Σαν πριν δυο χρόνια το ΞεκούρδιστοΛεμόνι ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του. Χωρίς ιδιαίτερη για την ανθρωπότητα προσφορά, κάθισε παρόλ'αυτά και σκέφτηκε λίγο τι έχει καταφέρει. Και κατέληξε στο ότι δεν έχει καταφέρει τίποτα σημαντικό ως τώρα.
Το ιστολόγιο αυτό με τις αναρτήσεις του, απέχει πολύ από αυτό που είχε εξαγγείλει στην πρώτη πρώτη ανάρτηση. Κατέληξε να αποτελεί κάτι που σε καμία περίπτωση δεν είχε ο γράφων φανταστεί. Κάτι σαφώς καταπραϋντικό για τον επί γης προφήτη του Λεμονιού, μιας και η καθημερινή δηλητηριασμένη αθηναϊκή πραγματικότητα, αλλά και η καθημερινή δηλητηριασμένη ζωή, χρειάζεται μέσω της γραφής μια αποσυμπίεση. Μια αποσυμπίεση που έρχεται μέσω της ύπαρξης του φανταστικού αναγνώστη, ο οποίος δέχεται την κριτική μιας κατά τ'άλλα κοινής πραγματικότητας, από έναν κατά τ'άλλα κοινό συγγραφέα. Ο αναγνωστικός ορίζοντας προσδοκιών του αναγνώστη, σπάνια θα ντελαπάρει, από τον ορίζοντα προσδοκιών που θέτει ο γράφοντας, μιας και τίποτα καινούριο δεν γράφεται στα κείμενα του ιστοτόπου. Θίγονται και σχολιάζονται πτυχές καθημερινές, σχεδόν αυτονόητες, με μια μικρή εμβάθυνση που η αυτόματη ζωή μας έχει αποτρέψει να κάνουμε. Ίσως η μόνη ενδιαφέρουσα πτυχή των κειμένων αυτών, που σε τελική ανάλυση, όπως προαναφέρθηκε, δεν επιτελούν κάποιον σημαντικό σκοπό ή κάποιο αγαθό έργο.
Και για να πάμε λίγο στο εύκολο α' ενικό πρόσωπο:
Η παρούσα φάση είναι περίεργη. Αν η σκέψη ήταν κείμενο, θα έβριθε από σολοικισμούς, ασυνέχειες και τεράστια μορφολογικά σφάλματα. Προφανώς, η παραγωγή κειμένων όπως διαπιστώνεις αναγνώστη, είναι πεσμένη και όχι τυχαία. Όλα κάνουν κοιλιές, όπως άλλωστε θίχτηκε πρόσφατα σε μια ανάρτηση. Το ζήτημα είναι η επιστροφή να είναι δριμεία. Δεν πρόκειται να κάνω εξαγγελίες για δυνατή και πολυγράφο επιστροφή. Μπορώ όμως να κάνω μόνο μια εξαγγελία. Όσο υπάρχει αναγνώστης, υπάρχουν ενεργά δάχτυλα πίσω από την οθόνη. Ακόμα κι αν τα δάχτυλα αυτά ακουμπάνε σπάνια το πληκτρολόγιο. Αν ο αναγνώστης φύγει, υπάρχουν δάχτυλα που παραμένουν, υπάρχουν δάχτυλα που πεθαίνουν. Τα παρόντα δάχτυλα έμαθαν να λειτουργούν με ανταπόκριση. Αν χαθεί η ανταπόκριση, ίσως να χαθούν κι αυτά. Όπως και να'χει, ας κρατήσουμε αυτό το δίπολο που φτιάξαμε. Αυτή τη βουβή σχέση, φιλίας ή μίσους, ενδιαφέροντος ή ανίας. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα της σχέσης μας. Με ενδιαφέρει όμως να βάλεις το παράλογο στη ζωή σου. Να συμπεράνεις πως το καθημερινό είναι σύνθετο, και αυτό που τελικά έχει σημασία είναι αυτό που γίνεται εδώ κι όχι αυτό που έπεται μετά. Να βάλεις καλά μέσα στο μυαλό σου πως απαγορεύεται να απαντάς "Ο,τι μπορούμε να κάνουμε" όταν σε ρωτούν "Τι κάνεις ;". Διότι κατά πάσα πιθανότητα δεν κάνεις ο,τι μπορείς. Αν έκανε ο καθένας ο,τι μπορούσε θα ήταν διαφορετικός ο κόσμος.
Οι σελίδες αυτές και οι αναρτήσεις αυτές δε θέλουν ούτε να σε αφυπνίσουν, ούτε να σε κάνουν εξυπνότερο, για τους απλούς λόγους πως αυτά τα δύο πράγματα δε γίνονται αν δε το θες εσύ. Συν τοις άλλοις, δεν έχουν και οι ίδιες οι αναρτήσεις αυτές τη δύναμη να σε αλλάξουν. Μπορούν να σου δείξουν όμως μια άλλη πλευρά. Μια άλλη φωνή, που σίγουρα έχεις βρει μέσα σου, και ίσως μπορεί να αναδειχτεί αν λάβει τα κατάλληλα ερεθίσματα. Μπορείς να λάβεις σοβαρά υπόψιν σου κάποια πράγματα, μπορείς να τα αγνοήσεις και ολοκληρωτικά. Τουλάχιστον θα λάβεις την εμπειρία. Και εγώ θα λάβω την ικανοποίηση μιας προβολής. Την ικανοποίηση πως κάποιος ίσως να συμφωνεί ή ακόμα καλύτερα ίσως να διαφωνεί. Στην πρώτη περίπτωση δε νιώθω μόνος, στη δεύτερη εξακολουθώ να είμαι μόνος. Θετικά αποτελέσματα ανάλογα την περίσταση.
Κλείνω υποσχόμενος πως η απαισιοδοξία στα ελληνόφωνα θα συνεχίζει να παίζει στα fm, της οικείας αυτής σελίδας. Για πόσο ; Για όσο... Και βλέπουμε. Όταν τα εξαντλήσουμε όλα, θα τα πιάσουμε από την ανάποδη.
ΥΓ. http://www.youtube.com/watch?v=M0FKEDexivA
Το ιστολόγιο αυτό με τις αναρτήσεις του, απέχει πολύ από αυτό που είχε εξαγγείλει στην πρώτη πρώτη ανάρτηση. Κατέληξε να αποτελεί κάτι που σε καμία περίπτωση δεν είχε ο γράφων φανταστεί. Κάτι σαφώς καταπραϋντικό για τον επί γης προφήτη του Λεμονιού, μιας και η καθημερινή δηλητηριασμένη αθηναϊκή πραγματικότητα, αλλά και η καθημερινή δηλητηριασμένη ζωή, χρειάζεται μέσω της γραφής μια αποσυμπίεση. Μια αποσυμπίεση που έρχεται μέσω της ύπαρξης του φανταστικού αναγνώστη, ο οποίος δέχεται την κριτική μιας κατά τ'άλλα κοινής πραγματικότητας, από έναν κατά τ'άλλα κοινό συγγραφέα. Ο αναγνωστικός ορίζοντας προσδοκιών του αναγνώστη, σπάνια θα ντελαπάρει, από τον ορίζοντα προσδοκιών που θέτει ο γράφοντας, μιας και τίποτα καινούριο δεν γράφεται στα κείμενα του ιστοτόπου. Θίγονται και σχολιάζονται πτυχές καθημερινές, σχεδόν αυτονόητες, με μια μικρή εμβάθυνση που η αυτόματη ζωή μας έχει αποτρέψει να κάνουμε. Ίσως η μόνη ενδιαφέρουσα πτυχή των κειμένων αυτών, που σε τελική ανάλυση, όπως προαναφέρθηκε, δεν επιτελούν κάποιον σημαντικό σκοπό ή κάποιο αγαθό έργο.
Και για να πάμε λίγο στο εύκολο α' ενικό πρόσωπο:
Η παρούσα φάση είναι περίεργη. Αν η σκέψη ήταν κείμενο, θα έβριθε από σολοικισμούς, ασυνέχειες και τεράστια μορφολογικά σφάλματα. Προφανώς, η παραγωγή κειμένων όπως διαπιστώνεις αναγνώστη, είναι πεσμένη και όχι τυχαία. Όλα κάνουν κοιλιές, όπως άλλωστε θίχτηκε πρόσφατα σε μια ανάρτηση. Το ζήτημα είναι η επιστροφή να είναι δριμεία. Δεν πρόκειται να κάνω εξαγγελίες για δυνατή και πολυγράφο επιστροφή. Μπορώ όμως να κάνω μόνο μια εξαγγελία. Όσο υπάρχει αναγνώστης, υπάρχουν ενεργά δάχτυλα πίσω από την οθόνη. Ακόμα κι αν τα δάχτυλα αυτά ακουμπάνε σπάνια το πληκτρολόγιο. Αν ο αναγνώστης φύγει, υπάρχουν δάχτυλα που παραμένουν, υπάρχουν δάχτυλα που πεθαίνουν. Τα παρόντα δάχτυλα έμαθαν να λειτουργούν με ανταπόκριση. Αν χαθεί η ανταπόκριση, ίσως να χαθούν κι αυτά. Όπως και να'χει, ας κρατήσουμε αυτό το δίπολο που φτιάξαμε. Αυτή τη βουβή σχέση, φιλίας ή μίσους, ενδιαφέροντος ή ανίας. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα της σχέσης μας. Με ενδιαφέρει όμως να βάλεις το παράλογο στη ζωή σου. Να συμπεράνεις πως το καθημερινό είναι σύνθετο, και αυτό που τελικά έχει σημασία είναι αυτό που γίνεται εδώ κι όχι αυτό που έπεται μετά. Να βάλεις καλά μέσα στο μυαλό σου πως απαγορεύεται να απαντάς "Ο,τι μπορούμε να κάνουμε" όταν σε ρωτούν "Τι κάνεις ;". Διότι κατά πάσα πιθανότητα δεν κάνεις ο,τι μπορείς. Αν έκανε ο καθένας ο,τι μπορούσε θα ήταν διαφορετικός ο κόσμος.
Οι σελίδες αυτές και οι αναρτήσεις αυτές δε θέλουν ούτε να σε αφυπνίσουν, ούτε να σε κάνουν εξυπνότερο, για τους απλούς λόγους πως αυτά τα δύο πράγματα δε γίνονται αν δε το θες εσύ. Συν τοις άλλοις, δεν έχουν και οι ίδιες οι αναρτήσεις αυτές τη δύναμη να σε αλλάξουν. Μπορούν να σου δείξουν όμως μια άλλη πλευρά. Μια άλλη φωνή, που σίγουρα έχεις βρει μέσα σου, και ίσως μπορεί να αναδειχτεί αν λάβει τα κατάλληλα ερεθίσματα. Μπορείς να λάβεις σοβαρά υπόψιν σου κάποια πράγματα, μπορείς να τα αγνοήσεις και ολοκληρωτικά. Τουλάχιστον θα λάβεις την εμπειρία. Και εγώ θα λάβω την ικανοποίηση μιας προβολής. Την ικανοποίηση πως κάποιος ίσως να συμφωνεί ή ακόμα καλύτερα ίσως να διαφωνεί. Στην πρώτη περίπτωση δε νιώθω μόνος, στη δεύτερη εξακολουθώ να είμαι μόνος. Θετικά αποτελέσματα ανάλογα την περίσταση.
Κλείνω υποσχόμενος πως η απαισιοδοξία στα ελληνόφωνα θα συνεχίζει να παίζει στα fm, της οικείας αυτής σελίδας. Για πόσο ; Για όσο... Και βλέπουμε. Όταν τα εξαντλήσουμε όλα, θα τα πιάσουμε από την ανάποδη.
ΥΓ. http://www.youtube.com/watch?v=M0FKEDexivA
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου