Κάπου κάποτε, ο Κορνήλιος Καστοριάδης αναφέρθηκε στην άσκηση εξουσίας λέγοντας πως ο έχων την τάση να θέλει να ασκεί εξουσία, υστερεί σε νοημοσύνη από το μέσο όρο. Οι εκλογικές διαδικασίες τον επιβεβαιώνουν και με το παραπάνω. Εκλογές σήμερα, και κατά τα συνταγματικά καθέκαστα κατευθύνθηκα στο οικείο εκλογικό κέντρο για να ψηφίσω. Δεν ξέρω πως θα μπορούσα να ορίσω την εντύπωση που δίδεται εκ πρώτης όψεως, αλλά σίγουρα θα υποστήριζα πως η όλη περίστασις πλαισιώνει ένα cult σκηνικό, με πλούσιο λαογραφικό ενδιαφέρον.
Πιο συγκεκριμένα, βρισκόμαστε στο έτος 2014 σε μια περίοδο οικονομικής ύφεσης όπου το πολιτικό σύστημα έχει καταφέρει να χάσει εξ ολοκλήρου την αξιοπιστία του, με αποτέλεσμα τα δύο κυριότερα χαρακτηριστικά που παρουσιάζονται να είναι η αντίδραση και η απαξίωση. Η αντίδραση φαίνεται καθαρά στα εκλογικά αποτελέσματα και στις επιλογές του αγανακτισμένου κόσμου, ενώ η απαξίωση είναι κάτι που κοσμεί ως επικεφαλίδα την στάση πολιτικοποίησης του ατόμου. Η απαξίωση αυτή φυσικά, δεν περιορίζεται μόνο στο εκλογικό σώμα αλλά και στις υποψηφιότητες.
Μεγάλη συζήτηση έχει δημιουργηθεί γύρω από τους κατα τόπους υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους και την ποιότητά τους είτε ως άνθρωποι είτε ως επαγγελματίες. Αναφέρω επίτηδες την επαγγελματική ιδιότητα μιας και η συντριπτική πλειοψηφία αποτελείται από άτομα εργαζόμενα στον ιδιωτικό τομέα, τα οποία επιδιώκουν μέσω μιας ενδεχόμενης εκλογικής νίκης να προωθήσουν τα συμφέροντά τους εν μέσω χαλεπών καιρών, και επί τη ευκαιρία να προσφέρουν κάτι ελάχιστον στην τοπική αυτοδιοίκηση υπό τη μορφή αντιπερισπασμού και αποπροσανατολισμού. Έτσι λοιπόν, οδεύοντας προς το σχολείο όπου και ψήφιζα, είχα ήδη μια μικρή ενημέρωση για τα πρόσωπα τα οποία ξαφνικά έγιναν συνειδητοποιημένοι ενεργοί πολίτες και έθεσαν υποψηφιότητα. Φτάνοντας εκεί, και κατόπιν της αναμονής στην ουρά, εξέτασα εξονυχιστικά τους υποψηφίους διαπιστώνοντας πως τα μεγαλύτερα εξαμβλώματα της συνοικίας μου, ήταν υποψήφιοι με τον έναν ή με τον άλλον συνδυασμό. Άτομα που ως ταμπέλες, επιεικώς θα κέρδιζαν το "άχρηστοι". Ιδιοτελή κτήνη, ανίκανα και μηδαμινής ποιότητας, που ακούγοντας την πιθανότητα να κερδίσουν μια αναγνωρισιμότητα (όποια κι αν είναι σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης), έσπευσαν να τυπώσουν κονκάρδες, κάρτες και φέιγ βολάν για να πλασάρουν το τομάρι τους.
Προφανώς στο σημείο αυτό θα διατυπωθεί η εξής απορία. Τόσα χρόνια κυβερνούν σε όλα τα επίπεδα τα ίδια άτομα. Οι ίδιες οικογένειες και οι ίδιες κλίκες. Ας μπουν νέα πρόσωπα και νέα μυαλά τα οποία δε θα κατάγονται απαραίτητα από τα μεγαλύτερα τζάκια ούτε από την μεγαλοαστική τάξη, αλλά από τον εργατικό λαό. Σύμφωνοι ως εδώ. Το ζήτημα είναι όμως να υπάρχει η ασφαλής προϋπόθεση της εγνωσμένης αξίας των προσώπων αυτών. Μιας και εντάσσονται νέα πρόσωπα στον πολιτικό στίβο της χώρας, οι ηγέτες οφείλουν κατά τη διαδικασία διαλογής, να θέτουν κριτήρια τα οποία θα πληρούνται. Κριτήρια όπως η αξιοπιστία, η πολιτικοποίηση και όχι η κομματικοποίηση, το ανιδιοτελές των πράξεων καθώς επίσης και αφοσίωση σε στόχους κι όχι φρούδες ελπίδες/υποσχέσεις. Τότε θα μπορούμε να μιλάμε για αντιπροσωπευτική δημοκρατία και όχι για έναν αμόρφωτο όχλο. Κάτι που πλέον δημιουργήθηκε, ερχόμενος να διαδεχτεί τον οικογενειοκρατικό όχλο και τα μεγάλα τζάκια.
Ασφαλώς όμως, θα επιστρέψω στην πρώτη περίοδο του κειμένου αυτού, επικαλούμενος το μεγάλο αυτόν Έλληνα διανοητή. Πόσοι από αυτούς που πληρούν τις παραπάνω προϋποθέσεις έχουν τη διάθεση να εμπλακούν σε κάτι τόσο ποταπό και ανώμαλο ; Πόσοι από αυτούς ανήκουν στο μέσο (και προς τα κάτω) όρο νοημοσύνης ; Πόσοι από αυτούς θέλουν να βλέπουν τη ζωή τους να στιγματίζεται από την αιώνια στάμπα της εξουσίας ; Μιας εξουσίας που ακόμα και αν ασκείται σωστά με βάση το κοινό συμφέρον, δε θα καταφέρει ποτέ να ροκανίσει ούτε χιλιοστό από τα κοφτερά δόντια του καπιταλιστικού κήτους. Επομένως πόσοι από αυτούς θέλουν να βυθιστούν στη ματαιότητα ενός marketing ελπίδας και μέλλοντος ;
Η πολιτική ζωή του πλανήτη έχει μπει στον αυτόματο πιλότο. Το ποιος έθεσε τον πλανήτη σε αυτή την τροχιά και πορεία, το αφήνω στην κρίση του καθενός, συνωμοσιολόγου ή μη, μοιρολάτρη ή μη. Ειδικά στην ελληνική περίπτωση η απαξίωση άγγιξε την κορυφή. Ο σεβόμενος τον εαυτό του, το λιγότερο που έχει να κάνει είναι να διαμορφώσει μια στάση κριτικής/συνειδητής αποστασιοποίησης και συνειδητής απαξίωσης. Το πολιτικό σύστημα βρίθει από "Θα" που τα έσπειραν και δεν φύτρωσαν. Οι νέοι σωτήρες που κατά καιρούς εμφανίζονται, παρά τις αγαθές προθέσεις, δε παύουν να υπηρετούν ένα σύστημα που προάγει τη μισαλλοδοξία και να παραμένουν πιόνια σε μια παγκόσμια σκακιέρα συμφερόντων, όπου κουμάντο κάνει η Ιστορία, η Μοίρα και μερικές πολυεθνικές.
Είμαστε μόνοι μας.
ΥΓ. Είμαστε μόνοι μας
Πιο συγκεκριμένα, βρισκόμαστε στο έτος 2014 σε μια περίοδο οικονομικής ύφεσης όπου το πολιτικό σύστημα έχει καταφέρει να χάσει εξ ολοκλήρου την αξιοπιστία του, με αποτέλεσμα τα δύο κυριότερα χαρακτηριστικά που παρουσιάζονται να είναι η αντίδραση και η απαξίωση. Η αντίδραση φαίνεται καθαρά στα εκλογικά αποτελέσματα και στις επιλογές του αγανακτισμένου κόσμου, ενώ η απαξίωση είναι κάτι που κοσμεί ως επικεφαλίδα την στάση πολιτικοποίησης του ατόμου. Η απαξίωση αυτή φυσικά, δεν περιορίζεται μόνο στο εκλογικό σώμα αλλά και στις υποψηφιότητες.
Μεγάλη συζήτηση έχει δημιουργηθεί γύρω από τους κατα τόπους υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους και την ποιότητά τους είτε ως άνθρωποι είτε ως επαγγελματίες. Αναφέρω επίτηδες την επαγγελματική ιδιότητα μιας και η συντριπτική πλειοψηφία αποτελείται από άτομα εργαζόμενα στον ιδιωτικό τομέα, τα οποία επιδιώκουν μέσω μιας ενδεχόμενης εκλογικής νίκης να προωθήσουν τα συμφέροντά τους εν μέσω χαλεπών καιρών, και επί τη ευκαιρία να προσφέρουν κάτι ελάχιστον στην τοπική αυτοδιοίκηση υπό τη μορφή αντιπερισπασμού και αποπροσανατολισμού. Έτσι λοιπόν, οδεύοντας προς το σχολείο όπου και ψήφιζα, είχα ήδη μια μικρή ενημέρωση για τα πρόσωπα τα οποία ξαφνικά έγιναν συνειδητοποιημένοι ενεργοί πολίτες και έθεσαν υποψηφιότητα. Φτάνοντας εκεί, και κατόπιν της αναμονής στην ουρά, εξέτασα εξονυχιστικά τους υποψηφίους διαπιστώνοντας πως τα μεγαλύτερα εξαμβλώματα της συνοικίας μου, ήταν υποψήφιοι με τον έναν ή με τον άλλον συνδυασμό. Άτομα που ως ταμπέλες, επιεικώς θα κέρδιζαν το "άχρηστοι". Ιδιοτελή κτήνη, ανίκανα και μηδαμινής ποιότητας, που ακούγοντας την πιθανότητα να κερδίσουν μια αναγνωρισιμότητα (όποια κι αν είναι σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης), έσπευσαν να τυπώσουν κονκάρδες, κάρτες και φέιγ βολάν για να πλασάρουν το τομάρι τους.
Προφανώς στο σημείο αυτό θα διατυπωθεί η εξής απορία. Τόσα χρόνια κυβερνούν σε όλα τα επίπεδα τα ίδια άτομα. Οι ίδιες οικογένειες και οι ίδιες κλίκες. Ας μπουν νέα πρόσωπα και νέα μυαλά τα οποία δε θα κατάγονται απαραίτητα από τα μεγαλύτερα τζάκια ούτε από την μεγαλοαστική τάξη, αλλά από τον εργατικό λαό. Σύμφωνοι ως εδώ. Το ζήτημα είναι όμως να υπάρχει η ασφαλής προϋπόθεση της εγνωσμένης αξίας των προσώπων αυτών. Μιας και εντάσσονται νέα πρόσωπα στον πολιτικό στίβο της χώρας, οι ηγέτες οφείλουν κατά τη διαδικασία διαλογής, να θέτουν κριτήρια τα οποία θα πληρούνται. Κριτήρια όπως η αξιοπιστία, η πολιτικοποίηση και όχι η κομματικοποίηση, το ανιδιοτελές των πράξεων καθώς επίσης και αφοσίωση σε στόχους κι όχι φρούδες ελπίδες/υποσχέσεις. Τότε θα μπορούμε να μιλάμε για αντιπροσωπευτική δημοκρατία και όχι για έναν αμόρφωτο όχλο. Κάτι που πλέον δημιουργήθηκε, ερχόμενος να διαδεχτεί τον οικογενειοκρατικό όχλο και τα μεγάλα τζάκια.
Ασφαλώς όμως, θα επιστρέψω στην πρώτη περίοδο του κειμένου αυτού, επικαλούμενος το μεγάλο αυτόν Έλληνα διανοητή. Πόσοι από αυτούς που πληρούν τις παραπάνω προϋποθέσεις έχουν τη διάθεση να εμπλακούν σε κάτι τόσο ποταπό και ανώμαλο ; Πόσοι από αυτούς ανήκουν στο μέσο (και προς τα κάτω) όρο νοημοσύνης ; Πόσοι από αυτούς θέλουν να βλέπουν τη ζωή τους να στιγματίζεται από την αιώνια στάμπα της εξουσίας ; Μιας εξουσίας που ακόμα και αν ασκείται σωστά με βάση το κοινό συμφέρον, δε θα καταφέρει ποτέ να ροκανίσει ούτε χιλιοστό από τα κοφτερά δόντια του καπιταλιστικού κήτους. Επομένως πόσοι από αυτούς θέλουν να βυθιστούν στη ματαιότητα ενός marketing ελπίδας και μέλλοντος ;
Η πολιτική ζωή του πλανήτη έχει μπει στον αυτόματο πιλότο. Το ποιος έθεσε τον πλανήτη σε αυτή την τροχιά και πορεία, το αφήνω στην κρίση του καθενός, συνωμοσιολόγου ή μη, μοιρολάτρη ή μη. Ειδικά στην ελληνική περίπτωση η απαξίωση άγγιξε την κορυφή. Ο σεβόμενος τον εαυτό του, το λιγότερο που έχει να κάνει είναι να διαμορφώσει μια στάση κριτικής/συνειδητής αποστασιοποίησης και συνειδητής απαξίωσης. Το πολιτικό σύστημα βρίθει από "Θα" που τα έσπειραν και δεν φύτρωσαν. Οι νέοι σωτήρες που κατά καιρούς εμφανίζονται, παρά τις αγαθές προθέσεις, δε παύουν να υπηρετούν ένα σύστημα που προάγει τη μισαλλοδοξία και να παραμένουν πιόνια σε μια παγκόσμια σκακιέρα συμφερόντων, όπου κουμάντο κάνει η Ιστορία, η Μοίρα και μερικές πολυεθνικές.
Είμαστε μόνοι μας.
ΥΓ. Είμαστε μόνοι μας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου