Ανατροφοδότηση

Ξαφνικά νομίζουμε πως ζούμε για πάντα. Και ακόμα πιο ραγδαία, συνειδητοποιούμε πως τα πάντα οδηγούνται σε ένα τέλος. Ανάχωμα στην ανθρώπινη ύπαρξη αυτή η αιώνια διφυΐα. Η στιγμή της αντίληψης του προσωπικού σφάλματος. Το μετέωρο εκείνο βήμα στο οποίο αναλογίζεσαι πως τίποτα δεν έχει τελειώσει μέχρι να βρεθείς στο κενό και τότε να νιώσεις τη βαριά και άτεγκτη βαρύτητα να σε τραβάει στο σημείο αφετηρίας σου.
Η ματαιότητα είναι κάτι που άπαξ και το βάλεις στο μυαλό σου, δεν μπορείς να το αποβάλλεις. Κανείς θα μπορούσε να αποβάλλει μια σκέψη. Ακόμα και την ίδια τη σκέψη της ματαιότητας. Το Gestalt υπόβαθρο της ματαιότητας όμως ποτέ. Με κανέναν τρόπο. Τα πράγματα είναι εκεί, έξω. Πολλά και ποικίλα. Μικρός επιλέγεις το χάπι. Όποιο θες παίρνεις, αν και τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη μετά τον Freud τουλάχιστον. Από κει και πέρα, αν πάρεις το σωστό, τα προαναφερθέντα πράγματα ξαπλώνουν λάγνα στα πόδια σου. Αρχίζουν να ηδονίζονται και εσύ να επιδίδεσαι σε ατέρμονες επαφές με αυτά. Κάποια στιγμή, κουράζεσαι, ξαποσταίνεις και ευθύς αμέσως στο επόμενο. Κάποια πράγματα σε κρατάνε περισσότερο σε περίπτυξη, ενώ κάποια άλλα σε απωθούν και σε απομακρύνουν. Ποτέ δε θα τα γευθείς όλα όμως.
Εκεί είναι η σκέψη της ημέρας. Στα μικρά αυτά πυροτεχνήματα σκέψης στα οποία καταπραΰνεις την πίκρα της ανολοκλήρωτης εμπειρίας. Η συνειδητοποίηση όμως του τέλους και του μάταιου, καταλυτική. Ορθώνεται εχθρικά σαν μια γυναίκα με όμορφο παρουσιαστικό και ευθυτενές σώμα αλλά με ανοιχτά χέρια. Υπάρχει παράσταση του διαβόλου με ανοιχτά χέρια ;

Να κοιτάς ή να βλέπεις ; Να δεις...