Ξεκούρδιστο Λεμόνι: Τίτλοι τέλους

Η Ιδέα του πράττειν. Το να είναι δηλαδή κανείς έτοιμος να δώσει τη ζωή του για να παράξει αυτό που ονομάζεται Έργο. Όχι για να ικανοποιήσει το μύθο της κοινωνικής προσφοράς, αλλά για να καλύψει το κενό που δημιουργείται ανάμεσα στον τοκετό και το θάνατο. Η Ιδέα αυτή είναι ιδιότυπη και πρωτοπόρα. Είναι ιδιότυπη, γιατί έχει στα πρώτα της καταστατικά άρθρα την υποχρέωση του φορέα της να μην επιδιώκει ψήφους. Κοινώς, να μην τη λανσάρει στους γύρω του σαν modus vivendi αφού με αυτό τον τρόπο θα τη μετέτρεπε σε ένα ευτελές αντικείμενο προς μαζική κατανάλωση. Εκείνοι που αφιερώθηκαν ανά τους αιώνες σε αυτήν, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν επεδίωξαν ποτέ να καταστήσουν την πράξη, ως παράδειγμα προς μίμηση. Κάθε άλλο. Χάλασαν τη ζωή τους για να την υπηρετήσουν. Μια αφιέρωση που συνειδητά επιλέγει κανείς, αφού αντιληφθεί πως το να μένει στάσιμος σε μια persona είναι ο παράγοντας που αναστέλλει την εξέλιξη. Ωστόσο αυτοί που έβαλαν τη δράση, την πράξη, στο κέντρο του βίου τους, ως τις μόνες κινούσες αιτίες και ως τους μόνους στόχους, αντελήφθησαν κάποια στιγμή με τη σειρά τους, πως το χρέος είναι μεγάλο. Η Ιδέα αναθέτει ένα βάρος που κι ο Άτλας θα πιεζόταν να το σηκώσει. Ίσως να φταίει το γεγονός πως έβαλα πάντα πάνω από οποιονδήποτε άνθρωπο την Ιδέα του πράττειν. Ως πότε να αντέξει αυτή η καρδιά μπρος σε τέτοιο επαχθές χρέος ; Πως να στυλώσει κανείς τα πόδια όταν κι ο Χριστός στο όρος των Ελαιών δίστασε να υπηρετήσει ;

ΥΓ. Γεννηθήτω το θέλημα Σου.