασία γονιμοποίησης χωρίς γαμέτες. Είναι ανώφελο και μάταιο. Φυσικά μάταιο με τη σκληρή σημασία. Ματαιότητα που αγγίζει την απάθεια, την αταραξία. Όχι μια μετριοπαθής ματαιότητα που αφήνει περιθώρια δημιουργίας απλά για την κάλυψη του χρόνου. Του χαμένου χρόνου, που θα έλεγε κι ο Προυστ. 

Γεμίζουμε τον χρόνο με ενέργειες. Άλλοτε παραγωγικές και άλλοτε τυπικές για τη διεκπεραίωση της βαριάς γραφειοκρατίας της ζωής μας. Μια γραφειοκρατία που αποδεικνύεται πολλάκις πιο βαριά και από αυτήν της χώρας μας. (Αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα.) Οι ενέργειες αυτές, σίγουρα συμμετέχουν στο μωσαϊκό της ζωής, όμως τελικά δε συμμετέχουν ούτε κατ'ελάχιστο στο μωσαϊκό της ύπαρξης. Κάποια στιγμή το κορμί αποσύρεται όμως ο νους δεν παύει να δουλεύει. Φυσικά αν αυτό που κατασκευάζει ο νους δεν πραγματώνεται, είναι μάταιο. Ωστόσο, επανερχόμενοι στη στιγμή της απόσυρσης, ο νους οφείλει να κάνει μια αυτοκριτική και μια ανασκόπηση. Τότε θα υπάρξει η αμείλικτη διαλογή των ενεργειών μας. Μια αμείλικτη και αυστηρή στιγμή κατά την οποία θα απορρίψουμε από αυτή την ανασκόπηση ενέργειες και καταστάσεις, που τη στιγμή που τις βιώσαμε κρίναμε πως η ζωή μας εξαρτάται από την επιτυχή διεκπεραίωσή τους. 

Μεγάλη στιγμή και οδυνηρή. Οδυνηρή γιατί η ύπαρξη είναι αναλώσιμη και δε γυρνάει πίσω. Δεν επανέρχονται τα χαμένα χρόνια ούτε οι χαμένες μέρες. Το σώμα φωνάζει για ξεκούραση και αντιπαραγωγικότητα, όμως δεν πρέπει να το υπακούσουμε, ώστε να μη βιώσουμε αυτή τη στιγμή της καταβαράθρωσης. Για να μην φανούμε τελικά αντάξιοι των προσδοκιών του homo sapiens, οφείλουμε να κάνουμε ένα βήμα και να ξεπεράσουμε αυτές τις προσδοκίες. Δεν αρκεί η ενέργεια. Η ενέργεια άλλωστε μπορεί να είναι απλά ενέργεια για την ενέργεια. Το θέμα είναι να εντάξουμε στο είδος και στον τρόπο δράσης την ενέργεια που πολλαπλασιάζεται (γονιμοποιείται) από τη συχνότητα. Τότε το παραγόμενο έργο δε θα αφήσει τη στιγμή της κρίσης, τον εαυτό μας να θεωρήσει πως τα χρόνια πέρασαν. Τότε ίσως η συνειδητοποίηση της δημιουργικής αξιοποίησης μιας κατά τ'άλλα μίζερης ζωής, να μας δώσει την ευλογία ενός ευτυχισμένου θανάτου.

*Αν αναγνώστη, κρίνεις πως το κείμενο αυτό είναι τόσο απρόσεκτα γραμμένο που δε θα έπρεπε να κοινοποιηθεί, σε καταλαβαίνω. Κι εγώ αυτή τη στιγμή δε θα μπω καν στη διαδικασία να διακρίνω νοηματική συνάφεια. Θα αρκεστώ σε έναν ορθογραφικό και ίσως συντακτικό έλεγχο. Από κει και πέρα, η κρίση σου ας σε οδηγήσει.