Ιστορία Ι.
Κύκλοι αέναοι, της ζωής. Καλοκαίρι ξανά, λες και δεν πέρασαν ούτε δύο εβδομάδες από τις πρώτες βροχές του περασμένου Σεπτεμβρίου οι οποίες σηματοδότησαν τη λήξη του θέρους. Κι όμως πίσω πάλι. Ή πάλι εδώ. Όπως θέλει κανείς ορίζει το φαινόμενο της περιοδικότητας. Άλλωστε αυτή η επανάληψη της νόρμας και της παραδοξότητας, φανερώνει και διατρανώνει το γεγονός πως ο,τι βιώνει η ύπαρξημ στροβιλίζεται και επανέρχεται τακτικά μέσα στο ανθρώπινο κατασκεύασμα του χρόνου. Το μόνο κατασκεύασμα που παρόλ' αυτά έχει και θεϊκή υπόσταση από μόνο του. Δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από το να προσπαθήσει κανείς να σκεφτεί τι εστί ο χρόνος, για να καταλάβει πως το μέγεθος αυτό είναι σχεδόν μεταφυσικό.
Είναι περίεργο να βιώνεις κάτι πανομοιότυπα με κάποια άλλη φορά. Ακόμα και αυτά τα πράγματα που έχουν πάντα ίδια επίπτωση στην ύπαρξη, ποικίλουν ως προς τον τρόπο έκφρασής τους κάθε φορά. Έστω κι αν αυτή η ποικιλία είναι μια ελάχιστη παραλλαγή. Ωστόσο, εντοπίζουμε στην καθημερινότητα καταστάσεις και ενέργειες οι οποίες δεν παρουσιάζουν την παραμικρή απόκλιση από την τελευταία φορά που η ύπαρξη τις βίωσε. Σαν ένα deja vu το οποίο το βιώνουμε συνειδητά και ο εγκέφαλος δε μας αποπροσανατολίζει με τα τερτίπια του. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, αυτές οι πανομοιότυπες σκηνές, συμβαίνουν το καλοκαίρι. Και για να μην προσεγγίζει η πρόταση αυτή τα όρια του απόλυτου, ως καλοκαίρι αναφέρεται η περίοδος αυτή του έτους που η μέρα μεγαλώνει και ζεσταίνει. Αναγκαία διευκρίνιση, μιας και είναι ανώριμο να οριστεί ως καλοκαίρι το διάστημα 1/6-31/8.
Όταν συμβαίνει αυτή η θαμιστική εκδήλωση πανομοιότυπων καταστάσεων, η κοσμοθεωρία μας όσον αφορά την αντιμετώπιση που έχουμε για το παρόν και το μέλλον μας οδηγεί σε δύο δρόμους. Στην περίπτωση της αισιόδοξης προσέγγισης, η περιοδικότητα αυτή σηματοδοτεί τη σταθερότητα. Όπως και να έρχονται τα πράγματα, και όσα γυρίσματα και ας έχει ο καιρός, ο Χρόνος θα είναι εκεί για να επαναφέρει σταθερά, τις καταστάσεις που είτε επηρεάζουν είτε όχι την καθημερινότητα, σίγουρα όμως την εντάσσουν σε ένα πλαίσιο κυκλικό από το οποίο δεν αποκλίνει. Στην αντίθετη περίπτωση της απαισιοδοξίας, η επανάληψη αυτή αποτελεί άλλη μια απόδειξη για έναν κόσμο με άπειρες δυνατότητες, τις οποίες αν κάποιος δεν έχει τα μέσα για να τις αξιοποιήσει, περιορίζεται σε ένα μικρό κομμάτι το οποίο το δίνει ελάχιστη ικανοποίηση και τον βυθίζει ολοένα και περισσότερο σε ένα βούρκο ματαιότητας.
Ιστορία ΙΙ.
Ο εαυτός είναι μια έννοια παρεξηγημένη και πεζά χρησιμοποιημένη από τους έχοντες άποψη περί αυτής. Συνηθίζεται να εννοείται πως ο εαυτός είναι το εκάστοτε "εγώ", σε μερικές περιπτώσεις είναι το "εμείς" εκφερόμενο μέσα από ένα "εγώ", και πολλά άλλα τέτοια "εγώ","εμείς","αυτό" κι άλλες αντωνυμίες που ορίζουν τη λέξη αυτή, συνήθως σε ψυχοκοινωνικό πλαίσιο.
Η στηλίτευση των παραπάνω, δεν αφορά τα πρόσωπα που εξέφεραν αυτές τις απόψεις, όσο αυτούς που τις διάβασαν και τις δέχτηκαν. Αφορά αυτούς γιατί άκριτα δέχτηκαν την άποψη του καθένα, που αποφασίζει εν βρασμώ ψυχής να ορίσει ίσως το μεγαλύτερο σύνολο ταυτότητας που εμφανίζεται στη γη. Και το αναφέρω ως το μεγαλύτερο, μιας και ο άνθρωπος αποτελεί τουλάχιστον στα χαρτιά ένα έλλογο ον, μισό ή και ένα κλικ παραπάνω από τα πιο κοντινά γενετικά ζώα προς αυτόν. Ο άνθρωπος χαρακτηρίζεται από υπεράριθμα χαρακτηριστικά τα οποία τον κατηγοριοποιούν. Σύμφωνα με το σκεπτικό αυτό λοιπόν, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως δε γίνεται να ορίσουμε τον εαυτό μέσα από αυτά διότι ένας τέτοιος ορισμός θα ξέφευγε από συντομία και σαφήνεια.
Παράλληλα, ο άνθρωπος καθημερινά ενδύεται εκατοντάδες εαυτούς. Μάλιστα, εκατοντάδες κι όχι δεκάδες, μιας και ο δυτικός πολιτισμός επιτάσσει μια προσαρμοστικότητα ούτως ώστε να επιτυγχάνεται η επιβίωση. Επομένως, αυτό μας οδηγεί από μόνο του στο συμπέρασμα πως η ερώτηση "τι είναι εαυτός ;" είναι εξαρχής άκυρη. Η ορθή ερώτηση είναι η εξής: "Τι είναι ο πραγματικός εαυτός ;". Στην ερώτηση αυτή έχουμε λάβει όλα τα απαραίτητα εφόδια για να είμαστε σε θέση να επεξεργαστούμε το αίτημα για ορισμό. Από εκεί και πέρα έγκειται στα ενδιαφέροντα του ερωτηθέντος τι απάντηση θα δώσει. Θεωρώ πως όσο μορφωμένος ή πεπαιδευμένος κι αν είναι κάποιος, είναι αδύνατον να ορίσει τον εαυτό ολοκληρωτικά, μιας και θα ήταν αδόκιμο να μιλήσει για γενετικό υλικό και ψυχή, καθώς και τα δύο αυτά σαν έννοιες αλληλοσυμπληρώνουν το μωσαϊκό της ύπαρξης, επιστημονικά όμως μένουν αρκετά μακριά η μία από την άλλη.
Μια απόπειρα λοιπόν. Μια απόπειρα σύντομης απάντησης και όχι ορισμού. Ο εαυτός και συγκεκριμένα ο πραγματικός εαυτός, είναι ο τρόπος έκφρασης των ακραίων συναισθημάτων του κάθε ατόμου. Ο,τι ερέθισμα και αν δεχτεί μια ύπαρξη κατά τη διάρκεια της ζωής, τα ακραία συναισθήματα θα υπάρχουν και πιο συγκεκριμένα η στερεότυπη αντίδραση σε αυτά κάθε φορά.
ΥΓ. Καλό καλοκαίρι, αν και δεν έχουμε καλά δείγματά του. Το Λεμόνι βρίσκεται σε περίοδο μικρής θερινής αγρανάπαυσης. Σιγά σιγά, βήμα βήμα, σκαλί σκαλί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου