Επανεξέταση

Φτάνει η αυγή της νέας παραγωγικής σεζόν. Η αναμονή είναι ως συνήθως το αλάτι σε κάθε σχέση που περιλαμβάνει καταστάσεις προπαρασκευής και δράσης. Όλα αυτά όμως μοιάζουν βαρετά κλισέ, μπροστά στην ασύγκριτα πιο ενδιαφέρουσα καθημερινότητα την οποία γεμίζουν όλες εκείνες οι μικροπρέπειες που μισούμε αλλά δε μας αφήνουν ποτέ να πάμε ψηλότερα. Πόσο μάλλον όταν οι μικροπρέπειες αυτές είναι καπρίτσια αυτοεπιβεβαίωσης με θολή καταγωγή και ομιχλώδη παραγωγό και ακόμα πιο άστοχο παραλήπτη. Συνήθως μια τέτοια δράση περνάει απαρατήρητη όταν όλα πηγαίνουν βάσει του προγραμματισμού και του κοινωνικού μοχλού, ή με άλλα λόγια την κοινώς διαμορφωμένη πλάση. Με άλλα λόγια, αυτές οι μικροπρέπειες είναι απλά γεγονότα που δεν προκαλούν κανέναν αντίκτυπο όταν η έκφρασή τους είναι αναμενόμενη βάσει του περιβάλλοντος εκδήλωσής τους. Αντιθέτως είναι συγκινητική συγκυρία όταν ένας φαινομενικά ανώτερος άνθρωπος, φέρεται σαν άτομο και εκδηλώνει τέτοια αρχέγονα προπατορικά κόμπλεξ. Σε κάθε περίπτωση, το αναπάντεχο είναι οπωσδήπποτε ενδιαφέρον. Αυτό που όμως πρέπει να υπογραμμιστεί είναι το κωμικό μέρος της υπόθεσης. Ο τρίτος ψύχραιμος παρατηρητής, βολιδοσκοπείται καθημερινά από αναμενόμενες συμπεριφορές. Όταν λοιπόν το μη αναμενόμενο παρουσιαστεί εξ αίφνης, ο ψύχραιμος παρατηρητής προβαίνει σε μια κοσμοσειστική παρατήρηση η οποία τον οδηγεί στην άμεση εξαγωγή δύο συμπερασμάτων. Πρώτον, πως "τα φαινόμενα απατούν", μιας και η έκπληξη που δέχτηκε επιβεβαιώνει τη λανθασμένη κρίση του πριν από την εκδήλωση της μικροπρεπούς παρα προσδοκίαν συμπεριφοράς. Έκανε λάθος να κατατάξει τον ανώτερο άνθρωπο σε αυτή την ομοταξία μιας και ο τελευταίος φέρεται μικροπρεπώς. Δεύτερον, πως η συμπεριφορική κινητικότητα είναι δυνατή και ενδεχομένως φυσιολογική. Επομένως ο ανώτερος άνθρωπος είναι μια κατά σύμβαση κατηγορία διπόδου, που παρα την φαινομενική του σοβαρότητα, η ουσία του φωτογραφίζεται ως σοβαροφάνεια και ως δυνητική κατάσταση έκπτωσης.

Πέρα από αυτά, που ομολογώ πως δεν έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για κάποιον που τα έχει σκεφτεί σε παλιότερο επεισόδιο, θα ήθελα να κλείσω με μια διαπίστωση. Η διαστολή που μπορεί να δεχτει η υπομονή κάποιου είναι ανάλογη της νοημοσύνης του. Η ανοχή είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από την υπομονή. Στην περίπτωση της ανοχής έχουμε μια αποστασιοποίηση από τη δράση, ενώ στην υπομονή έχουμε ενεργούμενο και δράση, μεταβίβαση ενέργειας και φόρτο. Τουτέστιν, ο νοήμων άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του και εκτιμάει τις δυνατότητες που κέρδισε με προσωπικό μόχθο, δε δέχεται να ανέχεται, ξέρει όμως να υπομένει. Και μαζί με αυτά, απαγορεύει ρητα στον εαυτό του να συμπεριφέρεται με μοτίβα δράσης που ταιριάζουν είτε σε εφηβικό είτε σε ελληνικό επαρχιακό περιβάλλον, της σκληρής ελληνικής υπαίθρου της δεκαετίας του '50. Το άτομο που έχει υψηλές προσδοκίες από τις δυνατότητές του και  εντάσσεται στις  δύο τελευταίες κατηγορίες, οφείλει κατόπιν ενδοσκόπησης να συνειδητοποιήσει πως η ταύτιση με το "ιδιαίτερο άλλο" όχι απλά δεν έβγαλε ποτέ πουθενά, αλλά κάποια στιγμή ξεσκέπασε το αντίθετο.