Διάλογος. Μια απάτη του επικοινωνιακού μοντέλου. Και χαρακτηρίζεται απάτη, διότι είναι σχεδόν απίθανο να πραγματοποιείται ο στόχος του διαλόγου στον υπέρτατο βαθμό. Είναι δυνατόν να υπάρχει σύμπνοια, και ώριμη ανταλλαγή απόψεων, όμως οι συνομιλητές το μόνο που μπορούν να υλοποιήσουν σε ακραίο βαθμό είναι η ακραία απόκλιση των απόψεών τους και όχι η ακραία σύγκλιση. Πάντοτε θα υπάρχει ένα ψήγμα, ένα μόριο διαφωνίας, που ακόμα κι αν αποσιωπηθεί, το γεγονός πως υπήρξε παρόλ' αυτά, καθιστά το διάλογο ανεπιτυχή.
Η αποτυχία του διαλογικού μοντέλου, έγκειται στο γεγονός πως όλα περιέχουν έναν σκοπό. Εφόσον δεν πραγματοποιηθεί ο σκοπός, τότε και η απόπειρα κρίνεται άκυρη. Σε ένα παράλληλο παράδειγμα -για να προληφθούν τυχόν διαφορετικές απόψεις- η πράξη του μαγειρέματος συμβάλει στην καταπολέμηση της πείνας. Εφόσον το φαγητό καεί, το αποτέλεσμα του 'πράττειν' που εν προκειμένω είναι το 'μαγειρεύειν', πέφτει στο κενό. Θα εξακολουθούμε να πεινάμε. Επιστρέφοντας όμως στο επικοινωνιακό πεδίο, το μόνο που βοηθάει ο αποτυχημένος διάλογος, είναι οι παραστάσεις επιχειρημάτων -εφόσον χρησιμοποιήθηκαν- για κατοπινούς διαλόγους. Επισημαίνεται το -εφόσον χρησιμοποιήθηκαν-, καθώς οι τωρινοί διάλογοι βρίθουν από απουσία επιχειρηματολογίας και στηρίζονται ξεκάθαρα σε ασυνέχειες που η έκπτωση νοημοσύνης που έχει υποστεί η ανθρωπότητα δεν βοηθά στον εντοπισμό τους.
Συνήθως συναναστρεφόμαστε άτομα παρομοίου ή χαμηλότερου iq από εμάς (το τι πρέπει να γίνεται έχει σχολιαστεί σε παλαιότερη ανάρτηση). Εφόσον λοιπόν, ισχύει κατά κανόνα το παραπάνω, η επικοινωνία αυτή είναι σε μεγάλο βαθμό λειψή. Αυτό συμβαίνει γιατί και ο νους συμπεριφέρεται όπως ένας μυς. Εφόσον τελειοποιηθεί από αναερόβιες ασκήσεις με αλτήρες 10 κιλών λόγου χάρη, έπειτα για να επεκτείνει το μέγεθός του και τις δυνατότητές του, πρέπει να ανεβάσει κιλά. Αν παραμείνει στα ίδια, απλά θα συντηρείται και ίσως να πάρει την κατιούσα. Αν κατέβει στα κιλά τότε αδιαμφισβήτητα θα πέσει. Ο μόνος δρόμος για την πρόοδο είναι ένας. Το παράλληλο προς την εκγύμναση του νου, μέσω του επικοινωνιακού μοντέλου είναι προφανές. Αλλά συνάμα δύσκολο διότι πάντοτε υπάρχει η παράμετρος της δεκτικότητας του συνομιλητή.
Αυτό σημαίνει, πως ενώ στα πλαίσια ενός διαλόγου το Υποκείμενο 1 θέλει να έρθει σε συνδιαλλαγή με το σαφώς ανώτερο Υποκείμενο 2, υπάρχει η σοβαρή περίπτωση το Υπ.2 να μη θέλει να έχει τριβή με το Υπ.1. Έτσι ενώ έχουμε μια περίπτωση σφοδρής θέλησης για επικοινωνία και διάλογο από πλευράς ενός ατόμου, με στόχο την εκγύμναση του νου του, πράγμα στο οποίο χρειάζεται ένας ανώτερος συνομιλητής, η πιθανότητα ο ανώτερος συνομιλητής να σνομπάρει το διάλογο αυτόν, είναι τεράστια. Ο ανώτερος συνομιλητής που θα είναι πάντα πρόθυμος να ακούσει και να βοηθήσει ποικιλοτρόπως το γεμάτο θέληση υποκείμενό μας, είναι το βιβλίο και κατ'επέκταση η γνώση. Ο ποιητής λέει πως "Διάλογος δε γίνεται/αν ο ένας είναι άμυαλος". Σε περίπτωση που το δεχτούμε αυτό, και σε περίπτωση που δεχτούμε πως πάντοτε ο απαιτητικός άνθρωπος θα κρίνει ως άμυαλους τους συνομιλητές του ως φυσικά πρόσωπα, τότε η λύση της συνδιαλλαγής με ένα βιβλίο είναι η χρυσή τομή, που ως μονόδρομος εξυπηρετεί το στόχο της επικοινωνίας, και του ανώτερου -τέλειου- διαλόγου.
ΥΓ. https://www.youtube.com/watch?v=uJjGN59f34Y
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου